DE STANK UIT TRAUMAKAMER 2 — HET EINDE VAN PROJECT ZERO
DEEL 24 — DE JACHT
“De jacht.”
Die twee woorden bleven door mijn hoofd spoken.
Ik keek naar Daniel.
“Wie jaagt op ons?”
Hij antwoordde niet meteen.
Hij keek naar de kinderen.
“Niet alleen op jullie.”
“Wie dan?”
“Op iedereen die ooit met Project Zero verbonden was.”
Marcus kwam langzaam overeind.
Zijn hand drukte tegen zijn gewonde schouder.
“Dan moeten we hier onmiddellijk weg.”
Daniel knikte.
“Over vijf minuten is deze plek omsingeld.”
“Door Victor?”
“Door zijn mensen.”
Ik keek naar Emma.
Ze zat nog steeds op de grond naast de kern.
Haar gezicht was bleek.
“Emma?”
Ze keek op.
“Mama.”
“Hoe voel je je?”
“Alsof ik honderd jaar heb geslapen.”
Ik knielde naast haar.
“Kun je lopen?”
Ze knikte.
“Ja.”
Toen hoorde ik een zacht geluid.
Een van de kinderen huilde.
Ik keek om.
“Wat is er?”
Het meisje wees naar de muur.
“Daar.”
Op de muur verscheen een rode stip.
Daarna nog één.
En nog één.
Marcus keek ernaar.
“Dat zijn lasers.”
“Van wie?”
“Snipers.”
Mijn hart sloeg over.
Daniel keek naar de kinderen.
“Ze hebben ons gevonden.”
Een explosie schudde het gebouw.
BOEM!
Stukken plafond vielen naar beneden.
De kinderen begonnen te schreeuwen.
“Blijf bij elkaar!”
Marcus liep naar de uitgang.
“Deze kant op!”
Daniel hielp de jongste kinderen overeind.
Ik pakte Emma bij de hand.
“Kom.”
We renden door de gang.
Achter ons klonken geweerschoten.
BANG! BANG! BANG!
Een deur sloeg dicht.
Marcus keek naar het slot.
“Dit houdt ze niet lang tegen.”
“Hoe lang?”
“Misschien dertig seconden.”
Daniel wees naar een smalle gang.
“Daar!”
We renden verder.
Na een paar meter kwamen we bij een oude lift.
Marcus drukte op de knop.
Niets.
“Hij werkt niet.”
Daniel sloeg tegen het paneel.
“De stroom is uitgeschakeld.”
Emma kwam dichterbij.
“Wacht.”
Ze legde haar hand op het paneel.
Het scherm lichtte onmiddellijk op.
ACCESS GRANTED.
De deuren gingen open.
Marcus keek naar haar.
“Hoe deed je dat?”
Emma haalde haar schouders op.
“Ik weet het niet.”
We stapten in.
Daniel drukte op de knop voor de bovenste verdieping.
De deuren begonnen te sluiten.
Maar op het laatste moment verscheen er een hand tussen.
Een man in zwart uniform.
Marcus duwde hem terug.
“NIET!”
De deuren sloten.
De lift begon omhoog te gaan.
Iedereen zweeg.
Alleen het geluid van de motor was hoorbaar.
Emma keek naar mij.
“Mama?”
“Ja?”
“Ze weten waar ik ben.”
“Dat klopt.”
“Maar ze weten niet waar jij bent.”
Ik fronste.
“Wat bedoel je?”
Emma keek naar de liftdeur.
“Ze zoeken naar E-07.”
“En jij bent E-07.”
Ze schudde haar hoofd.
“Nee.”
“Wat dan?”
“Ik heb die code vernietigd.”
Daniel keek haar verbaasd aan.
“Hoe?”
“Toen ik de kern sloot.”
“Dat kan niet.”
Emma keek naar hem.
“Maar het is gebeurd.”
Marcus keek naar Daniel.
“Dus wat zijn ze nu aan het volgen?”
Daniel begreep het.
“De oude verbinding.”
“Welke oude verbinding?”
Daniel keek naar mij.
“Sarah.”
Mijn maag draaide zich om.
“Ze volgen mij?”
Hij knikte.
“Jij bent de oorspronkelijke bron.”
De lift stopte plotseling.
De lichten gingen uit.
Een stem klonk uit de luidspreker.
“SUBJECT S-01 LOCATED.”
Ik voelde mijn bloed koud worden.
Marcus trok zijn wapen.
“Ze hebben de lift gehackt.”
Daniel keek naar het plafond.
“Niet alleen de lift.”
De stem ging verder.
“TRANSFER SEQUENCE INITIATED.”
Emma pakte mijn hand.
“Mama, blijf bij mij.”
“Altijd.”
De lift begon weer te bewegen.
Maar niet omhoog.
