DE STANK UIT TRAUMAKAMER 2 — HET EINDE VAN PROJECT ZERO
DEEL 15 — DE LAATSTE DEUR
ACTIVATION: 00:48.
De cijfers op het scherm begonnen razendsnel af te tellen.
Ik keek naar Emma.
"Wat moet ik doen?"
Ze wees naar de glazen kamer waarin mijn vader lag.
"Daar."
"Bij opa?"
Ze knikte.
"De machine luistert naar hem."
Richard keek verschrikt.
"Nee."
Emma draaide zich naar hem om.
"Je hebt haar nodig."
Hij keek naar mij.
"Sarah, luister naar me."
"Waarom?"
"Omdat ik weet hoe je dit kunt stoppen."
"Je hebt dit allemaal veroorzaakt."
"Ik weet het."
Hij keek naar Emma.
"Maar ik kan het nog herstellen."
00:39.
Ik rende naar de controlekamer.
Mijn vader wees naar een metalen paneel.
"Open dat."
Ik trok het paneel los.
Daaronder zaten tientallen kabels.
"Welke?"
"De middelste."
Ik pakte hem vast.
"Deze?"
"Nee!"
Hij schreeuwde.
"De rode!"
Ik trok de rode kabel los.
De hele ruimte begon te trillen.
00:31.
"Het werkt niet!"
Richard schudde zijn hoofd.
"Je moet de tweede verbinding verbreken."
"Welke?"
Hij wees naar mijn arm.
Ik keek naar de donkere lijn onder mijn huid.
"Hoe?"
"Met Emma."
Ik keek naar mijn dochter.
"Wat moet ik doen?"
Ze liep naar me toe.
"Pak mijn hand."
Ik deed het.
Op het moment dat onze handen elkaar raakten, verspreidde een warme gloed zich door mijn arm.
De donkere lijn verdween.
Maar op hetzelfde moment begon de machine harder te zoemen.
00:22.
"Sarah!"
Marcus kwam de kamer binnen.
"De politie heeft de buitenste ingang bereikt."
"Hoeveel tijd?"
"Geen idee."
Ik keek naar het scherm.
00:19.
Emma kneep in mijn hand.
"Nu."
"Wat?"
"Zeg mijn naam."
"Emma."
De machine stopte.
Alle lichten gingen uit.
Een seconde lang was er absolute stilte.
Toen verscheen op het hoofdscherm één woord:
FAILED.
Ik haalde adem.
We hadden het gehaald.
Maar Richard begon te huilen.
"Nee..."
Ik draaide me naar hem om.
"Wat?"
Hij keek naar het scherm.
"Dat was niet de activatie."
Mijn hart zonk.
"Wat bedoel je?"
Hij wees naar een tweede timer.
Die hadden we niet gezien.
SECONDARY ACTIVATION: 00:10
"Wat gebeurt er?"
Richard fluisterde:
"Alle opgeslagen proefpersonen worden wakker."
00:09.
"Stop het!"
"Ik kan het niet."
00:08.
"Wie kan het wel?"
Richard keek naar Emma.
00:07.
"Zij."
Ik keek naar mijn dochter.
"Hoe?"
Emma keek me aan.
"Ik moet naar de kern."
00:06.
"Waar is die?"
Ze wees naar de vloer.
"Onder ons."
00:05.
De vloer begon open te schuiven.
00:04.
Een metalen platform kwam omhoog.
00:03.
Emma stapte erop.
Ik greep haar vast.
"Nee."
Ze keek me aan.
"Mama, vertrouw me."
00:02.
Ik liet haar hand los.
00:01.
Het platform zakte weg.
"EMMA!"
De vloer sloot.
En alles werd stil.
* * *
DRIE UUR LATER
De politie had het hele complex afgezet.
Brandweerwagens stonden rond het terrein.
Tientallen kinderen waren naar veilige ziekenhuizen gebracht.
Marcus zat naast mij in de ambulance.
Maar ik kon alleen maar naar de gesloten lift kijken.
"Ze komt terug," zei hij.
Ik antwoordde niet.
"Sarah."
"Ze komt terug."
Ik wist het.
Ik voelde het.
Toen ging de lift open.
Iedereen sprong op.
Emma stapte eruit.
Levend.
