DE STANK UIT TRAUMAKAMER 2 — HET EINDE VAN PROJECT ZERO
DEEL 25 — DE DERDE KERN
De derde kern bevond zich onder onze voeten.
Ik kon het nauwelijks bevatten.
De grond trilde steeds heviger.
Victor Hale stond aan de andere kant van de parkeergarage.
Hij keek naar Emma.
Niet naar mij.
Niet naar Daniel.
Alleen naar haar.
“E-07,” zei hij rustig.
Emma kneep harder in mijn hand.
“Laat haar met rust.”
Victor glimlachte.
“Je begrijpt nog steeds niet wat ze is, Sarah.”
“Ze is mijn dochter.”
“Dat is ze inderdaad.”
Hij deed een stap naar voren.
“Maar ze is ook de enige levende sleutel tot de oorspronkelijke kern.”
Daniel richtte zijn wapen.
“Blijf staan.”
Victor keek naar hem.
“Daniel Cole.”
Hij glimlachte.
“Je hebt altijd gedacht dat je de held was.”
Daniel antwoordde niet.
“Maar jij hebt Sarah naar mij teruggebracht.”
“Dat heb ik nooit gedaan.”
“Je hebt haar beschermd.”
Victor wees naar Emma.
“En daardoor heb je precies gedaan wat ik nodig had.”
Daniel kneep zijn ogen samen.
“Wat wil je?”
Victor keek naar de grond.
“De derde kern openen.”
Anna kwam langzaam overeind.
“Dat zal je niet lukken.”
Victor keek naar haar.
“E-01.”
Anna verstijfde.
“Je zou dood zijn.”
“Dat dacht jij.”
Victor glimlachte.
“Dat is het probleem met oude dossiers. Mensen geloven alles wat erin staat.”
Marcus stapte naar voren.
“Wie ben jij werkelijk?”
Victor keek hem aan.
“De man die Project Zero heeft gebouwd.”
“Richard zei dat hij de leiding had.”
Victor lachte.
“Richard?”
Hij schudde zijn hoofd.
“Richard was nooit meer dan een uitvoerder.”
Mijn hart sloeg sneller.
“En mijn moeder?”
Victor keek naar mij.
“Emily was mijn beste wetenschapper.”
“Ze probeerde je te stoppen.”
“Ja.”
“Waarom?”
“Omdat ze uiteindelijk begreep wat Project Zero werkelijk moest worden.”
Ik voelde een koude rilling.
“Wat moest het worden?”
Victor antwoordde:
“Geen leger.”
Hij keek naar Emma.
“Een opvolging.”
Emma keek hem aan.
“Waarvan?”
Victor glimlachte.
“Van de mens.”
Niemand zei iets.
Marcus keek naar Daniel.
“Hij is krankzinnig.”
Victor hoorde het.
“Dat zei iedereen die mij probeerde tegen te houden.”
Plotseling verscheen er een rode lijn op de vloer.
De lijn liep recht naar Emma.
Emma keek ernaar.
“Mama…”
“Ik zie het.”
De grond begon open te schuiven.
Een metalen trap kwam langzaam omhoog.
Victor wees ernaar.
“Daar is de ingang.”
Daniel schudde zijn hoofd.
“Je komt er niet in.”
Victor keek naar Emma.
“Dat hoeft ook niet.”
Emma deed een stap achteruit.
“Ik ga nergens heen.”
Victor glimlachte.
“Je hoeft niet te gaan.”
Hij drukte op een klein apparaat.
De vloer onder Emma lichtte op.
Ze zakte plotseling door haar knieën.
“Emma!”
Ik greep haar vast.
“Mama!”
De donkere lijn verscheen opnieuw onder haar huid.
Daniel rende naar ons toe.
“Verbreek de verbinding!”
“Hoe?”
“Gebruik je hand!”
Ik legde mijn hand op Emma's arm.
De donkere lijn stopte.
Victor keek verbaasd.
“Interessant.”
Ik keek hem woedend aan.
“Blijf van haar af!”
Victor glimlachte.
“Dus het klopt.”
“Wat?”
“Jij kunt haar verbinding onderbreken.”
Daniel keek naar Victor.
“Dat wist je niet?”
“Nee.”
Victor keek naar mij.
“Dat was het laatste onderdeel dat Emily voor me verborgen hield.”
Anna schudde haar hoofd.
“Emily heeft altijd geweten dat Sarah de enige was die Emma kon redden.”
Victor draaide zich naar haar om.
“Daarom moest Emily verdwijnen.”
Mijn adem stokte.
