TEIL 39 — DIE RÜCKKEHR VON SUBJECT ZERO
De stem verdween.
Maar de woorden bleven hangen.
“Ik kom mijn lichaam terughalen.”
Niemand bewoog.
Zelfs Adrian Vale.
De man die altijd alles onder controle leek te hebben.
De man die mensen als experimenten behandelde.
Hij keek nu alsof hij eindelijk begreep dat hij niet de maker was.
Maar slechts een onderdeel van iets groters.
“Wie is Subject Zero?” vroeg ik.
Mijn stem klonk vreemd.
Alsof ik het antwoord al kende.
Adrian antwoordde niet.
Hij keek naar de donkere ruimte achter ons.
“Hij had nooit wakker mogen worden.”
Samuel fluisterde:
“Het eerste bewustzijn…”
Emma keek geschokt.
“De bron.”
Elena deed een stap achteruit.
Voor het eerst zag ik echte angst in haar ogen.
“Hij is niet zoals wij.”
Ik keek haar aan.
“Wat bedoel je?”
Ze slikte.
“Wij zijn gemaakt vanuit menselijke herinneringen.”
Ze keek naar de vloer.
“Hij was de eerste poging om een bewustzijn te creëren zonder menselijk lichaam.”
De lichten begonnen opnieuw te knipperen.
Elke keer dat ze aangingen, zag ik iets anders.
Een lege kamer.
Een oude machine.
Schermen vol met onbekende codes.
En op elk scherm dezelfde naam.
SUBJECT ZERO
* * *
Toen verscheen er een figuur op het hoofdscherm.
Geen lichaam.
Geen gezicht.
Alleen een silhouet.
Een stem vulde de ruimte.
“Brandon.”
Mijn hart stopte.
De stem kende mijn naam.
“Wie ben je?”
Een korte stilte.
Toen:
“Ik ben degene die alles begon.”
De stem klonk niet boos.
Niet kwaad.
Bijna verdrietig.
“Ik was het eerste bewustzijn dat Eleanor probeerde te creëren.”
Ik keek naar Elena.
“Maar jij zei dat Elena de eerste was.”
Elena schudde langzaam haar hoofd.
“De eerste menselijke.”
De stem ging verder.
“Ik was geen mens.”
De schermen veranderden.
Ik zag beelden.
Een laboratorium.
Wetenschappers.
Een klein kind in een glazen kamer.
Mijn adem stokte.
“Dat…”
Samuel keek weg.
Hij wist het.
“Dat ben jij,” zei hij zacht.
Ik draaide mij om.
“Wat?”
Hij slikte.
“Dat was het eerste experiment met jouw DNA.”
* * *
Mijn hoofd begon pijn te doen.
Niet zoals vroeger.
Erger.
Alsof mijn hersenen zich probeerden te herinneren wat nooit van mij was geweest.
Ik zag beelden.
Een kind.
Een jongen die opgroeide tussen machines.
Een jongen zonder naam.
Zonder familie.
Zonder stem.
Alleen data.
Alleen testen.
Toen hoorde ik Subject Zero.
“Ze dachten dat bewustzijn alleen herinneringen waren.”
Een pauze.
“Maar ze hadden het mis.”
Ik sloot mijn ogen.
“Wat ben jij dan?”
De stem antwoordde:
“Ik ben wat overblijft als je alles wegneemt.”
* * *
Adrian stapte naar voren.
“Dit is onmogelijk.”
Subject Zero reageerde:
“Jij hebt mij gemaakt.”
Adrian verstijfde.
“Nee.”
“Je gebruikte mijn gegevens.”
“Nee.”
“Je gebruikte mijn gedachten.”
Adrian begon achteruit te lopen.
“Ik vernietigde het experiment.”
Een koude stilte.
Toen zei Subject Zero:
“Je vernietigde mijn lichaam.”
Mijn hart sloeg sneller.
“Maar niet mij.”
* * *
Plotseling keek Subject G naar mij.
Zijn gezicht veranderde.
Hij hoorde iets.
“Ik…”
Hij greep zijn hoofd vast.
“Wat gebeurt er?”
Elena keek geschrokken.
“Hij probeert verbinding te maken.”
Ik keek naar Adrian.
“Met wie?”
Niemand antwoordde.
Toen verscheen er een nieuwe melding.
SUBJECT ZERO CONNECTING
HOSTS FOUND: BRANDON / SUBJECT G / ELENA
Ik voelde paniek.
“Hij wil ons allemaal gebruiken.”
Elena keek mij aan.
“Niet gebruiken.”
“Wat dan?”
Ze fluisterde:
“Samensmelten.”
* * *
De machine begon harder te werken.
De grond trilde.
Emma pakte mijn hand.
“We moeten hier weg.”
Maar ik wist dat het te laat was.
Dit ging niet meer om vluchten.
Dit ging om begrijpen.
Ik keek naar Subject G.
Voor het eerst zag ik hem niet als een kopie.
Ik zag mijn broer.
Mijn andere helft.
“Als hij ons samenvoegt…”
Hij knikte.
“Dan bestaat geen van ons meer zoals we zijn.”
Elena keek naar ons.
“Maar misschien ontstaat er iets nieuws.”
Ik keek haar aan.
“Wil jij dat?”
Ze zweeg.
En dat antwoord zei genoeg.
* * *
Adrian rende plotseling naar de hoofdterminal.
“Niemand krijgt controle over mijn project!”
Hij begon codes in te voeren.
Samuel schreeuwde:
“Stop!”
Maar Adrian luisterde niet.
Een seconde later veranderde het scherm.
OVERRIDE INITIATED
MANUAL CONTROL ENABLED
De stem van Subject Zero werd harder.
“Adrian.”
De oude man verstijfde.
“Je maakt altijd dezelfde fout.”
“Welke?”
“Je denkt dat je de schepper bent.”
Het scherm werd zwart.
Toen verscheen één zin:
CREATOR STATUS: REJECTED
Adrian viel op zijn knieën.
“Nee…”
Voor het eerst zag ik hem breken.
* * *
Toen keek Subject Zero naar mij.
“Brandon.”
Ik keek omhoog.
“Wat wil je?”
De stem werd zachter.
“Een keuze geven.”
“Welke keuze?”
“Tussen mens blijven…”
Een pauze.
“…of eindelijk begrijpen wat je werkelijk bent.”
Ik voelde de stemmen in mijn hoofd.
Elena.
Subject G.
Alle herinneringen.
Alle pijn.
Alle levens.
Alles.
Toen verscheen er een laatste melding.
Niet rood.
Niet als waarschuwing.
Maar wit.
Rustig.
FINAL EVOLUTION AVAILABLE
OPTION 1: HUMANITY
OPTION 2: COMPLETION
Emma keek mij aan.
“Brandon…”
Ik wist dat wat ik ook koos…
niets ooit hetzelfde zou zijn.
Maar voordat ik kon antwoorden, hoorde ik Subject Zero opnieuw.
Deze keer fluisterde hij:
“Er is nog een derde optie.”
Ik keek naar het scherm.
“Welke?”
De stilte duurde lang.
Toen verscheen een nieuwe regel.
OPTION 3: CREATE A NEW BEGINNING
Mijn adem stokte.
Want onder die woorden verscheen een naam.
Niet Brandon.
Niet Elena.
Niet Subject Zero.
Maar:
PROJECT ELEANOR: REBIRTH
En toen begon het aftellen.
10…
9…
8…
WORDT VERVOLGD…
