DE STANK UIT TRAUMAKAMER 2 — HET HUIS ONDER HET HUIS
DEEL 14
De zwarte auto's stonden als stille roofdieren langs de weg.
Niemand stapte uit.
Nog niet.
Emily keek naar mij.
"Als we blijven staan, hebben we geen kans."
Ik kneep Emma's hand steviger vast.
"Dan gaan we."
Marcus trok zijn wapen.
"Ik rijd."
"Waarheen?"
Emily antwoordde:
"Naar huis."
Ik keek haar ongelovig aan.
"Dat huis zit vol mensen die ons willen vermoorden."
"Precies."
Ze keek naar Emma.
"Daarom zullen ze nooit verwachten dat we er vrijwillig naartoe gaan."
Tien minuten later reden we door de donkere straten.
Niemand sprak.
Emma zat naast mij op de achterbank.
Ze keek voortdurend uit het raam.
"Wat zie je?"
"Een man."
"Waar?"
Ze wees naar een lege stoep.
"Daar."
Ik zag niets.
"Wat doet hij?"
"Hij wacht."
Marcus keek in de achteruitkijkspiegel.
"Er zit niemand."
Emma fluisterde:
"Hij is er wel."
Ik kreeg kippenvel.
"Wie?"
"Mijn opa."
* * *
Toen we het huis bereikten, stond de voordeur al open.
Marcus stopte.
"Dit klopt niet."
Emily keek naar het huis.
"Ze zijn binnen."
"Hoe weet je dat?"
"Omdat de deur alleen van binnenuit geopend kan worden."
Marcus stapte uit.
Ik pakte Emma's hand.
"Blijf bij me."
We gingen naar binnen.
Alles was precies zoals vroeger.
De oude klok.
De boekenkast.
De schilderijen.
Maar midden in de woonkamer stond iets nieuws.
Een oude laboratoriumtafel.
Daarop lag een dossier.
En daarnaast een videoband.
Emily werd bleek.
"Nee."
Ik keek naar haar.
"Wat?"
"Dat had vernietigd moeten zijn."
Marcus pakte de band.
"Wat staat erop?"
Emily antwoordde:
"De geboorte."
Mijn hart sloeg over.
"Van mij?"
Ze knikte.
Ik stopte de band in de oude speler.
Het beeld verscheen.
Een jonge Emily.
Een jonge Richard.
Een arts.
En een baby.
Ik zag mezelf.
Maar toen gebeurde er iets vreemds.
De camera draaide naar een tweede couveuse.
Daar lag nog een baby.
Een meisje.
Ik keek naar Emma.
"Dat ben jij."
Emma keek naar het scherm.
"Nee."
"Wat?"
Ze schudde haar hoofd.
"Dat ben ik niet."
Op het scherm pakte Richard de baby op.
Hij keek recht in de camera.
"Dit is Subject Zero."
Ik voelde mijn maag samenknijpen.
"Maar..."
Emily fluisterde:
"Dat is niet jouw geboorte."
"Wat bedoel je?"
Ze keek naar de tijdcode.
"Dit beeld is gemaakt drie jaar vóór jouw geboorte."
Ik draaide me naar haar om.
"Dan wie is die baby?"
Niemand antwoordde.
De videoband ging verder.
Richard legde de baby terug.
Toen kwam er een man binnen.
Ik herkende hem onmiddellijk.
Dr. Cole.
Maar hij was veel jonger.
Hij droeg geen witte jas.
Hij droeg een militair uniform.
Hij gaf Richard een metalen koffer.
"De laatste dosis."
Richard schudde zijn hoofd.
"Ze is te jong."
Cole antwoordde:
"Dat was je eigen beslissing."
"Nee."
"Je wilde het perfecte kind."
Richard keek naar de baby.
"Ik wilde mijn dochter redden."
Cole glimlachte.
"Dan moet je haar eerst laten sterven."
De video stopte.
Ik voelde mijn benen trillen.
"Mijn vader..."
Emily keek naar mij.
"Je vader heeft geprobeerd je te redden."
"Door me te laten sterven?"
"Door jouw lichaam te laten reageren op de behandeling."
"En het werkte?"
"Nee."
Ik keek naar haar.
"Wat gebeurde er?"
Emily antwoordde:
"Je stierf."
"En toen?"
"Toen werd Emma geboren."
Ik keek naar mijn dochter.
"Dat kan niet."
Emily schudde haar hoofd.
"Emma is niet jouw dochter zoals je denkt."
"Ze is mijn kind."
"Ja."
"Dan wat bedoel je?"
Emily wees naar de videoband.
"Ze is gemaakt uit jouw cellen."
Ik verstijfde.
"Wat?"
