DE STANK UIT TRAUMAKAMER 2 — HET EINDE VAN PROJECT ZERO
DEEL 27 — DE ZES KINDEREN
De eerste deur ging open.
Een ijzige luchtstroom stroomde vanuit de donkere gang naar boven.
Ik trok Emma dichter tegen me aan.
Achter het glas van de eerste capsule bewoog Lucas langzaam.
Zijn ogen waren open.
Maar achter hem…
bewogen nog vijf kleine schaduwen.
01:52.
“Hoe krijgen we ze daaruit?” vroeg Marcus.
Daniel keek naar de zes capsules.
“Door de verbinding met de derde kern te verbreken.”
“Kun jij dat?”
“Nee.”
Iedereen keek naar Emma.
Ze schudde haar hoofd.
“Niet alleen.”
Ik keek haar aan.
“Wat heb je nodig?”
“Jou.”
Ik pakte haar hand.
“Dan doen we het samen.”
Victor stond nog steeds op zijn knieën.
Hij keek naar de zes kinderen.
“Ik heb ze gemaakt.”
Zijn stem was nauwelijks hoorbaar.
“Ik dacht dat ik ze kon redden.”
Anna keek hem woedend aan.
“Je hebt ze nooit gered.”
Victor knikte.
“Ik weet het.”
“Je hebt ze opgesloten.”
“Ik weet het.”
“Je hebt ze hun jeugd afgenomen.”
Victor sloot zijn ogen.
“Ik weet het.”
Lucas keek naar zijn vader.
“Waarom deed je het?”
Victor keek hem aan.
“Omdat ik bang was je te verliezen.”
Lucas antwoordde:
“En daarom verloor je me.”
Victor begon te huilen.
Ik had nooit gedacht dat ik medelijden met hem zou voelen.
Maar op dat moment zag ik geen monster.
Ik zag een vader die te ver was gegaan.
Te ver om nog terug te keren.
De tweede capsule begon te kraken.
KRAK.
Emma keek ernaar.
“Ze worden wakker.”
Daniel keek naar het scherm.
01:27.
“Niet veel tijd.”
“Wat gebeurt er bij nul?”
“De kern opent volledig.”
“En dan?”
“Dan komen ze eruit.”
Marcus keek naar de capsules.
“Is dat slecht?”
Daniel aarzelde.
“Voor ons niet.”
Hij keek naar de kinderen.
“Voor hen wel.”
Emma liep naar de eerste capsule.
Ze legde haar hand tegen het glas.
Lucas keek naar haar.
“Ben jij degene die ons kan bevrijden?”
Emma knikte.
“Ja.”
“Hoe?”
“Door jullie verbinding te verbreken.”
Lucas keek naar de andere capsules.
“En daarna?”
“Dan zijn jullie vrij.”
Een klein meisje in de derde capsule opende haar ogen.
“Mogen we naar buiten?”
Emma antwoordde:
“Ja.”
Het meisje begon te huilen.
“Ik wil mijn mama.”
Emma slikte.
“Ik weet het.”
“Waar is ze?”
Emma keek naar mij.
Ik begreep het meteen.
“Ze kan haar moeder niet terugbrengen.”
Ik knielde bij de capsule.
“Maar we zorgen ervoor dat jij nooit meer alleen bent.”
Het meisje keek naar mij.
“Beloof je dat?”
“Ja.”
De vloer begon opnieuw te trillen.
00:58.
Daniel keek naar de controlekamer.
“Sarah, we moeten beginnen.”
“Wat moet ik doen?”
“Leg je hand op de hoofdverbinding.”
Ik keek naar Emma.
“En jij?”
“Ik verbind me met de kinderen.”
“Nee.”
“Mama…”
“Je hebt genoeg gedaan.”
“Als ik het niet doe, blijven ze vastzitten.”
Ik wist dat ze gelijk had.
Ik pakte haar hand.
“Dan doen we het samen.”
We liepen naar het midden van de kamer.
Onder ons verscheen een cirkel van blauw licht.
Emma ging in het midden staan.
Ik bleef achter haar.
Daniel activeerde het systeem.
CORE LINK — READY.
Emma sloot haar ogen.
Een seconde gebeurde er niets.
Toen begonnen de zes kinderen tegelijkertijd te schreeuwen.
Ik hoorde hun stemmen.
Hun angst.
Hun herinneringen.
Hun verdriet.
Emma begon te trillen.
“Emma!”
“Ik ben oké!”
“Je liegt!”
Ze opende haar ogen.
“Ik zie ze.”
“Wat zie je?”
“Alles.”
De kamer veranderde.
Plotseling zag ik niet langer het laboratorium.
Ik zag een oude kamer.
Jaren eerder.
Victor stond naast een jonge Lucas.
Emily stond tegenover hem.
“Stop hiermee,” zei Emily.
Victor antwoordde:
“Hij sterft.”
“Dan laat je hem sterven.”
“Dat kan ik niet.”
“Je kunt hem niet redden door hem tot iets anders te maken.”
Victor keek naar zijn zoon.
“Wat als het werkt?”
Emily schudde haar hoofd.
“Dan is hij niet meer Lucas.”
Het beeld veranderde.
Ik zag de eerste operatie.
Lucas lag op de tafel.