Ongedeerd.
Ik rende naar haar toe.
Ik tilde haar op en hield haar zo stevig vast dat ze begon te lachen.
"Mama."
"Je bent terug."
"Ik zei toch dat je me moest vertrouwen?"
Ik huilde.
"Wat heb je gedaan?"
Ze wees naar haar arm.
De donkere lijn was verdwenen.
"Ik heb het afgesloten."
"Voor altijd?"
Ze keek even naar de grond.
"Ja."
Ik ademde opgelucht.
Toen zag ik iets in haar hand.
Een klein metalen schijfje.
"Wat is dat?"
Ze gaf het aan mij.
"Het lag bij de kern."
Ik draaide het om.
Aan de achterkant stond een naam.
EMILY JENKINS.
Mijn hart stokte.
"Je oma?"
Emma knikte.
"Er stond een boodschap bij."
"Welke?"
Ze keek naar mij.
"Ze zei dat ze trots op je was."
Mijn ogen vulden zich met tranen.
"Maar ze is..."
Emma schudde haar hoofd.
"Ze leeft."
Ik verstijfde.
"Wat?"
"Ik heb haar gezien."
Marcus kwam dichterbij.
"Waar?"
Emma wees naar de lift.
"Daar beneden."
"Maar het laboratorium..."
"Ze heeft een andere uitgang genomen."
Ik keek naar de donkere lift.
Voor het eerst voelde ik hoop.
Misschien was mijn moeder nog ergens.
Misschien was dit werkelijk voorbij.
* * *
ZES MAANDEN LATER
Het ziekenhuis was heropend.
Traumakamer 2 bleef gesloten.
Op de deur hing geen nummer meer.
Alleen een klein bord:
NIET BETREDEN.
Ik werkte niet meer als arts.
Ik had besloten om mijn leven aan de kinderen te wijden die uit het laboratorium waren gered.
Elias woonde bij ons.
Marcus kwam bijna iedere zondag langs.
En Emma...
Emma was gewoon een kind.
Ze ging naar school.
Ze speelde buiten.
Ze klaagde over huiswerk.
Ze vroeg iedere avond om hetzelfde verhaal voor het slapengaan.
Niet over Project Zero.
Niet over haar opa.
Niet over het laboratorium.
Maar over de nacht waarop ze voor het eerst mijn hand vasthield.
Op een avond stopte ze plotseling met praten.
"Mama?"
"Ja?"
"Er staat iemand buiten."
Ik keek naar het raam.
Niemand.
"Wie?"
"Een vrouw."
Ik liep naar het raam.
Mijn hart stopte.
Aan de overkant van de straat stond een vrouw.
Grijs haar.
Lange jas.
Ze keek recht naar ons huis.
Ik herkende haar.
"Mam..."
Emily glimlachte.
Toen draaide ze zich om en liep weg.
Ik rende naar buiten.
"Wacht!"
Maar ze was verdwenen.
Op de stoep lag een envelop.
Ik raapte hem op.
Op de voorkant stond:
VOOR SARAH.
Binnen zat één vel papier.
Slechts één zin.
"Het project is vernietigd. Maar de mensen die het begonnen, zijn nog steeds vrij."
Onderaan stond een naam.
RICHARD JENKINS.
Ik keek naar het papier.
Mijn vader.
Maar hij was verdwenen sinds de vernietiging van het laboratorium.
Niemand had hem gevonden.
Ik dacht dat hij dood was.
Toen voelde ik iets achter me.
Emma.
Ze stond in de deuropening.
"Mama?"
Ik draaide me om.
"Wat is er?"
Ze keek naar de envelop.
"Papa is niet dood."
Ik verstijfde.
"Welke papa?"
Ze keek naar mij.
"Naar mijn echte papa."
Mijn hart bonsde.
"Wie?"
Emma glimlachte.
En zei:
"Dr. Cole."
Ik voelde alle warmte uit mijn lichaam verdwijnen.
Want achter haar stond een tweede envelop.
Op de achterkant stond:
PROJECT ZERO — FASE TWEE.
Ik keek naar Emma.
Toen naar de donkere straat.
En ik begreep eindelijk:
De nachtmerrie was voorbij.
Maar de oorlog...
was nog maar net begonnen.
EINDE.
