DE STANK UIT TRAUMAKAMER 2 — HET EINDE VAN PROJECT ZERO
DEEL 26 — DE EERSTE PROEFPERSOON
“Mijn zoon.”
De woorden van Victor bleven door de parkeergarage echoën.
Niemand bewoog.
Niemand durfde iets te zeggen.
Vanuit de donkere opening onder de grond klonk opnieuw een ademhaling.
Langzaam.
Zwaar.
Alsof iemand na tientallen jaren voor het eerst weer lucht inademde.
Emma kneep in mijn hand.
“Mama…”
“Ik ben hier.”
“Hij is wakker.”
“Wie?”
“De eerste.”
Ik keek naar Daniel.
Zijn gezicht was lijkbleek.
“Wat betekent dat?”
Daniel keek naar de opening.
“De eerste proefpersoon.”
“Maar Victor zei dat het zijn zoon is.”
“Dat klopt.”
“Wie is hij?”
Daniel slikte.
“Zijn naam was Lucas Hale.”
Victor schreeuwde:
“Zwijg!”
Daniel keek hem aan.
“Je kunt het niet meer verbergen.”
Victor richtte zijn wapen op hem.
“Je weet niets.”
“Ik weet genoeg.”
Marcus kwam naast Daniel staan.
“Wie was Lucas?”
Daniel keek naar mij.
“De allereerste persoon die Project Zero probeerde te veranderen.”
Ik voelde een koude rilling.
“Hoe oud was hij?”
“Zeventien.”
Ik keek naar de donkere opening.
“Hij was een kind.”
Daniel knikte.
“Victor gebruikte zijn eigen zoon als eerste proefpersoon.”
Victor schudde zijn hoofd.
“Hij was ziek.”
“Wat?”
“Lucas had een degeneratieve aandoening.”
Victor keek naar de opening.
“Ik wilde hem redden.”
Anna lachte bitter.
“Je wilde hem gebruiken.”
Victor keek haar woedend aan.
“Hij zou sterven!”
“En jij besloot dat zijn leven minder belangrijk was dan jouw onderzoek.”
Victor zei niets.
Emma keek naar hem.
“Hij heeft pijn.”
Victor keek naar haar.
“Dat kun jij voelen?”
Emma knikte.
“Ja.”
“Wat voelt hij?”
Emma sloot haar ogen.
“Angst.”
Victor verstijfde.
“En verdriet.”
“Stop.”
“Hij wacht al jaren.”
“Emma, hou op.”
“Hij wacht op jou.”
Victor deed een stap achteruit.
“Nee.”
Emma opende haar ogen.
“Hij wil weten waarom je hem hebt achtergelaten.”
Victor keek naar de grond.
Voor het eerst leek hij niet langer op een machtige wetenschapper.
Hij leek op een oude vader die geconfronteerd werd met iets wat hij jarenlang had proberen te vergeten.
De grond trilde opnieuw.
Een metalen platform kwam langzaam omhoog.
Daarop stond een glazen capsule.
Binnenin lag een jongen.
Zijn lichaam leek niet ouder te zijn geworden.
Hij zag eruit alsof hij zeventien was.
Maar zijn ogen waren open.
Ik hield mijn adem in.
“Is dat Lucas?”
Daniel knikte.
“Ja.”
Lucas keek langzaam om zich heen.
Toen zag hij Victor.
“Papa…”
Victor sloot zijn ogen.
“Lucas.”
De jongen keek naar hem.
“Waarom?”
Victor antwoordde niet.
“Waarom heb je me hier achtergelaten?”
“Je was ziek.”
“Ik vertrouwde je.”
Victor begon te huilen.
“Ik wilde je redden.”
Lucas keek naar zijn vader.
“Je hebt me veranderd.”
“Ja.”
“Je hebt me opgesloten.”
“Ja.”
“Je hebt andere kinderen gebruikt.”
Victor keek weg.
Lucas fluisterde:
“Waarom?”
Victor kon geen antwoord geven.
Emma liep naar de capsule.
Ik greep haar arm.
“Niet te dichtbij.”
Lucas keek naar haar.
“Wie ben jij?”
Emma antwoordde:
“Emma.”
Lucas glimlachte zwak.
“E-07.”
Emma schudde haar hoofd.
“Dat is niet mijn naam.”
Lucas keek verbaasd.
“Wat?”
“Mijn naam is Emma.”
Hij glimlachte.
“Goed.”
De donkere lijnen op de armen van de kinderen begonnen plotseling te verdwijnen.
Daniel keek naar het scherm.
“De verbinding verandert.”
