DE STANK UIT TRAUMAKAMER 2 — HET EINDE VAN PROJECT ZERO
DEEL 29 — ELENA
ELENA HALE — APPROACHING.
De woorden stonden nog steeds op het scherm.
Ik keek naar Emma.
“Ze komt naar ons toe.”
Emma knikte.
“Ja.”
“Hoe ver is ze?”
Ze keek naar de kaart.
“Niet ver.”
Marcus keek naar de gang.
“Dan hebben we een probleem.”
Een harde dreun klonk boven ons.
Daarna nog één.
De deuren van de parkeergarage begonnen te trillen.
Daniel keek naar Victor.
“Zijn dat jouw mensen?”
Victor schudde zijn hoofd.
“Nee.”
“Wie dan?”
Victor keek naar het scherm.
“Elena.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Ze heeft honderden mensen hierheen gestuurd?”
Victor antwoordde:
“Ze heeft niemand gestuurd.”
“Wat bedoel je?”
“Ze hebben haar gestuurd.”
Daniel begreep het.
“De dragers.”
Victor knikte.
“Ze hebben haar gevonden.”
Emma keek naar de deur.
“Ze komt.”
De deur vloog open.
Een vrouw stapte naar binnen.
Ze was ongeveer dertig jaar oud.
Lang donker haar.
Een bleke huid.
En dezelfde donkere lijn die ooit onder Emma's huid had gelopen.
Maar bij Elena liep de lijn over haar hele hals.
Ze keek eerst naar Victor.
“Vader.”
Victor stond verstijfd.
“Elena…”
Ze keek naar Emma.
Toen glimlachte ze.
“Dus jij bent E-07.”
Emma zette een stap naar voren.
“Mijn naam is Emma.”
Elena glimlachte opnieuw.
“Dat zei ik vroeger ook.”
Ik keek naar Victor.
“Wat heeft ze meegemaakt?”
Victor antwoordde niet.
Elena deed een stap dichterbij.
“Ik was zes toen hij mij meenam.”
Mijn hart brak.
“Zes?”
Ze knikte.
“Hij zei dat ik bijzonder was.”
Victor fluisterde:
“Je was ziek.”
“Ik was een kind.”
Ze keek hem aan.
“Dat verschil vergat je.”
Victor sloot zijn ogen.
Elena keek naar Emma.
“En toen kwam jij.”
Emma vroeg:
“Waarom?”
“Omdat ik niet meer kon functioneren.”
Ze wees naar de donkere lijn op haar arm.
“Hij gebruikte mij om de eerste kern te testen.”
“En?”
“Het werkte.”
Emma keek haar aan.
“Daarom ben jij E-00.”
Elena knikte.
“De eerste.”
Daniel kwam dichterbij.
“Maar waarom leeft ze nog?”
Elena keek hem aan.
“Omdat Project Zero mij niet kon doden.”
“Wat deed het dan?”
“Het veranderde mij.”
De lichten begonnen te knipperen.
Elena keek naar het plafond.
“En nu wil het systeem mij terug.”
Marcus keek naar de kaart.
“Wat betekent dat?”
Elena antwoordde:
“De kern wil zichzelf herstellen.”
Ik voelde mijn hart sneller kloppen.
“Maar de kern is vernietigd.”
“De machine wel.”
Elena keek naar Emma.
“Maar het programma leeft.”
Emma keek naar haar.
“Waar?”
Elena wees naar haar hoofd.
“Hier.”
Emma verstijfde.
“Bij mij?”
Elena knikte.
“En bij mij.”
Daniel werd bleek.
“Dus jullie zijn allebei dragers.”
“Nee.”
Elena keek naar hem.
“Wij zijn de kern.”
Ik voelde mijn maag omdraaien.
“Wat betekent dat?”
Elena antwoordde:
“Als één van ons sterft, neemt de ander haar herinneringen over.”
Emma schudde haar hoofd.
“Dat wil ik niet.”
“Dat hoeft ook niet.”
Elena keek naar haar.
“Daarom moet jij mij helpen.”
“Waarmee?”
“Het programma vernietigen.”
Daniel keek haar verbaasd aan.
“Dat kan niet.”
Elena glimlachte.
“Dat zei mijn vader ook.”
Victor keek naar haar.
“Wat wil je doen?”
Elena antwoordde:
“De bron uitschakelen.”
Victor werd bleek.
“De bron…”
“Ja.”
“Je weet waar die is?”
Elena knikte.
“Onder het onderzoekscentrum.”
Ik keek naar Emma.
“Dan gaan we.”
Victor schudde zijn hoofd.
“Nee.”
Ik draaide me om.
“Waarom niet?”
“Omdat de bron geen machine is.”
“Wat dan?”
Victor keek naar Elena.
“Een persoon.”
De ruimte werd stil.
Daniel fluisterde:
“Wie?”
Victor keek naar Emma.
“Emily.”
Mijn hart stopte.
“Mijn moeder?”
Victor knikte.
