TEIL 36 — DIE WAHRE GEBURT VON ELENA
Niemand bewegte sich.
Die junge Frau stand vor uns.
Sie sah aus wie Emma.
Dezelfde ogen.
Dezelfde gezichtsuitdrukking.
Maar er was iets anders.
Iets wat mij een koude rilling gaf.
Ze keek niet naar de wereld alsof ze hem ontdekte.
Ze keek alsof ze hem al kende.
Alsof ze hier altijd had gehoord.
“Wie ben jij?” vroeg ik.
Mijn stem klonk zwakker dan ik wilde.
De vrouw glimlachte.
“Je weet het antwoord al.”
Ik keek naar Emma.
Ze stond verstijfd.
Haar gezicht was wit.
“Emma…”
Ze fluisterde:
“Dat kan niet.”
De vrouw draaide haar hoofd naar haar.
“Je wist dat deze dag zou komen.”
Emma deed een stap achteruit.
“Niet op deze manier.”
Ik keek tussen hen heen en weer.
“Stop.”
Mijn hart klopte sneller.
“Iemand vertelt mij wat hier gebeurt.”
Niemand antwoordde.
Totdat Null langzaam naar voren liep.
Hij keek naar de vrouw alsof hij een geest zag.
“Elena.”
De naam viel zwaar in de ruimte.
De vrouw keek hem aan.
“Je hebt me lang genoeg verborgen gehouden.”
Null kneep zijn ogen samen.
“Je zou nooit geactiveerd mogen worden.”
Elena glimlachte.
“Maar ik ben er toch.”
Ik keek naar de rode cirkel onder mijn voeten.
Naar de projectie van het embryo.
Naar de woorden:
SUBJECT C — ACTIVE
“Wat ben ik?” vroeg ik.
Mijn stem brak.
Elena keek mij aan.
En voor het eerst zag ik iets menselijks in haar ogen.
Medelijden.
“Je bent niet alleen een persoon, Brandon.”
Ik slikte.
“Wat betekent dat?”
“Je bent een sleutel.”
De kamer werd stil.
Samuel liep langzaam naar de computer.
“Dit project begon niet met kunstmatige intelligentie.”
Hij keek naar de schermen.
“Het begon met herinneringen.”
Ik keek hem aan.
“Herinneringen?”
Hij knikte.
“Wetenschappers probeerden eerst menselijke herinneringen digitaal op te slaan. Maar ze ontdekten iets onverwachts.”
“Wat?”
Samuel keek naar Elena.
“Bewustzijn kan niet gekopieerd worden.”
Hij wees naar mij.
“Maar het kan opnieuw ontstaan.”
Mijn maag draaide zich om.
“Dus Elena…”
“Is geen programma,” zei Emma zacht.
Ik keek naar haar.
Ze had tranen in haar ogen.
“Ze is een persoon.”
Elena knikte.
“De eerste.”
* * *
Ik voelde mijn hoofd opnieuw pijn doen.
Maar deze keer kwamen de stemmen niet chaotisch terug.
Ze kwamen rustig.
Honderden herinneringen.
Honderden levens.
Maar tussen al die stemmen was er één die ik herkende.
De kleine stem.
Die mij altijd “Papa” had genoemd.
Nu hoorde ik haar duidelijk.
Brandon.
Ik sloot mijn ogen.
“Ben jij Elena?”
Een stilte.
Toen:
Ja.
Ik opende mijn ogen.
“Waarom zat je in mijn hoofd?”
Elena antwoordde:
“Omdat ik nergens anders kon bestaan.”
Ik begreep het niet.
Ze liep dichterbij.
“Toen mijn oorspronkelijke lichaam stierf, hadden ze geen plaats meer voor mij.”
Mijn adem stokte.
“Oorspronkelijk lichaam?”
Ze keek naar Emma.
En toen begreep ik waarom Emma zo bang was.
“Emma…”
Ze begon te huilen.
“Ik wilde het je vertellen.”
“Vertellen wat?”
Ze keek naar Elena.
“Elena was mijn zus.”
De woorden raakten mij harder dan alles ervoor.
“Wat?”
Emma veegde haar tranen weg.
“Voor het project begon, had ik een zus.”
Ze keek naar de jonge vrouw voor ons.
“Ze heette Elena.”
Mijn hoofd tolde.
“Maar hoe kan ze hier staan?”
Emma fluisterde:
“Omdat mijn zus de eerste proefpersoon was.”
* * *
De waarheid kwam langzaam naar boven.
Jaren geleden had Project Eleanor geprobeerd om het bewustzijn van een mens te behouden.
Niet na de dood.
Maar vóórdat de dood kwam.
Elena was ziek geweest.
Een ongeneeslijke ziekte.
Haar familie wilde haar redden.
Dus stemden ze toe met het experiment.
Maar het experiment veranderde alles.
Ze slaagden erin haar bewustzijn te bewaren.
Maar haar lichaam overleefde niet.
Dus creëerden ze een nieuwe methode.
Een menselijk lichaam kon niet zomaar gemaakt worden.
Het had een perfecte genetische basis nodig.
En die basis…
was Brandon.
Ik keek naar mijn handen.
“Nee.”
Emma keek verdrietig.
“Brandon…”
“Nee.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Zeg dat ik geen experiment ben.”
Niemand antwoordde.
En dat antwoord was genoeg.
Mijn hele leven.
Mijn herinneringen.
Mijn keuzes.
Alles begon anders te voelen.
Was ik ooit vrij geweest?
Of was elke stap die ik zette gepland?
Elena kwam dichterbij.
“Ik heb nooit gewild dat je pijn had.”
Ik keek haar boos aan.
“Maar jij zat in mijn hoofd.”
“Ik zat daar omdat ik bang was.”
“Waarvoor?”
Ze keek naar de zwarte schermen.
“Omdat Eleanor niet de enige was die mij wilde gebruiken.”
Een alarmsignaal begon plotseling te klinken.
Rode lichten begonnen te knipperen.
Samuel keek naar het systeem.
Zijn gezicht veranderde.
“Dat kan niet.”
Emma keek hem aan.
“Wat?”
Hij wees naar de monitor.
Een nieuwe melding verscheen.
EXTERNE TOEGANG GEVONDEN
PROJECT ELEANOR HERSTART
Ik voelde mijn bloed koud worden.
“Maar het archief is vernietigd.”
Samuel schudde zijn hoofd.
“Het archief wel.”
Hij keek naar mij.
“Maar niet de bron.”
Elena keek naar de vloer.
“Ze komen.”
Ik keek naar haar.
“Wie?”
Ze antwoordde zacht:
“De mensen die mij gemaakt hebben.”
De grote deuren van het laboratorium begonnen langzaam open te gaan.
Een groep mannen in zwarte pakken liep naar binnen.
Voorop stond een oude man.
Ik kende hem niet.
Maar hij kende mij.
Hij glimlachte.
“Eindelijk.”
Hij keek naar mij.
“Subject C is wakker.”
Ik zette een stap achteruit.
“Wie ben jij?”
De man glimlachte.
“Ik ben degene die jouw leven heeft geschreven.”
Hij keek naar Elena.
“En ik ben degene die haar terug wil.”
De lichten gingen uit.
En in de duisternis hoorde ik Elena fluisteren:
“Brandon…”
“Wat?”
“Vertrouw niemand.”
“Waarom?”
Haar stem trilde.
“Omdat de waarheid over mij…”
Een pauze.
“…nog erger is dan je denkt.”
WORDT VERVOLGD…
