TEIL 38 — DER MENSCH OHNE ERINNERUNGEN
Niemand sagte iets.
Zelfs Adrian Vale leek vergeten te ademen.
De man tegenover ons stond daar.
Mijn gezicht.
Mijn stem.
Mijn lichaam.
Maar toch…
was hij niet ik.
Hij glimlachte.
Een glimlach die ik nog nooit bij mezelf had gezien.
Te rustig.
Te zeker.
“Wie ben jij?” vroeg ik.
De man keek mij aan.
“Dat is een moeilijke vraag.”
Hij liep langzaam dichterbij.
“Want technisch gezien ben ik ook Brandon.”
Mijn handen balden zich tot vuisten.
“Nee.”
Hij kantelde zijn hoofd.
“Waarom zeg je dat?”
“Omdat ik hier sta.”
Hij glimlachte.
“En ik ook.”
* * *
Emma trok mij achteruit.
“Blijf bij hem vandaan.”
De andere Brandon keek haar aan.
“Emma.”
Ze verstijfde.
Hij kende haar naam.
Niet alleen haar naam.
Hij kende haar.
“Hoe weet jij wie ik ben?”
Hij keek verdrietig.
“Omdat ik dezelfde herinneringen heb.”
Mijn hart sloeg sneller.
“Welke herinneringen?”
Hij keek naar mij.
“Onze eerste dag op school.”
Ik zweeg.
“De oude boom achter het huis.”
Mijn adem stokte.
“De avond waarop je vader je leerde fietsen.”
Mijn gezicht werd bleek.
Dat waren geen openbare herinneringen.
Dat waren dingen die alleen ik wist.
Of…
hij.
* * *
Adrian Vale keek tevreden toe.
“Maak kennis met Subject G.”
Ik keek hem aan.
“Wat heb je gedaan?”
“Verbeterd.”
“Verbeterd?”
Hij wees naar de andere Brandon.
“Jij was de eerste succesvolle biologische versie.”
Hij wees naar mij.
“Maar je had een probleem.”
“Welk probleem?”
“Menselijkheid.”
De woorden raakten mij.
Adrian ging verder.
“Je had emoties. Angst. Twijfel. Liefde.”
Hij keek naar Elena.
“Je was te menselijk om perfect te functioneren.”
Ik voelde woede.
“Dus hebben jullie een nieuwe versie gemaakt.”
Hij knikte.
“Subject G.”
De andere Brandon keek mij aan.
“Ze wilden een versie zonder pijn.”
* * *
Elena stapte naar voren.
“Stop.”
Iedereen keek naar haar.
Haar gezicht was anders.
Niet angstig.
Boos.
“Je liegt tegen hem.”
Adrian glimlachte.
“Doe ik dat?”
Elena keek naar de andere Brandon.
“Hij weet niet alles.”
Ik keek naar haar.
“Wat bedoel je?”
Ze slikte.
“Subject G heeft jouw herinneringen.”
Een stilte.
“Maar niet jouw ziel.”
De andere Brandon lachte zacht.
“Ziel?”
Hij keek naar Elena.
“Dat woord gebruik je nog steeds.”
Ik voelde iets vreemds.
Een soort verbinding.
Maar ook afstand.
Hij was als een spiegel.
Een spiegel die anders dacht.
* * *
“Waarom bestaat hij?” vroeg ik.
Niemand antwoordde.
Tot Samuel zacht zei:
“Omdat Brandon stierf.”
Ik draaide mij om.
“Wat?”
Samuel keek naar de grond.
“De persoon die jij denkt dat je bent…”
Hij slikte.
“Hij heeft het eerste experiment niet overleefd.”
Mijn lichaam werd koud.
“Nee.”
“De echte Brandon stierf toen hij zeven jaar oud was.”
Ik voelde mijn hoofd pijn doen.
Herinneringen kwamen terug.
Maar niet zoals vroeger.
Flitsen.
Een ziekenhuis.
Machines.
Mijn moeder die huilde.
Mijn vader die schreeuwde.
En een stem:
“We kunnen hem niet redden.”
Ik viel bijna om.
Emma greep mij vast.
