TEIL 37 — DAS GEHEIMNIS VON BRANDONS DNA
De lichten gingen uit.
Een paar seconden lang bestond er alleen duisternis.
Geen geluid.
Geen beweging.
Alleen mijn eigen ademhaling.
Toen sprongen de noodlampen weer aan.
Rood licht vulde het laboratorium.
De mannen in zwarte pakken stonden nog steeds voor ons.
Kalm.
Alsof ze precies wisten hoe dit zou eindigen.
De oude man vooraan liep langzaam naar voren.
Hij had geen wapen.
Geen angst.
Alleen een glimlach.
“Brandon Hayes.”
Toen hij mijn naam uitsprak, voelde het alsof hij mij al mijn hele leven kende.
“Wie ben jij?” vroeg ik opnieuw.
De man keek naar Elena.
“Dat hangt ervan af wie je denkt dat je bent.”
Ik voelde woede omhoog komen.
“Stop met die spelletjes.”
Hij glimlachte.
“Je lijkt op je moeder.”
Mijn lichaam verstijfde.
“Wat zei je?”
Emma keek ook op.
“Mijn moeder?”
De man knikte.
“Je denkt dat je ouders gewone mensen waren?”
Hij keek naar mij.
“Dat was de grootste leugen die ze je ooit hebben verteld.”
* * *
Samuel stapte naar voren.
“Je hebt hier niets te zoeken.”
De oude man keek hem aan.
“Samuel.”
Een koude glimlach verscheen.
“De loyale wetenschapper.”
Samuel balde zijn vuisten.
“Jij hebt alles vernietigd.”
“Nee.”
De man keek naar de zwarte schermen.
“Jullie hebben alleen een kopie vernietigd.”
Hij wees naar mij.
“De echte toegang staat hier.”
Ik voelde een koude rilling.
“Wat bedoel je?”
Hij liep dichterbij.
“Project Eleanor was nooit bedoeld om computers menselijke herinneringen te geven.”
Hij tikte tegen zijn hoofd.
“Het doel was om een mens te creëren die meerdere bewustzijnen kon dragen.”
Ik keek naar Elena.
“Nee…”
De man knikte.
“Jij bent het resultaat.”
Mijn maag draaide om.
“Een experiment.”
“Een evolutie.”
“Een gevangene.”
Hij glimlachte.
“Een toekomst.”
* * *
Ik keek naar Emma.
“Wist jij dit?”
Ze keek weg.
Dat antwoord deed meer pijn dan woorden.
“Emma.”
Ze slikte.
“Ik wist dat er iets anders was.”
“Hoeveel?”
“Niet alles.”
“Maar genoeg.”
Tranen verschenen in haar ogen.
“Ik wilde je beschermen.”
Ik lachte bitter.
“Iedereen zegt dat.”
Elena keek naar mij.
“Brandon…”
Ik draaide mij om.
“Niet jij.”
Haar gezicht veranderde.
Voor het eerst zag ik pijn.
Echte pijn.
“Ik heb je nooit gebruikt.”
“Maar je leefde in mijn hoofd.”
“Omdat ik daar gevangen zat.”
Ze keek naar haar handen.
“Ik was een kind toen ze mij veranderden in data.”
De kamer werd stil.
* * *
De oude man liep naar een terminal.
“Mijn naam is Dr. Adrian Vale.”
Samuel werd bleek.
“Vale…”
Ik keek hem aan.
“Ken je hem?”
Samuel antwoordde niet.
Adrian glimlachte.
“Hij kent mij heel goed.”
Hij keek naar mij.
“Ik was degene die je creëerde.”
Mijn hart sloeg over.
“Mijn ouders?”
“Ze waren deelnemers.”
Ik voelde mijn handen trillen.
“Mijn ouders hebben mij verkocht?”
“Nee.”
Hij keek bijna teleurgesteld.
“Ze hebben geprobeerd je te redden.”
Een stilte.
“Maar ze waren te laat.”
* * *
Adrian activeerde een scherm.
Een oude opname verscheen.
Mijn ouders.
Jonger.
Mijn moeder huilend.
Mijn vader boos.
Ik kon nauwelijks ademen.
