DE STANK UIT TRAUMAKAMER 2 — HET EINDE VAN PROJECT ZERO
DEEL 21 — EMMA HERINNERT ZICH ALLES
“Ik herinner me alles.”
Emma stond midden in de kamer.
Haar ogen leken niet langer op die van een bang kind.
Ze waren kalm.
Veel te kalm.
Richard keek naar Emma en voor het eerst zag ik echte angst in zijn ogen.
“Dat is onmogelijk…”
Emma keek hem aan.
“U hebt tegen iedereen gelogen.”
Richard deed een stap achteruit.
“Emma…”
“U zei dat u ons had gered.”
Het meisje keek naar de kinderen die om haar heen stonden.
“Maar u hebt precies het tegenovergestelde gedaan.”
Een van de kinderen begon te huilen.
“Hij hield ons gevangen.”
Een ander kind zei:
“Hij liet ons slapen.”
Een jongetje keek naar Richard.
“Hij zei dat we nooit naar buiten mochten.”
Richard schreeuwde:
“Hou je mond!”
Maar niemand zweeg.
Tientallen kinderen begonnen tegelijkertijd te praten.
Herinneringen die jarenlang begraven waren geweest, kwamen bij hen terug.
Ik keek naar mijn vader.
“Wat hebt u met hen gedaan?”
Richard antwoordde niet.
Ik deed een stap naar voren.
“Antwoord me!”
Hij keek naar Emma.
“Je begrijpt het niet.”
Emma schudde haar hoofd.
“Ik begrijp het wel.”
Ze legde haar hand tegen haar hoofd.
“Ik herinner me de eerste kamer.”
Mijn hart trok samen.
“Emma…”
“Ik herinner me de witte lampen.”
Ze keek naar de andere kinderen.
“Ik herinner me hoe ze één voor één naar binnen werden gebracht.”
Een klein meisje begon te trillen.
“Ik herinner me mijn moeder.”
Een jongetje fluisterde:
“Ik herinner me mijn vader.”
De kinderen begonnen te huilen.
Marcus keek naar Daniel.
“We moeten ze hier weghalen.”
Daniel knikte.
“Maar eerst moeten we de verbinding verbreken.”
“Hoe?”
Daniel keek naar Emma.
“Ze moet afmaken waar Emily aan begonnen is.”
Ik keek naar mijn moeder in de glazen kamer.
“Emily?”
Ze knikte.
“Emma moet naar de kern.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Nee.”
“Sarah…”
“Niemand brengt haar daar nog naartoe.”
Emily keek me aan.
“Als we dat niet doen, zullen deze kinderen sterven.”
Ik keek om me heen.
Tientallen kinderen stonden daar.
Ik wist dat ze gelijk had.
“Is er geen andere manier?”
Daniel antwoordde:
“Nee.”
Richard begon te lachen.
Een koude, kille lach.
“Jullie begrijpen het nog steeds niet.”
Ik draaide me naar hem om.
“Wat moeten we begrijpen?”
“Emma kan Project Zero niet vernietigen.”
Richard keek naar het meisje.
“Omdat zij Project Zero ís.”
Emma keek hem aan.
“Nee.”
Ze deed een stap naar voren.
“Ik ben degene die het heeft overleefd.”
Richard schudde zijn hoofd.
“Jij bent de sleutel.”
“Dan gebruik ik die sleutel om u voorgoed op te sluiten.”
Richard gaf een teken.
De mannen achter hem richtten hun wapens.
Marcus stapte onmiddellijk naar voren.
“Leg die wapens neer!”
Een schot klonk.
BANG!
Marcus werd in zijn schouder geraakt.
“Marcus!”
Hij viel op de grond.
Ik rende naar hem toe.
“Nee!”
Daniel trok me terug.
“Sarah, niet doen!”
Marcus klemde zijn tanden op elkaar.
“Maak je geen zorgen om mij.”
Het bloed trok door zijn shirt.
“Breng Emma naar de kern.”
Ik keek hem aan.
“Maar…”
“Ga!”
Daniel stormde op een van Richards mannen af.
De twee raakten met elkaar in gevecht.
De kinderen deden allemaal een stap achteruit.
Richard keek naar Emma.
“Je gaat met mij mee.”
Emma bewoog niet.
“Nee.”
“Ik ben je grootvader.”
“U bent geen familie van mij.”
Richard hief zijn hand.
“Pak haar.”
Twee mannen liepen naar Emma toe.