“Brandon…”
Ik keek haar aan.
“Wist jij dit?”
Ze begon te huilen.
“Ik wist alleen dat er iets mis was.”
“Hoe lang?”
“Vanaf het begin.”
Mijn hart brak.
Niet omdat ik geen echte herinneringen had.
Maar omdat iedereen van wie ik hield…
een geheim voor mij had gehouden.
* * *
De andere Brandon kwam dichterbij.
“Ik weet hoe je je voelt.”
Ik keek hem boos aan.
“Nee.”
Hij knikte langzaam.
“Jawel.”
Hij raakte zijn eigen borst aan.
“Ik voel jouw pijn ook.”
“Maar jij bent niet mij.”
“Misschien niet.”
Hij keek naar Elena.
“Maar ik ben ook niet minder echt.”
Elena keek verdrietig.
Want ergens wist ik dat ze gelijk had.
* * *
Plotseling begon het alarmsysteem opnieuw.
WARNING
PHASE SEVEN TRANSFER INITIATED
Adrian keek naar de machine.
“Eindelijk.”
Emma keek geschrokken.
“Wat gebeurt er?”
Adrian antwoordde:
“De twee bewustzijnen worden samengevoegd.”
Ik keek hem aan.
“Wat?”
Hij glimlachte.
“De perfecte mens.”
Elena werd bleek.
“Nee.”
Adrian keek haar aan.
“Waarom ben je bang?”
Ze fluisterde:
“Omdat hij niet weet wat er daarna gebeurt.”
Ik keek naar haar.
“Wat gebeurt er?”
Ze keek naar mij.
“Er blijft maar één bewustzijn over.”
De kamer werd stil.
Mijn hart stopte bijna.
“Wie?”
Niemand antwoordde.
Toen begon de machine te werken.
De rode cirkel onder mijn voeten lichtte op.
De andere Brandon begon te trillen.
Ik voelde een kracht aan mijn hoofd trekken.
Alsof iemand mijn gedachten openbrak.
Ik hoorde zijn herinneringen.
Zijn pijn.
Zijn leven.
Hij hoorde die van mij.
En langzaam begreep ik iets verschrikkelijks.
Hij was niet gemaakt om mij te vervangen.
Hij was gemaakt omdat ik nooit compleet was geweest.
Wij waren twee helften.
Eén lichaam.
Twee levens.
Maar slechts één kon blijven.
* * *
Terwijl de machine verder activeerde, hoorde ik Elena schreeuwen:
“Brandon!”
Ik keek naar haar.
Ze huilde.
“Als je hem verslaat…”
Ze stopte.
“Dan verlies je een deel van jezelf.”
Ik begreep het.
Dit was geen gevecht tegen een vijand.
Dit was een gevecht tegen mezelf.
Toen hoorde ik de stem van Subject G.
Niet hard.
Niet boos.
Gewoon verdrietig.
“Brandon…”
“Wat?”
“Als er maar één van ons kan blijven…”
Een traan liep over zijn gezicht.
“Laat mij dan degene zijn die verdwijnt.”
Ik verstijfde.
Waarom?
Waarom zou mijn kopie zichzelf opofferen?
Toen verscheen er een nieuwe melding.
Niet van Adrian.
Niet van het systeem.
Maar van Elena.
ORIGINAL CONSCIOUSNESS DETECTED
Iedereen keek naar het scherm.
Samuel werd bleek.
“Dat kan niet.”
Ik keek naar de tekst.
En toen verscheen een naam.
Niet Brandon.
Niet Elena.
Niet Subject G.
Maar:
SUBJECT ZERO
Adrian deed een stap achteruit.
Voor het eerst was hij bang.
“Hij is wakker geworden.”
Ik keek naar hem.
“Wie?”
De lichten gingen uit.
En een stem klonk door het hele laboratorium.
Een stem die ouder was dan alle andere.
Een stem die alles had gestart.
“Ik ben degene die vóór Elena bestond.”
Een pauze.
“Ik ben degene die Brandon heeft gemaakt.”
Mijn adem stokte.
Toen kwam de laatste zin:
“En ik kom mijn lichaam terughalen.”
WORDT VERVOLGD…