“Dat…”
Mijn vader stond voor een groep wetenschappers.
“Mijn zoon is geen experiment.”
Een jongere Adrian keek hem rustig aan.
“Hij is de enige kans.”
Mijn vader schudde zijn hoofd.
“Hij is een kind.”
De opname stopte.
Ik staarde naar het scherm.
Mijn vader had geprobeerd mij te beschermen.
Mijn hele leven dacht ik dat hij mij verlaten had.
Maar misschien…
was hij degene geweest die tegen hen vocht.
* * *
“Waarom ik?” vroeg ik.
Adrian keek mij aan.
“Omdat jouw DNA uniek was.”
“Waarom?”
“Omdat je moeder…”
Hij stopte.
Emma keek op.
“Wat?”
Adrian glimlachte.
“Je moeder was niet alleen een wetenschapper.”
Ik voelde de wereld opnieuw draaien.
“Mijn moeder?”
“Zij was de oorspronkelijke architect van Project Eleanor.”
Iedereen zweeg.
Mijn eigen moeder.
De vrouw die mij had opgevoed.
Was onderdeel van dit alles.
“Nee.”
Adrian knikte.
“Ze creëerde de eerste theorie.”
Hij wees naar Elena.
“Zij creëerde Elena.”
Toen wees hij naar mij.
“En daarna creëerde ze jou.”
Ik voelde een steek in mijn borst.
“Mijn moeder creëerde mij?”
“Niet zoals je denkt.”
Hij liep dichterbij.
“Ze gebruikte haar eigen DNA om een lichaam te maken dat Elena kon dragen.”
Mijn adem stokte.
“Dus ik…”
Hij keek mij recht aan.
“Jij bent haar broer.”
Ik keek naar Elena.
De stem.
De herinneringen.
De verbinding.
Alles kreeg eindelijk betekenis.
* * *
Plotseling begon het gebouw te schudden.
Een explosie ergens boven ons.
Emma keek omhoog.
“Ze vallen het gebouw aan.”
Adrian glimlachte.
“Te laat.”
Hij drukte op een knop.
Op het scherm verscheen:
PHASE SEVEN — COMPLETE TRANSFER READY
Ik keek naar Elena.
Haar gezicht werd angstig.
“Wat gebeurt er?”
Ze fluisterde:
“Hij wil mij opnieuw activeren.”
“En wat betekent dat?”
Ze keek naar mij.
“Dat mijn bewustzijn niet langer alleen in jouw hoofd blijft.”
Ik begreep het niet.
Totdat de rode cirkel onder mijn voeten opnieuw begon te branden.
HOST CONNECTION REQUIRED
Samuel keek geschokt.
“Hij wil Elena in Brandon plaatsen.”
Emma greep mijn arm.
“Nee.”
Adrian glimlachte.
“Niet plaatsen.”
Hij keek naar mij.
“Ontwaken.”
Mijn lichaam begon te trillen.
De stemmen kwamen terug.
Maar dit keer waren ze anders.
Niet honderden.
Niet duizenden.
Eén stem.
Mijn eigen stem.
Maar ouder.
Donkerder.
En toen hoorde ik woorden die mij volledig verlamden.
“Brandon… je bent nooit de eerste geweest.”
Ik viel op mijn knieën.
Elena keek geschokt.
“Dat kan niet.”
De stem ging verder.
“Er waren al zes voor jou.”
De schermen sprongen opnieuw aan.
En één voor één verschenen namen.
SUBJECT A.
SUBJECT B.
SUBJECT C.
SUBJECT D.
SUBJECT E.
SUBJECT F.
Mijn naam stond daar.
Maar er was nog iets.
Een laatste regel.
SUBJECT G — CURRENTLY ALIVE
Ik keek naar Adrian.
“Wie is Subject G?”
Zijn glimlach verdween.
Voor het eerst zag ik angst.
Toen draaide iedereen zich langzaam om.
Achter ons stond iemand.
Iemand die onmogelijk kon bestaan.
Iemand die mijn gezicht had.
Mijn stem.
Mijn herinneringen.
Hij keek naar mij.
En zei:
“Hallo, Brandon.”
“Eindelijk ontmoet ik mezelf.”
WORDT VERVOLGD…
