DE STANK UIT TRAUMAKAMER 2 — HET EINDE VAN PROJECT ZERO
DEEL 18 — DE KINDEREN DIE NIET MOCHTEN ONTWAKEN
“Wij zijn wakker.”
De stemmen klonken tegelijk.
Twintig kinderen.
Misschien waren het er zelfs meer.
Allemaal stonden ze achter de glazen deuren van hun kamers.
Ze huilden niet.
Ze schreeuwden niet.
Ze renden niet weg.
Ze stonden gewoon stil en keken naar Emma.
Alsof ze op haar hadden gewacht.
Ik voelde hoe mijn handen begonnen te trillen.
“Richard…”
Mijn vader glimlachte.
“Nu begrijp je het eindelijk.”
“Begrijp wat?”
“Waarom Emma moest blijven leven.”
Ik trok Emma dichter tegen me aan.
“Je komt niet bij haar in de buurt.”
Richard schudde langzaam zijn hoofd.
“Dat hoeft ook niet.”
Hij wees naar de kinderen.
“Zij zullen haar beschermen.”
Marcus stapte naar voren.
Hij hield zijn wapen stevig vast.
“Geen stap verder.”
Richard keek hem rustig aan.
“Je denkt nog steeds dat dit een gijzeling is.”
“Dat is het ook.”
“Nee.”
Richard keek naar de kinderen.
“Ik heb ze niet gevangen.”
Hij wees naar de kamers.
“Ik heb ze voorbereid.”
“Waarop?”
Richard keek naar de rode klok boven de gang.
00:39:18.
“Op wat er binnenkort gaat gebeuren.”
Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen.
“Wat gaat er gebeuren?”
Richard antwoordde niet.
Emma stapte voorzichtig naar voren.
“U liegt.”
Richard keek naar haar.
“Emma.”
“U liegt.”
“Wat heeft Cole tegen je gezegd?”
Emma keek hem recht aan.
“Hij zei dat u de kinderen hebt vermoord.”
Richard verstarde.
“Dat heeft Daniel gezegd?”
Emma knikte.
“Hij zei dat u niet degene bent die hen heeft gered.”
Richard lachte kort.
“Daniel heeft altijd gedacht dat hij de held was.”
“Hij is mijn vader.”
Richard keek naar haar.
“Hij heeft je gemaakt.”
“Maar hij is mijn vader.”
Ik ging voor Emma staan.
“Genoeg.”
Richard keek naar mij.
“Sarah, jij weet nog steeds niet hoe Emma werkelijk is ontstaan.”
Mijn hart sloeg sneller.
“Ze is geboren.”
“Niet helemaal.”
Ik voelde mijn keel droog worden.
“Wat bedoel je?”
Richard wees naar Emma.
“Haar lichaam is niet zoals dat van een normaal kind.”
Emma keek naar haar arm.
De donkere lijn onder haar huid begon langzaam zichtbaar te worden.
“Wat ben ik dan?”
Richard zweeg.
Emma herhaalde de vraag.
“Wat ben ik?”
Richard keek haar recht aan.
“Jij bent een overlever.”
Op dat moment klonk er een zware dreun.
BOEM!
De metalen deur achter ons sloeg dicht.
Marcus draaide zich om.
“De deur!”
Hij rende naar het bedieningspaneel.
“Hij is vergrendeld.”
Ik keek naar Richard.
“Wat heb je gedaan?”
“Niets.”
Hij keek omhoog.
“Fase Twee heeft zichzelf geactiveerd.”
Plotseling sprongen alle rode lampen aan.
Een mechanische stem vulde de gang.
PROTOCOL TWO INITIATED.
ALL SUBJECTS ACTIVE.
PRIMARY SUBJECT: E-07.
TRANSFER SEQUENCE STARTING.
Emma greep mijn hand.
“Mama…”
“Ik ben hier.”
“Ze komen voor mij.”
“Nee.”
Ik trok haar tegen me aan.
“Niemand neemt jou mee.”
Aan het einde van de gang ging een metalen deur langzaam open.
Twee mannen in beschermende pakken stapten naar binnen.
Ze droegen vreemde elektronische apparaten.
Marcus richtte zijn wapen.
“Blijf staan.”
Een van de mannen keek alleen naar Emma.
“Subject E-07 must be transferred.”
“Ze gaat nergens heen.”
Marcus schoot.