“Wat zei je?”
Victor keek me aan.
“Je moeder heeft zichzelf opgeofferd om de eerste kern te verzegelen.”
“Maar ze leeft.”
“Een deel van haar.”
Ik dacht aan de vrouw in de glazen kamer.
Aan de tweede Emily.
Aan de stem in de kern.
Victor zei:
“Je moeder bestaat nu in drie vormen.”
Ik voelde mijn hoofd duizelen.
“Drie?”
“Het lichaam.”
Hij hief één vinger.
“Het geheugen.”
Een tweede vinger.
“En het bewustzijn.”
Een derde.
“De derde kern bevat het laatste deel.”
Emma keek naar hem.
“Mijn oma.”
Victor knikte.
“Precies.”
Daniel keek naar de vloer.
“Dus de stem die Emma hoorde…”
“Emily.”
“En de derde kern bevat haar bewustzijn.”
Victor glimlachte.
“Daarom heb ik Emma nodig.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Je krijgt haar niet.”
Victor keek naar de kinderen die achter ons stonden.
“Dan sterven zij.”
Ik keek om.
De kinderen begonnen opnieuw te trillen.
Op hun armen verschenen donkere lijnen.
Anna schreeuwde:
“Hij heeft de oude verbinding opnieuw geactiveerd!”
Daniel keek naar de kinderen.
“Ze worden teruggekoppeld aan de kern.”
Marcus keek naar Victor.
“Stop dit!”
Victor antwoordde rustig:
“Breng Emma naar beneden.”
“Nee!”
“Dan zal de verbinding sterker worden.”
Een meisje viel op de grond.
Ik rende naar haar toe.
“Help haar!”
Daniel knielde naast haar.
“Ze ademt.”
Maar de donkere lijn bleef groeien.
Emma keek naar mij.
“Mama.”
Ik keek haar aan.
“Wat?”
“Ik moet naar beneden.”
“Nee.”
“Als ik niet ga, blijven ze pijn hebben.”
“Er moet een andere manier zijn.”
Emma schudde haar hoofd.
“Er is geen andere manier.”
Ik voelde tranen over mijn wangen lopen.
Victor glimlachte.
“Ze begrijpt het.”
Ik draaide me naar hem om.
“Jij hebt dit gepland.”
“Ja.”
“Je hebt ons hierheen geleid.”
“Ja.”
“Waarom?”
Victor keek naar Emma.
“Omdat ik wilde weten of ze werkelijk de laatste sleutel was.”
Daniel keek naar hem.
“En nu weet je het.”
Victor knikte.
“Ja.”
Hij keek naar zijn horloge.
“En nu begint de laatste fase.”
00:10:00
Een enorme deur onder de parkeergarage begon open te gaan.
Een ijzige luchtstroom kwam omhoog.
De kinderen begonnen tegelijkertijd te schreeuwen.
Emma keek naar de opening.
“Ik hoor haar.”
“Wie?”
“Mijn oma.”
Ik pakte haar hand.
“Wat zegt ze?”
Emma sloot haar ogen.
“Ze zegt dat ik niet naar beneden moet gaan.”
Ik keek naar Victor.
Hij verstijfde.
“Wat?”
Emma opende haar ogen.
“Ze zegt dat de derde kern niet vernietigd moet worden.”
Victor glimlachte.
“Eindelijk.”
Maar Emma maakte haar zin af.
“Ze zegt dat we hem moeten openen.”
Victor stopte met glimlachen.
“Waarom?”
Emma keek recht naar hem.
“Omdat daar iets gevangen zit.”
Daniel werd bleek.
“Wat zit daar?”
Emma antwoordde:
“De eerste proefpersoon.”
Anna fluisterde:
“Dat kan niet.”
Emma keek naar haar.
“Hij leeft.”
Victor deed een stap achteruit.
Voor het eerst zag ik opnieuw angst in zijn ogen.
“Wie?”
Emma keek naar de donkere opening.
“De persoon die Project Zero heeft veroorzaakt.”
De deur ging volledig open.
Een diepe ademhaling klonk vanuit de duisternis.
Eén keer.
Langzaam.
Daarna nog een keer.
Victor fluisterde:
“Nee…”
Ik keek naar hem.
“Wie zit daar?”
Victor keek naar de opening.
Zijn gezicht was lijkbleek.
“Mijn zoon.”
Iedereen zweeg.
En toen klonk vanuit de duisternis een stem:
“Vader…”
De lichten in de parkeergarage sprongen uit.
FASE VIER — GEACTIVEERD.
