DE STANK UIT TRAUMAKAMER 2 — HET EINDE VAN PROJECT ZERO
DEEL 20 — DE VROUW ACHTER DE KERN
De verborgen deur schoof langzaam open.
Een ijzige luchtstroom kwam omhoog.
Ik keek naar Daniel.
“Daar beneden?”
Hij knikte.
“De kern.”
“En mijn moeder?”
“Daar.”
Ik keek naar Emma.
Ze stond stil naast me.
De donkere lijn onder haar huid was nog steeds zichtbaar.
Marcus keek naar de klok.
00:18:42.
“We hebben minder dan twintig minuten.”
Daniel schudde zijn hoofd.
“Dat is niet veel.”
“Ga met ons mee.”
“Ik kan niet.”
“Waarom niet?”
Hij wees naar zijn arm.
De donkere lijn liep vanuit zijn pols omhoog.
“Mijn lichaam is verbonden met het systeem.”
“Kunnen we die verbinding verbreken?”
“Misschien.”
“Hoe?”
Daniel keek naar Emma.
“Alleen zij kan het doen.”
Emma keek naar haar vader.
“Wat moet ik doen?”
“Als het systeem je herkent, zal het proberen je volledig te synchroniseren.”
“Wat gebeurt er dan?”
Daniel aarzelde.
“Dan word je onderdeel van de kern.”
Ik voelde mijn hart ineenkrimpen.
“Nee.”
Emma keek mij aan.
“Ik wil niet alleen zijn.”
“Je zult niet alleen zijn.”
Ik pakte haar hand.
“Wij blijven samen.”
Daniel glimlachte zwak.
“Dat is precies wat Emily altijd heeft gewild.”
Ik keek hem aan.
“Mijn moeder?”
“Ze heeft je nooit verlaten.”
“Ze liet me zeventien jaar geloven dat ze dood was.”
“Om je te beschermen.”
“Waartegen?”
Daniel keek naar de donkere opening.
“Tegen Richard.”
Marcus keek naar hem.
“Maar Richard werkte met haar samen.”
“Dat dacht iedereen.”
Daniel schudde zijn hoofd.
“Emily heeft Project Zero niet gemaakt om een leger te bouwen.”
“Wat wilde ze dan?”
“Ze wilde het vernietigen.”
Ik voelde mijn adem stokken.
“Maar waarom kinderen?”
“Omdat de eerste proefpersonen volwassenen waren.”
Daniel keek naar mij.
“En ze stierven.”
Ik slikte.
“Hoeveel?”
“Zevenentwintig.”
Emma keek op.
“En de kinderen?”
“De kinderen waren de tweede generatie.”
“En ik?”
Daniel keek haar aan.
“Jij was de laatste.”
Een alarm klonk.
BEEP. BEEP. BEEP.
De klok sprong naar:
00:16:03.
Marcus keek naar de gang.
“We moeten gaan.”
We daalden de trap af.
De deur sloot achter ons.
Beneden was het donker.
Alleen een smalle blauwe lijn leidde door de vloer.
We volgden die lijn.
Na enkele minuten kwamen we bij een enorme metalen ruimte.
In het midden stond een ronde machine.
Daarboven hing een glazen cilinder.
En in die cilinder…
stond een vrouw.
Ik stopte.
Mijn benen werden slap.
“Moeder…”
Emily Jenkins opende langzaam haar ogen.
Ze keek naar mij.
“Sarah.”
Ik kon niet bewegen.
“Ben jij het echt?”
Ze glimlachte.
“Kom dichterbij.”
Ik liep naar het glas.
“Waarom?”
“Omdat ik niet veel tijd meer heb.”
“Wat is er met je gebeurd?”
Emily keek naar Emma.
“Ze hebben haar gevonden.”
“Wie?”
“Richard.”
Ik keek om me heen.
“Waar is hij?”
“Niet hier.”
“Waar dan?”
Emily keek naar de klok.
“Hij is onderweg naar de kern.”
Marcus keek naar Daniel.
“Hoeveel tijd?”
Daniel antwoordde:
“Veertien minuten.”
Ik keek naar mijn moeder.
“Maak de deur open.”
“Ik kan niet.”
“Waarom?”
“De kamer is verzegeld.”
“Dan breken we hem open.”
Emily schudde haar hoofd.
“Als je het glas breekt, activeer je Fase Drie.”
Mijn hart zonk.
“Wat is Fase Drie?”