De kogel raakte het apparaat in de hand van de man.
Het apparaat viel op de grond.
Maar toen gebeurde iets wat niemand verwachtte.
Een klein meisje liep naar voren.
Ze keek naar Marcus.
“Niet doen.”
Marcus hield zijn wapen omhoog.
“Wat?”
“Schiet ze niet dood.”
“Ze komen Emma halen.”
Het meisje schudde haar hoofd.
“Ze proberen jullie te beschermen.”
Marcus fronste.
“Beschermen tegen wie?”
Het meisje wees naar Richard.
“Van hem.”
Ik keek naar mijn vader.
Maar hij was verdwenen.
“Richard?”
Geen antwoord.
Marcus keek door de gang.
“Waar is hij gebleven?”
Emma trok aan mijn hand.
“Mama.”
“Wat?”
“Mijn oma.”
Ik keek naar haar.
“Emily?”
Emma knikte.
“Ze is hier.”
Aan het einde van de gang zag ik een deur.
Op het metalen bord stond:
EMILY JENKINS — ARCHIVE ROOM.
Ik rende ernaartoe.
Marcus volgde mij.
Ik rukte de deur open.
Emily was nergens te zien.
Alleen maar archiefkasten.
Honderden dossiers.
Ik pakte het eerste dossier dat ik zag.
Op de voorkant stond:
PROJECT ZERO — ORIGINAL SUBJECTS.
Mijn handen begonnen te trillen.
Ik sloeg het dossier open.
De eerste naam was:
DANIEL COLE.
De tweede:
SARAH JENKINS.
Ik stopte met ademen.
“Sarah…”
Marcus kwam naast me staan.
“Wat is er?”
Ik las verder.
Geboortedatum.
Medische gegevens.
Testresultaten.
Foto’s.
Daaronder stond:
SUBJECT S-01 — SUCCESSFUL.
Ik bladerde verder.
BIOLOGISCHE MOEDER: EMILY JENKINS.
Mijn hart brak.
“Mijn moeder…”
Marcus keek naar de documenten.
“Ze heeft jou getest?”
Ik schudde mijn hoofd.
“Nee.”
Ik sloeg een nieuwe pagina open.
Daar stond Emma's naam.
E-07 — GENERATED FROM S-01 AND D-01 GENETIC MATERIAL.
D-01.
Daniel Cole.
S-01.
Ik.
Mijn vingers begonnen te trillen.
Emma was niet alleen mijn dochter.
Ze was ook het resultaat van Project Zero.
Ik keek naar haar.
Ze stond stil in de deuropening.
“Mama?”
Ik kon geen antwoord geven.
Marcus las de gegevens.
“Sarah… Emma is biologisch gezien de dochter van jou en Cole.”
Ik sloot mijn ogen.
Alles wat ik zeventien jaar lang had geloofd, begon uit elkaar te vallen.
Cole had me niet zomaar verlaten.
Mijn vader had niet zomaar gelogen.
Mijn moeder had dingen verborgen.
En Emma…
Emma was vanaf haar geboorte onderdeel geweest van Project Zero.
Maar toen zag ik onderaan de pagina een handgeschreven bericht.
Ik herkende het handschrift onmiddellijk.
Dat van mijn moeder.
“Als Sarah ooit de waarheid ontdekt, moet ze Emma naar Fase Twee brengen.”
Ik voelde mijn hart in mijn borst bonzen.
“Waarom?”
Marcus keek over mijn schouder.
“Wat staat er?”
Ik draaide het dossier om.
Onderaan stond nog één zin.
“Alleen Emma kan de laatste persoon wakker maken.”
Op hetzelfde moment draaiden alle kinderen in de gang zich om.
Ze keken naar dezelfde muur.
Een diepe dreun klonk.
BOEM.
Er verschenen scheuren in de muur.
Een verborgen deur schoof langzaam open.
Achter die deur lag een donkere kamer.
In het midden stond een bed.
En op dat bed lag een man.
Een man die ik al zeventien jaar dood waande.
Mijn adem stokte.
Donker haar.
Bleek gezicht.
Een gezicht dat ik onmiddellijk herkende.
Daniel Cole.
Zijn ogen gingen langzaam open.
Hij keek recht naar mij.
Toen keek hij naar Emma.
En fluisterde:
“Sarah…”
Hij kwam langzaam overeind.
“Je had Emma nooit hierheen mogen brengen.”
