DE STANK UIT TRAUMAKAMER 2 — ZE ZIJN WAKKER
DEEL 9
De kinderen begonnen tegelijk te schreeuwen.
Niet één voor één.
Allemaal tegelijk.
De gangen vulden zich met een geluid dat ik nog nooit eerder had gehoord.
Paniek.
Pijn.
Angst.
En iets anders.
Iets wat bijna als woede klonk.
Elias greep naar zijn arm.
De donkere lijn onder zijn huid verspreidde zich razendsnel.
"Elias!"
Ik wilde naar hem toe rennen.
"Blijf staan!"
Cole richtte zijn pistool op Martha.
"Nog één stap en zij sterft."
Martha huilde.
"Sarah, luister naar hem!"
Ik keek haar aan.
"Waarom?"
"Omdat hij de waarheid vertelt."
Cole glimlachte.
"Zie je? Zelfs zij begrijpt het."
Ik keek naar mijn zogenaamde pleegmoeder.
"Waarom heb je me nooit verteld wie ik was?"
Martha kon nauwelijks praten.
"Omdat ik beloofd had je te beschermen."
"Door tegen me te liegen?"
"Als ik je de waarheid vertelde, zouden ze je meenemen."
"Wie zijn 'ze'?"
Ze keek naar Cole.
"Hij."
Cole schudde zijn hoofd.
"Niet alleen ik."
Hij keek naar de kinderen.
"Jullie willen weten wie jullie heeft gemaakt?"
Niemand antwoordde.
"Jullie ouders."
Een meisje begon te huilen.
"Mijn moeder zei dat ik ziek was."
Cole glimlachte.
"Dat was je ook."
"Jij loog!"
"Nee."
Hij wees naar mij.
"Zij was de enige die gezond werd."
Ik voelde mijn maag omdraaien.
"Stop met praten over mij alsof ik geen mens ben."
Cole keek me recht aan.
"Je bent het bewijs dat we gelijk hadden."
"Waarvan?"
"Dat de menselijke weerstand tegen ziekte verbeterd kan worden."
Ik keek naar de kinderen.
"Ten koste van hen."
Hij haalde zijn schouders op.
"Vooruitgang heeft altijd een prijs."
Emily stapte naar voren.
"Je noemt marteling vooruitgang."
Cole keek haar aan.
"Jij was degene die ermee begon."
"Ik wilde levens redden."
"En ik heb ze gered."
"Je hebt ze vernietigd."
Cole glimlachte.
"Maar jij hebt één ding vergeten."
Hij keek naar mij.
"De formule."
Emily werd bleek.
"Nee."
"Je hebt hem nooit vernietigd."
"Ik heb alle gegevens verbrand."
"Niet alle."
Cole wees naar mijn pols.
"De formule zit in haar."
Ik keek naar mijn arm.
"Wat bedoel je?"
Emily antwoordde zacht:
"Ze hebben een deel van de code in je DNA verwerkt."
Mijn adem stokte.
"Mijn DNA?"
"Daarom kunnen ze het niet namaken."
Cole knikte.
"Precies."
Marcus keek naar hem.
"Daarom wilden jullie haar."
"Niet alleen haar."
Cole keek naar Elias.
"Ook hem."
De donkere lijn op Elias' arm begon zich naar zijn nek te verspreiden.
Hij viel op de grond.
Ik rende naar hem toe.
Cole schreeuwde:
"NIET AANRAKEN!"
Maar ik pakte Elias vast.
Opnieuw gebeurde het.
De lijn stopte.
De jongen ademde diep in.
Zijn hartslag zakte.
Cole keek geschokt.
"Dat..."
Voor het eerst verdween de glimlach van zijn gezicht.
Emily keek naar mij.
"Je kunt hem stabiliseren."
"Hoe?"
"Door contact."
"En de anderen?"
Ze keek naar de kinderen.
"Misschien."
Ik stond op.
"Dan ga ik ze allemaal helpen."
Cole richtte zijn wapen op mij.
"Dat laat ik niet gebeuren."
Hij haalde de trekker over.
BANG!
Marcus duwde me opzij.
De kogel sloeg in de muur.
"NU!"
De kinderen renden alle kanten op.
Thomas stormde op Cole af.