Daarna kwam een tweede kind.
Een derde.
Een vierde.
Steeds meer.
Project Zero groeide.
Maar toen zag ik iets anders.
Emily had een verborgen kamer.
Daar lagen dossiers.
Allemaal gemarkeerd met één naam:
SARAH JENKINS — S-01.
Ik verstijfde.
“Waarom sta ik daar?”
Daniel keek naar het beeld.
“Omdat jij het begin was.”
Mijn adem stokte.
“Maar ik was geen proefpersoon.”
Daniel keek naar mij.
“Dat dacht je.”
Een nieuw beeld verscheen.
Ik was jong.
Ik lag op dezelfde tafel.
Emily stond naast me.
Ze huilde.
“Het spijt me, Sarah.”
Richard stond achter glas.
Victor stond naast hem.
Victor zei:
“Ze zal zich niets herinneren.”
Richard antwoordde:
“En haar dochter?”
Victor glimlachte.
“Die komt later.”
Ik voelde mijn lichaam koud worden.
“Ze hadden Emma al gepland.”
Daniel knikte.
“Ja.”
“Maar waarom?”
“Om een tweede generatie te creëren die de herinneringen van de eerste kon dragen.”
Emma keek naar mij.
“Daarom kan ik alles horen.”
“Ja.”
“En daarom kan ik de kinderen bevrijden.”
“Ja.”
De klok:
00:22.
De zes capsules begonnen tegelijkertijd open te gaan.
Victor keek op.
“Stop!”
Emma keek naar hem.
“Het is voorbij.”
“Je begrijpt niet wat je doet.”
“Ik weet precies wat ik doe.”
Ze legde beide handen op de kern.
“Jullie hebben ons gemaakt.”
Een lichtgolf verspreidde zich door de kamer.
“Maar jullie bezitten ons niet.”
De donkere lijnen op de lichamen van de kinderen begonnen te verdwijnen.
Eén voor één.
Lucas.
Het meisje.
De jongen.
Alle zes.
00:10.
Victor rende naar de controlekamer.
“NEE!”
Marcus blokkeerde hem.
Victor sloeg hem.
Marcus viel.
Daniel greep Victor vast.
De twee mannen worstelden.
Victor schreeuwde:
“Je vernietigt mijn werk!”
Daniel antwoordde:
“Het was nooit jouw werk om mee te beginnen.”
Hij duwde Victor tegen de muur.
Toen klonk een harde knal.
Iedereen stopte.
Victor keek naar beneden.
Bloed verscheen op zijn shirt.
Achter hem stond een van zijn eigen mannen.
Maar de man liet zijn wapen zakken.
“Ik werk niet meer voor jou.”
Daarna deden de andere mannen hetzelfde.
Een voor een.
Victor keek om zich heen.
Niemand stond nog aan zijn kant.
00:05.
Emma schreeuwde.
De kern begon te barsten.
“Emma!”
“Ik moet het afmaken!”
“Hoe?”
“Door de laatste verbinding te sluiten!”
“Doe het!”
Ze keek naar mij.
“Mama…”
“Ja?”
“Als ik je hand loslaat…”
“Nee.”
“Luister.”
Ze glimlachte.
“Je moet me laten gaan.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Nooit.”
“Vertrouw me.”
Ik huilde.
Maar ik liet haar hand langzaam los.
Emma legde haar hand op de kern.
00:03.
Een enorme lichtflits.
00:02.
De kern begon uit elkaar te vallen.
00:01.
Emma schreeuwde:
“VRIJ!”
00:00.
De derde kern explodeerde in een zee van wit licht.
Toen…
absolute stilte.
Ik rende naar Emma.
Ze lag op de vloer.
“Emma!”
Ze bewoog niet.
Ik tilde haar op.
“Alsjeblieft…”
Haar ogen gingen langzaam open.
“Mama?”
Ik begon te huilen.
“Ja.”
Ze glimlachte.
“Ze zijn vrij.”
Ik keek om.
De zes kinderen stonden naast elkaar.
Geen donkere lijnen meer.
Geen kabels.
Geen machines.
Alleen kinderen.
Vrij.
Lucas keek naar Victor.
“Papa…”
Victor keek hem aan.
Lucas zei:
“Nu weet je hoe het voelt om iemand kwijt te raken.”
Victor antwoordde niet.
Boven ons begonnen sirenes te klinken.
De politie kwam dichterbij.
Maar voordat we konden vertrekken, verscheen er één laatste bericht op het scherm.
PROJECT ZERO — TERMINATED.
Daaronder verscheen een tweede regel.
FASE VIER — MISLUKT.
Ik haalde opgelucht adem.
Maar toen verscheen er nog één zin.
FASE VI — GEEN ACTIVERING.
Emma keek naar het scherm.
“Wat betekent dat?”
Daniel keek naar haar.
“Dat betekent…”
Hij zweeg.
“Wat?”
Hij keek naar de zes kinderen.
“Dat er nooit een Fase Zes gepland was.”
Ik voelde een vreemde stilte.
“Dus het is voorbij?”
Daniel knikte.
“Ja.”
Voor het eerst geloofde ik het.
Project Zero was voorbij.
Maar ergens diep in de machine…
knipperde nog één klein groen lampje.
SIGNAL: UNKNOWN.