Maar voordat ze haar konden aanraken, gingen alle lichten in de kamer uit.
Een diepe zoemende toon vulde de ruimte.
Blauwe lichtlijnen verschenen onder Emma's voeten.
De kinderen legden tegelijkertijd hun handen op de vloer.
Een golf van licht verspreidde zich door de hele kamer.
De twee mannen werden achteruitgeslingerd.
Richard deed een stap terug.
“Nee…”
Emma keek hem aan.
“U kunt ons niet meer beheersen.”
Ik keek naar mijn dochter.
“Emma…”
Ze draaide zich naar mij om.
“Mama.”
“Wat doe je?”
“Ik luister naar hen.”
“Naar wie?”
“Naar iedereen.”
Ze sloot haar ogen.
Een reeks beelden verscheen op het grote scherm.
Laboratoria.
Kinderen.
Experimenten.
Richard.
Emily.
Daniel.
En ik.
Ik zag een kamer die ik me nooit had herinnerd.
Ik lag op een tafel.
Ik was veel jonger.
Emily stond naast me.
Daniel stond aan de andere kant.
Richard keek toe van achter het glas.
Ik hoorde de stem van mijn moeder.
“Ze heeft geen toestemming gegeven.”
Richard antwoordde:
“Dat zal ze nooit te weten komen.”
Mijn hele lichaam werd koud.
“Dat is…”
Daniel keek naar mij.
“Ja.”
“Ik was hier?”
“Ja.”
“En Emma…”
“Ze is gemaakt met behulp van jouw genetische gegevens.”
Ik keek naar Emma.
Ze huilde.
“Ik heb alles gezien.”
Ik sloeg mijn armen om haar heen.
“Je bent geen experiment.”
Emma keek me aan.
“Dat weet ik.”
Richard schreeuwde:
“Genoeg!”
Hij rende naar het bedieningspaneel.
Daniel blokkeerde hem.
De twee mannen raakten opnieuw in gevecht.
Richard was sterker dan ik had verwacht.
Hij duwde Daniel tegen de grond.
Daarna haalde hij een klein apparaat uit zijn zak.
Emily zag het.
“Richard!”
Hij glimlachte.
“Het is tijd.”
Hij drukte op een knop.
00:03:00
Drie minuten.
Ik keek naar het scherm.
“Wat is dat?”
Emily schreeuwde:
“Fase Drie!”
Richard lachte.
“Over drie minuten worden alle mensen met een Project Zero-code geactiveerd.”
Ik keek naar de kinderen.
“Hoeveel zijn er?”
Daniel kwam overeind.
“Duizenden.”
Ik verstijfde.
“Duizenden?”
Richard knikte.
“Niet alleen hier.”
Hij keek naar Emma.
“Over de hele wereld.”
Emma stapte naar voren.
“Nee.”
Richard lachte.
“Je kunt het niet tegenhouden.”
Emma keek naar mij.
“Mama.”
“Ja?”
“Ik heb je nodig. Je moet me vertrouwen.”
Ik pakte haar hand.
“Dat doe ik altijd.”
Emma glimlachte.
“Kom dan met me mee.”
“Waarheen?”
Ze wees naar de kern van de machine.
“Naar binnen.”
Ik keek naar Emily.
Ze knikte.
“Dat is de enige manier.”
Ik keek naar de klok.
00:02:11.
Ik omhelsde Emma nog één keer.
“We doen dit samen.”
Samen liepen we naar de kern.
Richard schreeuwde achter ons:
“Sarah! Als je haar daar naar binnen brengt, krijg je haar nooit meer terug!”
Ik keek niet om.
“Dan zal ze tenminste niet als een gevangene hoeven leven.”
Emma legde haar hand op de kern.
Een verblindend wit licht barstte los.
Ik pakte haar hand.
En precies op dat moment klonk er een stem in mijn hoofd.
Niet die van Emma.
Niet die van Daniel.
Niet die van Emily.
Een stem die ik nog nooit had gehoord.
“Sarah Jenkins…”
Ik opende mijn ogen.
Een gezicht verscheen op het scherm.
Niet Richard.
Niet Cole.
Een volledig onbekende man.
Hij keek me recht aan.
En zei:
“Als je dit ziet, betekent het dat Project Zero is mislukt.”
Hij glimlachte.
“Maar dit was pas het eerste plan.”
Het scherm werd zwart.
En de klok stond nog maar op:
00:00:59.
