DE STANK UIT TRAUMAKAMER 2 — HET EINDE VAN PROJECT ZERO
DEEL 28 — HET LAATSTE SIGNAAL
SIGNAL: UNKNOWN.
Ik staarde naar het scherm.
Niemand zei iets.
Het groene lampje bleef knipperen.
Eén keer.
Nog een keer.
Toen verscheen er een nieuwe regel.
ORIGIN: UNKNOWN.
Marcus kwam dichterbij.
“Dat hoort er niet te staan.”
Daniel keek naar het controlepaneel.
“Het systeem is afgesloten.”
“Maar dat signaal is er nog.”
“Ja.”
Ik keek naar Emma.
Ze zat op de grond met de zes kinderen om zich heen.
“Emma?”
Ze keek op.
“Ja, mama?”
“Kun jij dat signaal horen?”
Ze werd stil.
Heel stil.
Daarna knikte ze.
“Ja.”
Mijn hart zonk.
“Wat zegt het?”
Emma keek naar het scherm.
“Het is geen bericht.”
“Wat dan?”
“Een hartslag.”
Iedereen keek naar elkaar.
BEEP.
Het groene lampje knipperde.
BEEP.
Een tweede keer.
BEEP.
Daniel werd bleek.
“Dat kan niet.”
“Wat?”
Hij liep naar het scherm.
“De kern is vernietigd.”
“Dat zei je.”
“Maar dit signaal komt niet uit de kern.”
Marcus keek hem aan.
“Waar komt het vandaan?”
Daniel draaide het scherm naar ons toe.
Er verscheen een kaart.
Een rode stip verscheen midden in de stad.
Daarna nog één.
En nog één.
Binnen enkele seconden verschenen tientallen rode stippen.
Ik voelde mijn keel droog worden.
“Wat zijn dat?”
Daniel antwoordde:
“Signalen.”
“Van wat?”
Hij keek naar de kinderen.
“Van mensen met Project Zero-markeringen.”
Ik voelde mijn hart sneller kloppen.
“Maar je zei dat alle verbindingen waren verbroken.”
“Dat waren ze.”
“Dan hoe…”
Daniel wees naar de kaart.
“Deze mensen waren nooit verbonden met de derde kern.”
Emma stond langzaam op.
“Ze zijn zelfstandig.”
Daniel knikte.
“Ja.”
Marcus keek naar de kaart.
“Hoeveel?”
Het aantal begon te stijgen.
127.
214.
389.
Daarna stopte het.
412.
Ik keek naar het scherm.
“Vierhonderdtwaalf.”
Daniel knikte.
“Dat zijn de overgebleven dragers.”
“Kinderen?”
“Niet allemaal.”
Emma keek naar de zes kinderen.
“Ze zijn niet zoals wij.”
Ik knielde naast haar.
“Wat bedoel je?”
“De anderen hebben geen verbinding met oma.”
“Wat hebben ze dan?”
Emma keek naar de rode stippen.
“Ze hebben een opdracht.”
“Welke?”
Ze sloot haar ogen.
“Wachten.”
“Waarop?”
Emma opende haar ogen.
“Op een signaal.”
Het groene lampje knipperde opnieuw.
BEEP.
Op hetzelfde moment gingen alle rode stippen op de kaart bewegen.
Marcus vloekte zacht.
“Ze komen allemaal in beweging.”
Daniel keek naar de kaart.
“Dit is onmogelijk.”
“Wat?”
“Ze bewegen richting één plaats.”
Ik keek naar de kaart.
Alle stippen kwamen langzaam dichter bij elkaar.
Naar het centrum.
Naar ons.
“Ze komen hierheen.”
Daniel knikte.
“Ja.”
Marcus keek naar de uitgang.
“Dan moeten we weg.”
Maar Emma schudde haar hoofd.
“Nee.”
Ik keek haar aan.
“Waarom niet?”
“Als we vluchten, volgen ze ons.”
“Dan gaan we naar een veilige plek.”
“Er is geen veilige plek.”
De woorden kwamen zo rustig uit haar mond dat ik ervan schrok.
“Hoe weet je dat?”
“Omdat ik ze hoor.”
Ze keek naar de zes kinderen.
“Zij horen het ook.”
Het kleine meisje uit de derde capsule knikte.
“Ze roepen ons.”
Ik voelde een rilling over mijn rug.
“Wie?”
Het meisje keek naar de donkere gang.
“De man.”
Daniel draaide zich om.
“Welke man?”
“De man die in onze dromen kwam.”
Victor, die nog steeds bij Lucas stond, keek plotseling op.
“Welke man?”
Het meisje keek hem aan.
“Hij zei dat hij onze vader was.”
Victor werd doodstil.
“Dat kan niet.”
Lucas keek naar hem.
“Papa…”
Victor draaide zich naar zijn zoon.