“Het laatste deel van haar bewustzijn zit daar.”
Emma keek naar Elena.
“Kunnen we haar bevrijden?”
Elena antwoordde:
“Ja.”
“Hoe?”
“Door het programma samen met haar te vernietigen.”
“En wat gebeurt er met haar?”
Elena keek naar mij.
“Dan is ze vrij.”
Ik voelde tranen in mijn ogen.
“En jij?”
Elena glimlachte.
“Dat weet ik niet.”
Emma pakte haar hand.
“Dan gaan we samen.”
Elena keek verrast naar haar.
“Je vertrouwt me?”
Emma knikte.
“Je bent mijn zus.”
Voor het eerst veranderde Elena's gezicht.
Ze begon te huilen.
“Ik heb dat woord al zo lang niet meer gehoord.”
Victor keek naar zijn twee dochters.
“Het spijt me.”
Elena draaide zich naar hem om.
“Je excuses veranderen niets.”
“Ik weet het.”
“Maar misschien…”
Ze zweeg.
“Misschien kunnen we eindigen wat jij begonnen bent.”
Victor knikte.
“Ik zal helpen.”
Marcus keek hem wantrouwig aan.
“Waarom zouden we je vertrouwen?”
Victor keek naar Emma.
“Omdat zij mijn kleindochter is.”
Ik antwoordde:
“Dat is niet genoeg.”
Victor keek mij aan.
“Dan doe ik het omdat ik mijn kinderen eindelijk wil beschermen.”
Een alarm klonk.
WARNING.
CORE RECONNECTION: 60%.
Daniel keek naar het scherm.
“Het systeem begint zichzelf opnieuw op te starten.”
“Hoeveel tijd?”
“Tien minuten.”
Elena schudde haar hoofd.
“Geen tien.”
Ze keek naar Emma.
“Drie.”
“Waarom?”
“Omdat de andere dragers wakker worden.”
Op de kaart verschenen honderden nieuwe signalen.
413.
414.
415.
Het aantal bleef stijgen.
Marcus keek naar de uitgang.
“Ze komen hierheen.”
Elena knikte.
“Ja.”
“Wat doen we?”
Elena keek naar Emma.
“We gaan naar de bron.”
We begonnen te rennen.
Door de donkere gang.
Langs de oude laboratoria.
Langs de kamers waar tientallen kinderen ooit hadden vastgezeten.
Emma bleef mijn hand vasthouden.
Elena liep naast ons.
Victor en Daniel achter ons.
Marcus sloot de groep af.
Na enkele minuten bereikten we een enorme metalen deur.
Elena stopte.
“Hier.”
Op de deur stond één woord.
ORIGIN.
Victor keek ernaar.
“Emily.”
De deur ging vanzelf open.
Daarachter lag een kleine witte kamer.
In het midden stond een stoel.
En daarop zat een vrouw.
Grijs haar.
Gesloten ogen.
Een dunne kabel liep vanaf haar nek naar een scherm.
Ik herkende haar onmiddellijk.
“Moeder…”
Emily opende haar ogen.
Ze glimlachte.
“Sarah.”
Ik rende naar haar toe.
Maar voordat ik haar kon aanraken, verscheen er een bericht op het scherm.
FINAL PROTOCOL READY.
Emily keek naar Emma.
“Jullie zijn gekomen.”
Emma knikte.
“Ja.”
“Dan is het tijd.”
Ik pakte mijn moeders hand.
“Wat moeten we doen?”
Emily keek naar Elena.
Toen naar Emma.
“Jullie moeten samen de verbinding verbreken.”
“En jij?”
Emily glimlachte.
“Ik blijf hier.”
“Nee.”
“Sarah…”
“Ik heb je al één keer verloren.”
Emily keek me diep aan.
“Je hebt me nooit verloren.”
Ze keek naar Emma.
“Je hebt mij altijd bij je gedragen.”
De donkere lijnen op Emma's arm begonnen te gloeien.
Elena pakte haar hand.
“Ben je klaar?”
Emma knikte.
Emily sloot haar ogen.
“Begin.”
Op het scherm verscheen:
00:03:00
De laatste fase begon.
Ik keek naar mijn moeder.
Naar mijn dochter.
Naar Elena.
En ik wist dat er nog één ding moest gebeuren.
Iemand moest het programma van binnenuit vernietigen.
Emily fluisterde:
“Sarah…”
“Ja?”
“Vergeef me.”
“Waarvoor?”
Ze glimlachte.
“Omdat ik je nooit de waarheid heb verteld.”
Toen ging het licht uit.
En in het donker hoorde ik een stem.
Niet van Victor.
Niet van Emily.
Niet van Elena.
Een stem uit de machine.
“PROJECT ZERO IS NOT DEAD.”
Ik voelde Emma's hand in de mijne.
De stem ging verder:
“PROJECT ZERO IS YOU.”
En toen begon de laatste aftelling.
02:59.
02:58.
02:57.
De laatste strijd was begonnen.