Emily keek naar Emma.
“De overdracht.”
Emma kwam dichterbij.
“Welke overdracht?”
“Van mij.”
Ze legde haar hand tegen het glas.
“Mijn bewustzijn.”
Ik voelde mijn bloed koud worden.
“Wat bedoel je?”
Emily keek naar mij.
“De kern heeft mijn geheugen opgeslagen.”
“Waarom?”
“Omdat ik de enige was die wist hoe Project Zero gestopt kon worden.”
Marcus keek naar de machine.
“Dus zij zit in het systeem?”
Emily knikte.
“Mijn lichaam wel.”
Ze keek naar Emma.
“Maar mijn kennis zit in haar.”
Emma schrok.
“Bij mij?”
“Ja.”
“Daarom hoor ik de kinderen?”
Emily knikte.
“Daarom.”
Ik voelde tranen in mijn ogen.
“Waarom heb je dit nooit verteld?”
“Omdat Richard naar je zocht.”
“Hij is mijn vader.”
“Juist daarom.”
Emily keek me diep aan.
“Hij wilde jou gebruiken om Emma te maken.”
Ik verstijfde.
“Wat?”
“Richard wist dat jij genetisch geschikt was.”
“En Cole?”
“Daniel probeerde je te redden.”
Ik keek naar Daniel.
“Waarom heeft hij me dan verlaten?”
Daniel keek naar de grond.
“Omdat Richard hem dwong.”
Mijn stem brak.
“Hij bedreigde jou?”
“Hij bedreigde jou.”
Ik kon niets zeggen.
Al die jaren.
Al die jaren had ik gedacht dat Daniel mij had verlaten.
Maar hij had me beschermd.
Emily legde haar hand tegen het glas.
“Sarah…”
Ik legde mijn hand tegen de andere kant.
“Het spijt me.”
“Waarvoor?”
“Omdat ik je heb gehaat.”
Emily glimlachte.
“Je had het recht om dat te doen.”
Toen begon de machine te trillen.
WARNING.
PHASE THREE APPROACHING.
12:00.
Marcus keek omhoog.
“Twaalf minuten.”
Emily werd bleek.
“Hij is hier.”
“Richard?”
Ze knikte.
“Hij heeft de beveiliging uitgeschakeld.”
Een zware metalen deur aan het einde van de ruimte begon open te gaan.
Daniel trok zijn wapen.
“Sarah, neem Emma mee.”
“Nee.”
“Je moet naar de kern.”
“Waar is die?”
Emily keek naar Emma.
“Ze staat er al voor.”
Emma keek naar de machine.
“Wat moet ik doen?”
Emily antwoordde:
“Leg je hand op de kern.”
Ik greep Emma's arm.
“Is dat veilig?”
Emily keek me aan.
“Nee.”
“Wat gebeurt er?”
“Je dochter zal alles zien.”
“Wat bedoel je?”
“Alle herinneringen.”
“Van wie?”
Emily keek naar de donkere deur.
“Van iedereen die ooit onderdeel was van Project Zero.”
De deur ging volledig open.
Richard stapte naar binnen.
Achter hem stonden gewapende mannen.
Hij keek naar Emily.
“Mooi.”
Daarna keek hij naar Emma.
“Mijn laatste kind.”
Emma deed een stap achteruit.
Richard glimlachte.
“Kom naar opa.”
Ik ging voor mijn dochter staan.
“Je krijgt haar niet.”
Richard hief zijn hand.
De mannen achter hem richtten allemaal hun wapens.
Daniel stapte naar voren.
“Richard.”
Richard keek naar hem.
“Daniel.”
“Maak hier een einde aan.”
“Nee.”
Richard keek naar de klok.
00:09:31.
“Fase Drie is begonnen.”
De kern lichtte op.
Emma schreeuwde.
De donkere lijn op haar arm verspreidde zich razendsnel naar haar hals.
“MAMA!”
Ik sloeg mijn armen om haar heen.
Maar Emma keek recht naar mij.
Haar ogen waren veranderd.
En toen sprak ze met een stem die niet meer als die van een kind klonk:
“Mama…”
Daarna keek ze naar Richard.
“Ik herinner me alles.”
Richard verstijfde.
“Dat is onmogelijk.”
Emma glimlachte.
“Ik herinner me wat je met ons allemaal hebt gedaan.”
De glimlach verdween van Richards gezicht.
En voor het eerst…
zag ik angst in de ogen van mijn vader.