“Wat?”
“Hij kwam ook bij mij.”
“Wie?”
Lucas keek naar de grond.
“De man achter de deur.”
Daniel fluisterde:
“Dat is onmogelijk.”
Ik keek naar hem.
“Waarom?”
Hij antwoordde niet.
“Daniel.”
Hij haalde diep adem.
“Er was één onderdeel van Project Zero waar Emily nooit over sprak.”
“Wat?”
“Een kunstmatige persoonlijkheid.”
Marcus fronste.
“Een AI?”
Daniel knikte.
“Niet zomaar een AI.”
Hij keek naar het scherm.
“Het systeem was ontworpen om de herinneringen van alle proefpersonen te verzamelen.”
“Waarom?”
“Om een perfecte menselijke persoonlijkheid te creëren.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Een persoon zonder lichaam.”
“Precies.”
Emma fluisterde:
“Hij heeft een lichaam.”
Iedereen keek naar haar.
“Wat?”
Ze wees naar de kaart.
“Daar.”
Eén rode stip stond apart van de rest.
Niet in de stad.
Maar onder het oude onderzoekscentrum.
Daniel staarde ernaar.
“Dat gebouw is verlaten.”
Emma schudde haar hoofd.
“Niet meer.”
Marcus keek naar mij.
“We moeten daarheen.”
Ik wilde weigeren.
Maar Emma pakte mijn hand.
“Mama.”
“Wat?”
“Daar is oma.”
Mijn hart sloeg over.
“Emily?”
Ze knikte.
“Ze heeft het signaal gestuurd.”
Daniel keek naar het scherm.
“Waarom zou Emily ons naar die plek leiden?”
Emma keek hem aan.
“Omdat ze wil dat we iets vinden.”
“Wat?”
Emma antwoordde:
“De eerste versie.”
Daniel werd bleek.
“Van Project Zero?”
“Nee.”
“Wat dan?”
Emma keek naar mij.
“Van mij.”
Ik begreep het niet.
“Wat bedoel je?”
Emma legde haar hand op mijn arm.
“Voordat ik werd geboren, was er al een eerste Emma.”
Mijn adem stokte.
“Dat kan niet.”
“Ze was geen kind.”
“Wie dan?”
Emma keek naar het donkere scherm.
“Een prototype.”
Victor kwam langzaam overeind.
“Dat is onmogelijk.”
Emma draaide zich naar hem om.
“U hebt haar gezien.”
Victor schudde zijn hoofd.
“Nee.”
“Jawel.”
Emma's stem werd zachter.
“U noemde haar E-00.”
Victor verstijfde.
Daniel keek naar hem.
“E-00…”
Marcus vroeg:
“Wie was dat?”
Victor antwoordde niet.
Ik keek hem aan.
“Zeg het.”
Hij fluisterde:
“Mijn eerste dochter.”
Ik voelde mijn bloed koud worden.
“Je had nog een dochter?”
Victor keek naar Emma.
“Ze was de eerste poging.”
“En wat gebeurde er met haar?”
Victor sloot zijn ogen.
“Ze overleefde.”
Niemand bewoog.
“Waar is ze?”
Victor keek naar de rode stip op de kaart.
“Onder het oude onderzoekscentrum.”
Emma fluisterde:
“Ze wacht op ons.”
Op dat moment klonk er een enorme explosie boven ons.
BOEM!
Stof viel van het plafond.
Marcus trok zijn wapen.
“Ze zijn aangekomen.”
Boven ons klonken tientallen voetstappen.
Daniel keek naar de kaart.
“Vierhonderdtwaalf mensen.”
Ik keek naar Emma.
“Wat doen we?”
Ze keek naar mij.
“Gaan.”
“Waarheen?”
“Naar mijn zus.”
Mijn hart stopte bijna.
“Je zus?”
Emma knikte.
“E-00.”
Het groene lampje op het scherm stopte met knipperen.
Een laatste bericht verscheen.
WELCOME HOME, EMMA.
Daaronder verscheen een naam.
ELENA HALE.
Ik keek naar Victor.
Hij was lijkbleek.
“Wie is Elena?”
Victor antwoordde met een gebroken stem:
“Mijn eerste kind.”
Hij keek naar Emma.
“En als ze nog leeft…”
Hij stopte.
“Dan is zij de enige persoon die Project Zero opnieuw kan starten.”
De deur achter ons begon langzaam open te gaan.
Ik pakte Emma's hand.
“Dan zorgen we ervoor dat dat niet gebeurt.”
Emma keek naar de donkere gang.
“Te laat.”
“Waarom?”
Ze wees naar het scherm.
De rode stip van Elena begon te bewegen.
Recht naar ons toe.
ELENA HALE — APPROACHING.
En voor het eerst…
had ik het gevoel dat we niet langer op iemand jaagden.
Iemand jaagde op ons.
