DE STANK UIT TRAUMAKAMER 2 — HET EINDE VAN PROJECT ZERO
DEEL 19 — DE WAARHEID OVER EMMA
“Je had Emma nooit hierheen mogen brengen.”
Ik stond als versteend.
Voor me zat de man die ik zeventien jaar geleden dood had gewaand.
Daniel Cole.
De vader van mijn dochter.
De man van wie ik ooit had gehouden.
En de man die volgens mijn vader nooit meer terug zou komen.
“Daniel…”
Zijn ogen bleven op mij gericht.
“Sarah.”
Zijn stem was zwak, maar ik herkende hem onmiddellijk.
Ik zette een stap naar voren.
“Ben jij het echt?”
Hij probeerde van het bed af te komen.
Zijn benen trilden.
Ik wilde hem helpen, maar stopte toen ik dacht aan alles wat er was gebeurd.
“Blijf daar.”
Daniel keek me verdrietig aan.
“Je hebt alle reden om me te haten.”
“Waar was je?”
“Hier.”
Mijn hart brak.
“Al die jaren?”
Hij knikte.
“Niet vrijwillig.”
Emma stond achter mij.
“Papa?”
Daniel keek naar haar.
Voor het eerst veranderde zijn gezicht volledig.
Zijn ogen vulden zich met tranen.
“Emma…”
Ze liep langzaam naar hem toe.
Ik greep haar hand.
“Wacht.”
Daniel keek naar mij.
“Laat haar komen.”
“Nee.”
“Sarah, luister naar me.”
“Jij hebt haar gemaakt.”
“Ja.”
“Mijn vader heeft haar gebruikt.”
“Ja.”
“En jij hebt haar zeventien jaar lang verborgen gehouden.”
Daniel zweeg.
Ik voelde mijn woede groeien.
“Dus vertel me waarom ik je zou vertrouwen.”
Hij keek naar de kinderen achter ons.
“Omdat ik niet degene was die dit begonnen is.”
“Maar jij werkte eraan mee.”
“Toen wist ik nog niet wat Project Zero werkelijk was.”
Marcus stapte naar voren.
“Wie begon het dan?”
Daniel keek naar hem.
“Emily.”
Mijn hart stopte.
“Mijn moeder?”
Daniel knikte.
“Emily Jenkins was de eerste.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Dat geloof ik niet.”
“Je moeder was een briljante wetenschapper.”
“Ze was mijn moeder.”
“Ze was beide.”
Daniel keek naar de dossiers op de tafel.
“Project Zero begon niet met kinderen.”
“Waarmee dan?”
“Met een experiment.”
“Welk experiment?”
Daniel wees naar Emma.
“Met mensen die niet ziek konden worden.”
Ik voelde een koude rilling.
“Wat bedoel je?”
“Je moeder wilde een mens creëren dat bestand was tegen een nieuwe ziekte.”
Marcus fronste.
“Welke ziekte?”
Daniel keek naar de rode klok.
“Dat is precies het probleem.”
Hij wees naar de teller.
00:31:42.
“Die ziekte bestaat nog steeds.”
Ik keek hem aan.
“Waar?”
“Overal.”
Mijn adem stokte.
“Dat kan niet.”
“Het is niet uitgebroken.”
“Waarom niet?”
“Omdat de wereld nog niet klaar is.”
Marcus keek hem scherp aan.
“Je zegt dat er een virus bestaat?”
Daniel schudde zijn hoofd.
“Geen virus.”
“Wat dan?”
“Een biologisch proces.”
Hij stond langzaam op.
“Een proces dat in het menselijk lichaam kan worden geactiveerd.”
Ik keek naar Emma.
“En zij?”
Daniel knikte.
“Emma is de enige die het proces kan stoppen.”
Een geluid klonk achter ons.
BEEP.
De donkere lijn onder Emma's huid begon opnieuw te gloeien.
Ze greep naar haar arm.
“Mama…”
Ik knielde naast haar.
“Wat voel je?”
“Warmte.”
Daniel liep naar ons toe.
“Niet bang zijn.”
Ik keek hem boos aan.
“Blijf van haar af.”
“Sarah, de lijn is niet alleen een merkteken.”
“Wat is het dan?”
“Een verbinding.”
“Met wat?”
Daniel keek naar de kinderen.
“Met hen.”
Op dat moment begonnen alle kinderen tegelijk te bewegen.
Ze liepen langzaam naar Emma.