Marcus keek hem aan.
“Hoe?”
“Lucas is verbonden met de eerste kern.”
“En Emma met de laatste.”
Daniel keek naar mij.
“Als ze elkaar verbinden…”
“Wat gebeurt er?”
“Dan kan het hele systeem worden uitgeschakeld.”
Ik keek naar Emma.
“Is dat gevaarlijk?”
Daniel aarzelde.
“Voor Emma wel.”
“Nee.”
Emma keek me aan.
“Mama.”
“Geen sprake van.”
“Luister naar me.”
“Je hebt al genoeg gedaan.”
“Maar nu kan ik iedereen redden.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Ik wil je niet verliezen.”
Emma kwam dichterbij.
“Je zult me niet verliezen.”
“Hoe weet je dat?”
“Omdat oma hier is.”
Ik keek naar de donkere opening.
“Emily?”
Emma knikte.
“Ze zegt dat ze ons helpt.”
Victor luisterde.
“Emily…”
Zijn stem brak.
“Ze heeft me altijd tegengehouden.”
Emma keek hem aan.
“Ze heeft je een kans gegeven.”
“Welke kans?”
“Om het goed te maken.”
Victor lachte bitter.
“Ik kan niets meer goedmaken.”
Lucas keek naar zijn vader.
“Jawel.”
Victor keek hem aan.
Lucas legde zijn hand tegen het glas.
“Begin met mij.”
Victor liep langzaam naar de capsule.
Hij legde zijn hand tegen het glas.
“Het spijt me.”
Lucas sloot zijn ogen.
“Dat wilde ik al die jaren horen.”
Plotseling klonk er een alarm.
WARNING.
CORE LINK ESTABLISHED.
De donkere lijnen op de armen van de kinderen verdwenen volledig.
Marcus keek naar de schermen.
“Het werkt.”
Daniel schudde zijn hoofd.
“Wacht.”
“Wat?”
“Er is nog een probleem.”
Een rood bericht verscheen.
PRIMARY CORE: UNSTABLE.
SECONDARY CORE: DESTROYED.
TERTIARY CORE: OPEN.
Daaronder verscheen een nieuwe regel.
ORIGINAL SUBJECT RELEASE: 03:00.
Ik keek naar Daniel.
“Wat betekent dat?”
Hij keek naar Lucas.
“Dat hij binnenkort vrij is.”
Ik keek naar Victor.
“Dat is toch goed?”
Victor schudde langzaam zijn hoofd.
“Nee.”
“Waarom niet?”
Hij keek naar zijn zoon.
“Omdat Lucas niet de enige is die daar beneden gevangen zit.”
Mijn hart sloeg over.
“Wat?”
Victor keek naar de donkere opening.
“De eerste proef was niet alleen Lucas.”
Daniel werd bleek.
“Hoeveel?”
Victor fluisterde:
“Zes.”
Marcus keek naar hem.
“Zes wat?”
Victor antwoordde:
“Zes kinderen.”
Emma keek naar de opening.
“Maar ik hoor er meer.”
Victor keek haar aan.
“Dat komt omdat de anderen nooit menselijk zijn gebleven.”
De lichten begonnen opnieuw te knipperen.
02:41.
Emma liet mijn hand los.
“Mama…”
“Wat?”
“Ze worden wakker.”
“Wie?”
Emma keek naar de donkere opening.
“De andere vijf.”
Een zware deur onder ons begon langzaam te openen.
Een voor een verschenen er kleine handafdrukken tegen het glas.
Eén.
Twee.
Drie.
Vier.
Vijf.
Ik voelde mijn bloed koud worden.
Lucas keek naar Victor.
“Papa…”
Victor keek naar zijn zoon.
“Wat?”
Lucas fluisterde:
“Je hebt ze allemaal beloofd dat je terug zou komen.”
Victor sloot zijn ogen.
“Ik weet het.”
Lucas keek naar hem.
“Maar je kwam nooit.”
Vanuit de duisternis klonk een kinderstem.
“Papa…”
Daarna een tweede.
“Papa…”
Een derde.
“Papa…”
Victor zakte langzaam op zijn knieën.
Emma keek naar mij.
“Mama.”
“Ja?”
“Nu begrijp ik waarom oma Project Zero wilde vernietigen.”
“Waarom?”
Emma keek naar de donkere gang.
“Omdat het nooit bedoeld was om mensen te redden.”
Ze kneep in mijn hand.
“Het was bedoeld om hen opnieuw te maken.”
De klok sprong naar:
01:59.
En diep onder ons…
ging de eerste deur open.