Omlaag.
Marcus keek naar het scherm.
“Hij gaat terug naar beneden.”
“Dat kan niet.”
Daniel schudde zijn hoofd.
“Victor heeft de controle.”
Emma keek naar de vloer.
“Hij wil ons naar de tweede kern brengen.”
“Er is nog een kern?”
Daniel knikte.
“Er zijn er drie.”
Ik keek hem geschokt aan.
“Drie?”
“De eerste lag onder het ziekenhuis.”
“De tweede?”
“Onder het oude onderzoekscentrum.”
“En de derde?”
Daniel zweeg.
“Waar?”
“Onder de stad.”
De lift werd donker.
Toen ging het licht opnieuw aan.
De deuren openden.
Maar dit was geen laboratorium.
We stonden in een ondergrondse parkeergarage.
Leeg.
Donker.
Koud.
Marcus keek rond.
“Waar zijn we?”
Daniel keek naar een bord.
“Onder het centraal station.”
Ik voelde mijn hart sneller slaan.
“Hoe ver van het ziekenhuis?”
“Ongeveer drie kilometer.”
Emma stapte naar voren.
Ze keek naar een betonnen muur.
“Daar.”
“Wat?”
“Er is iemand.”
We liepen naar de muur.
Een klein rood lampje knipperde.
Daniel voelde langs de muur.
“Hier zit een deur.”
Marcus hielp hem.
Samen duwden ze.
De muur schoof open.
Achter de muur lag een kleine kamer.
Op een stoel zat een oude vrouw.
Haar handen waren vastgebonden.
Ik hield mijn adem in.
“Emily?”
De vrouw hief haar hoofd.
Maar het was niet mijn moeder.
Het was iemand die ik niet kende.
Ze keek naar Emma.
“E-07…”
Emma deed een stap achteruit.
“Wie bent u?”
De vrouw glimlachte.
“Ik was E-01.”
Daniel verstijfde.
“Dat is onmogelijk.”
“Waarom?”
“E-01 is twintig jaar geleden overleden.”
De vrouw lachte zacht.
“Dat is wat ze jullie hebben verteld.”
Marcus keek naar haar.
“Wie bent u?”
Ze keek naar mij.
“Mijn naam is Anna.”
“Wat wilt u?”
“Jullie waarschuwen.”
“Waarvoor?”
Ze wees naar Emma.
“Victor komt niet achter haar aan.”
Ik voelde een koude rilling.
“Wat?”
Anna keek naar mij.
“Hij komt achter jou aan.”
“Waarom?”
“Omdat jij de enige bent die de derde kern kan openen.”
Daniel werd bleek.
“De derde kern…”
Anna knikte.
“Daar ligt het origineel.”
“Wat origineel?”
“De eerste versie van Project Zero.”
Emma keek naar haar.
“Wat zit daar?”
Anna keek naar de donkere gang achter ons.
“Een machine die ouder is dan alle kinderen.”
“En wie heeft die gemaakt?”
Anna antwoordde:
“Emily.”
Ik verstijfde.
“Mijn moeder?”
“Ja.”
“Maar waarom?”
Anna keek naar Emma.
“Omdat ze wist dat de eerste twee kernen vernietigd zouden worden.”
Ze keek vervolgens naar mij.
“En omdat ze wist dat jij ooit zou terugkomen.”
“Waarvoor?”
Anna glimlachte verdrietig.
“Om haar laatste geheim te ontdekken.”
Op dat moment ging boven ons een sirene af.
Marcus keek naar de ingang.
“Ze zijn hier.”
Daniel pakte zijn wapen.
“Hoeveel?”
Anna keek naar het plafond.
“Genoeg.”
Ik keek naar Emma.
“Kunnen we weg?”
Anna schudde haar hoofd.
“Nee.”
“Waarom niet?”
Ze wees naar de grond.
“De derde kern is al geactiveerd.”
De vloer begon te trillen.
Een diepe bromtoon kwam uit de aarde.
Emma kneep in mijn hand.
“Mama…”
“Ja?”
“Ik hoor haar.”
“Wie?”
Emma keek naar de vloer.
“Mijn oma.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
Toen klonk er een stem door de parkeergarage.
Rustig.
Kalm.
Onmiskenbaar.
“Sarah Jenkins.”
Ik keek omhoog.
Victor.
“Je hebt lang genoeg geprobeerd mijn familie te verbergen.”
De lichten sprongen één voor één aan.
Aan het einde van de garage stond een man in een zwart pak.
Victor Hale.
Hij glimlachte.
“Nu is het tijd dat je mij vertelt waar de derde kern is.”
Ik keek naar Emma.
Toen naar de donkere grond onder onze voeten.
En ik wist het.
De derde kern stond niet ergens onder de stad.
Wij stonden er al bovenop.