Marcus richtte zijn wapen.
“Blijf staan!”
Niemand luisterde.
Maar ze vielen ons niet aan.
Ze gingen om Emma heen staan.
Een perfecte cirkel.
Emma sloot haar ogen.
Toen begon het blauwe licht onder haar huid zich door haar arm te verspreiden.
Van haar hand naar haar schouder.
Daarna naar haar borst.
“Daniel!”
Hij keek gespannen.
“Het begint.”
“Wat begint?”
“De synchronisatie.”
“Stop het!”
“Dat kan ik niet.”
“Waarom niet?”
“Omdat Emma het zelf moet stoppen.”
Ik keek naar mijn dochter.
“Emma?”
Ze opende haar ogen.
Maar haar blik was anders.
Rustiger.
Ouder.
Ze keek naar Daniel.
“Papa.”
“Ja?”
“Waarom hoor ik ze?”
Daniel knielde voor haar neer.
“Omdat jullie verbonden zijn.”
“Wie zijn jullie?”
“De laatste generatie.”
Emma keek naar de kinderen.
“Zijn zij zoals ik?”
“Ja.”
“Waarom zijn ze wakker?”
Daniel keek naar de klok.
00:27:08.
“Omdat iemand Fase Twee heeft gestart.”
“Richard?”
Daniel knikte.
“Hij wil dat jullie wakker worden.”
“Waarom?”
“Om één reden.”
“Welke?”
Daniel keek naar mij.
“Hij wil een leger.”
Marcus vloekte zacht.
“Een leger van kinderen?”
Daniel antwoordde:
“Niet zomaar kinderen.”
Hij keek naar Emma.
“Kinderen die niet kunnen worden gestopt.”
Plotseling klonk er een alarm.
WARNING. EXTERNAL BREACH.
Marcus keek naar de gang.
“Ze zijn binnen.”
Daniel verstijfde.
“Wie?”
Marcus luisterde.
Voetstappen kwamen dichterbij.
Veel voetstappen.
“Retrieval team,” zei hij.
Daniel keek naar mij.
“Sarah, je moet Emma meenemen.”
“Waarheen?”
“Er is een uitgang achter de archiefruimte.”
“En jij?”
“Ik kom later.”
“Nee.”
“Sarah…”
“Ik laat je niet weer verdwijnen.”
Daniel keek me recht aan.
“Ik kan niet met jullie mee.”
“Waarom niet?”
Hij keek naar zijn pols.
Daar zat dezelfde donkere lijn.
Maar bij hem was die veel donkerder.
“Ze hebben mij verbonden met het systeem.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Wat?”
“Als ik deze plaats verlaat, activeert het.”
“Wat activeert?”
Daniel keek naar Emma.
“Fase Drie.”
Een zware explosie schudde het gebouw.
Stof viel van het plafond.
De kinderen begonnen te huilen.
Emma pakte mijn hand.
“Mama, we moeten gaan.”
Daniel keek naar haar.
“Luister naar je moeder.”
“Maar jij dan?”
Hij glimlachte.
“Je zult me terugzien.”
Emma knikte.
We draaiden ons om.
Maar voordat we konden vertrekken, klonk een stem door de luidsprekers.
Een stem die ik onmiddellijk herkende.
Richard.
“Daniel.”
Mijn vader lachte zacht.
“Je dacht werkelijk dat ik je niet zou vinden?”
De lichten werden rood.
Alle deuren gingen op slot.
Richard sprak verder:
“Sarah, breng Emma naar de kern.”
Ik keek omhoog.
“Waarom?”
“Want daar wacht iemand op haar.”
“Wie?”
Een korte stilte.
Toen zei Richard:
“Je moeder.”
Mijn hart sloeg over.
“Emily leeft?”
Richard lachte.
“Ze leeft.”
Daarna klonk één laatste zin:
“Maar ze is niet meer dezelfde vrouw die jij je herinnert.”
De verbinding werd verbroken.
Daniel keek me aan.
“Sarah…”
“Wat?”
Hij wees naar de vloer.
Onder onze voeten begon een verborgen deur open te schuiven.
“Je moeder heeft de kern nooit verlaten.”
Ik keek naar de donkere opening.
En voor het eerst begreep ik dat de grootste waarheid over Project Zero nog steeds verborgen lag.
Diep onder ons.
Wachtend op Emma.
En de klok stond nog maar op 00:19:59.