De gang ontplofte in chaos.
Ik zag Martha op de grond vallen.
Cole draaide zich om.
Thomas greep hem vast.
Een tweede schot klonk.
Thomas zakte op zijn knieën.
"Thomas!"
"Ga!"
Hij keek naar mij.
"Neem de kinderen!"
Ik rende naar Elias.
"Kom."
Hij kon nauwelijks staan.
"Sarah..."
"Ik heb je."
We begonnen door de gang te lopen.
Achter ons klonken schoten.
Marcus hield de anderen tegen.
Emily bleef bij de ingang staan.
"Sarah!"
Ik draaide me om.
Ze hield een klein metalen kastje omhoog.
"Dit is de enige kopie van de oorspronkelijke gegevens."
"Neem hem mee!"
Ze gooide het naar mij.
Ik ving het.
"Wat moet ik ermee?"
"Open het pas als je veilig bent."
"Waarom?"
Emily keek naar mij.
"Omdat daarin staat wie jouw biologische vader is."
Mijn adem stokte.
"Wie?"
Ze keek naar Thomas.
Hij lag gewond op de vloer.
"Vraag het hem."
Toen gingen de deuren achter ons dicht.
Ik rende verder.
We bereikten een oude trap.
Boven ons klonk het geluid van sirenes.
Eindelijk.
De politie.
We kwamen uit in het oude mortuarium.
Marcus volgde ons.
Zijn gezicht zat onder het bloed.
"Waar is Thomas?"
Ik keek naar beneden.
"Ik weet het niet."
Hij schudde zijn hoofd.
"We moeten weg."
Martha kwam plotseling achter ons vandaan.
Ze was gewond.
"Sarah..."
Ik draaide me om.
"Waar is Cole?"
Ze keek me angstig aan.
"Niet meer hier."
"Waar is hij?"
"Bij het ziekenhuis."
Ik fronste.
"Wat bedoel je?"
Ze wees omhoog.
"Op de spoedeisende hulp."
Mijn hart stopte.
"Waarom?"
Martha keek naar me.
"Omdat hij wist dat jij daar zou terugkeren."
Ik begreep het niet.
"Waarom zou ik teruggaan?"
"Voor je patiënt."
Ik dacht aan Traumakamer 2.
Aan de jongen.
Aan de kapotte arm.
Aan de eerste geur.
Aan het gips.
"Welke patiënt?"
Martha fluisterde:
"De jongen was nooit het doelwit."
Ik voelde een koude rilling.
"Wat?"
"Het gips was alleen een afleiding."
"Waarvan?"
Ze keek me recht aan.
"Van wat er in Traumakamer 2 onder de vloer verborgen ligt."
Ik zei niets.
"Wat ligt daar?"
Martha begon te huilen.
"De originele laboratoriumruimte."
Mijn hart bonsde.
"Onder de spoedeisende hulp?"
Ze knikte.
"En Cole is daarheen gegaan."
Op dat moment ging mijn telefoon.
Een onbekend nummer.
Ik nam op.
Geen stem.
Alleen een opname.
Ik hoorde mijn eigen stem.
Maar het was een stem die ik me niet herinnerde.
Een jonge Sarah.
Acht jaar oud.
Ze zei:
"Als ik dit ooit hoor, betekent het dat ze me weer gevonden hebben."
Ik keek naar Emily.
"Dat kan niet."
De opname ging verder.
Mijn kinder stem fluisterde:
"Mama zei dat ik nooit naar kamer 2 mocht gaan."
Een stilte.
Toen:
"Omdat mijn echte vader daar begraven ligt."
De opname stopte.
Ik keek naar Martha.
Ze begon te huilen.
"Wie was mijn vader?"
Ze antwoordde niet.
Toen kwam er achter ons een stem.
"Ik."
Ik draaide me om.
Thomas stond in de deuropening.
Bloedend.
Levend.
Maar achter hem stond Cole.
Met een pistool tegen zijn hoofd.
Cole glimlachte.
"Nu ga je eindelijk ontdekken wie je vader was."
Hij keek naar mij.
"En geloof me..."
Zijn vinger gleed langzaam over de trekker.
"...je zult wensen dat je het nooit had gevraagd."