"Na jouw dood namen ze genetisch materiaal uit je lichaam."
"En maakten Emma."
Mijn handen begonnen te trillen.
"Dan is ze..."
"Jouw dochter."
Emily slikte.
"Maar ook jouw genetische kopie."
Emma keek van mij naar haar grootmoeder.
"Wat betekent dat?"
Ik knielde voor haar neer.
"Het betekent dat jij nooit een experiment had mogen zijn."
Ze glimlachte.
"Maar ik ben toch jouw kind?"
Ik omhelsde haar.
"Dat ben je."
Op dat moment ging de oude klok achter ons open.
Een verborgen deur.
Marcus richtte zijn wapen.
"Er zit iemand achter."
Emily liep ernaartoe.
"Nee."
Ze keek naar mij.
"Daaronder."
"Wat?"
"Het echte laboratorium."
We daalden af.
De trap leek eindeloos.
Beneden vonden we een enorme ruimte.
Geen stof.
Geen vervallen apparatuur.
Alles werkte nog.
Monitoren.
Couveuses.
Computers.
En in het midden...
een glazen kamer.
Daarin stond een man.
Oud.
Mager.
Verbonden met tientallen slangen.
Ik stopte.
Mijn hartslag schoot omhoog.
"Papa."
Richard Jenkins keek langzaam op.
Zijn ogen waren precies zoals die van mij.
Hij glimlachte.
"Hallo, Sarah."
Ik liep naar het glas.
"Je leeft."
"Technisch gezien."
"Waarom?"
Hij keek naar Emma.
"Omdat ik op haar heb gewacht."
Ik voelde woede.
"Blijf bij haar vandaan."
Richard glimlachte.
"Je begrijpt het nog steeds niet."
"Wat?"
"Emma is niet het doel."
Hij wees naar mij.
"Jij bent het doel."
Ik keek naar mijn arm.
De donkere lijn verscheen opnieuw.
Richard sprak zacht:
"Toen jij stierf, dacht iedereen dat Project Zero mislukt was."
Hij keek naar Emma.
"Maar toen werd zij geboren."
"En?"
"Zij heeft iets geërfd wat jij nooit had."
"Wat?"
Richard glimlachte.
"Een geheugen."
Ik voelde mijn hart bonzen.
"Wat voor geheugen?"
"Alle herinneringen van alle eerdere proefpersonen."
De lichten begonnen te knipperen.
Emma greep mijn hand.
Plotseling schreeuwde ze.
Ze viel op haar knieën.
"Emma!"
Haar ogen werden volledig zwart.
Toen keek ze naar mij.
Maar het was niet meer de stem van een kind die sprak.
Het was de stem van een oude man.
"Richard."
Mijn vader werd bleek.
"Nee."
De stem vervolgde:
"Je had ons beloofd dat je het zou stoppen."
Richard begon te huilen.
"Ik heb geprobeerd."
"Je hebt gelogen."
Alle monitoren sprongen tegelijk aan.
Op elk scherm verscheen hetzelfde beeld.
Duizenden dossiers.
Duizenden namen.
En bovenaan stond:
PROJECT ZERO — 1.247 SUBJECTS
Ik keek naar mijn vader.
"Hoeveel?"
Hij fluisterde:
"Duizend tweehonderdzevenenveertig."
Mijn hart brak.
"En hoeveel leven er nog?"
Richard keek naar Emma.
"Dat is precies wat we vandaag gaan ontdekken."
Op dat moment gingen alle deuren van het laboratorium tegelijk open.
Overal verschenen mensen in witte pakken.
Maar niemand richtte een wapen op ons.
Ze knielden.
Allemaal.
Een voor een.
Toen zei Emma met die vreemde stem:
"Het experiment is voorbij."
De lichten doofden.
En ergens diep onder ons begon een enorme machine te starten.
BRRRRRRRR.
Richard keek verschrikt naar het plafond.
"Nee..."
Ik pakte Emma vast.
"Wat is dat?"
Mijn vader fluisterde:
"De kern."
"Welke kern?"
Hij keek me aan.
"De machine die alle proefpersonen tegelijk kan activeren."
Een seconde later verscheen op het hoofdscherm:
ACTIVATION: 00:59
Nog 59 seconden.
En toen verscheen een tweede regel:
SUBJECT ZERO IDENTIFIED.
Mijn naam verscheen op het scherm.
SARAH JENKINS.
Daaronder:
MOTHER OF THE FINAL SUBJECT.
Ik keek naar Emma.
En zij fluisterde:
"Mama..."
"Ja?"
"Ik weet hoe we dit stoppen."
"Hoe?"
Ze keek naar de aftellende klok.
"Maar je moet me vertrouwen."
ACTIVATION: 00:48.
