DEEL 8 — Mijn echte naam was geen Morgan
Ik staarde naar de foto.
Elena Vale.
De naam voelde vreemd.
Alsof iemand een deel van mijn leven uit mijn handen had getrokken.
“Dat is onmogelijk.”
Cole zei niets.
“Mijn naam is Emily Morgan.”
“Dat is de naam die ze je hebben gegeven.”
“Wie?”
“Meridian.”
Ik keek naar Lily.
“Waarom?”
Cole wees naar de documenten op tafel.
“Omdat ze wilden dat niemand wist wie je werkelijk was.”
Nathan begon de dossiers te bekijken.
“Hier staat iets.”
“Wat?”
“Je vader.”
Ik draaide me om.
Nathan las:
“Dr. Jonathan Vale.”
Ik verstijfde.
“Mijn vader was dokter?”
Cole knikte.
“De hoofdwetenschapper van Meridian.”
Mijn maag draaide om.
“Dus mijn vader heeft dit met mij gedaan?”
“Niet helemaal.”
Cole sloeg een pagina om.
“Hij ontdekte wat Meridian werkelijk van plan was.”
“En toen?”
“Hij probeerde het project te stoppen.”
Ik keek naar mijn foto.
“Daarom hebben ze mij gebruikt.”
“Ja.”
“Als drukmiddel.”
“Ja.”
Ik voelde tranen over mijn wangen lopen.
“Waar is hij nu?”
Niemand antwoordde.
Toen zag Nathan iets.
“Hier staat dat hij niet dood is.”
Ik keek op.
“Waar?”
“Fort Raven.”
Mijn hart sloeg over.
“Mijn vader leeft?”
Cole knikte.
“Waarschijnlijk.”
We verlieten de kamer.
De tunnel leidde steeds dieper.
Plotseling hoorden we voetstappen.
Hayes stak zijn hand op.
Iedereen stopte.
Een man kwam langzaam uit de duisternis.
Zijn handen waren omhoog.
“Niet schieten.”
Ik herkende hem.
“Ethan?”
Hij bloedde aan zijn schouder.
Maar hij leefde.
Ik rende naar hem toe.
“Je bent gewond.”
“Niet ernstig.”
Hayes keek hem wantrouwig aan.
“Waarom ben je teruggekomen?”
“Omdat ik iets heb gevonden.”
Hij gaf me een klein apparaat.
“Dit zat in de controlekamer.”
“Wat is het?”
“Een opname.”
We activeerden het.
Een oude stem klonk.
Mijn adem stokte.
Ik kende die stem.
Mijn vader.
“Als iemand dit hoort, betekent dat dat Meridian mij heeft gevonden.”
Ik kneep mijn ogen dicht.
“Mijn dochter…”
De opname ging verder.
“Als Elena nog leeft, moet ze weten dat ik haar nooit heb verlaten.”
Ik begon te huilen.
“Hij wist mijn naam.”
“Hij heeft je altijd gekend,” zei Cole.
De stem ging verder.
“Meridian wilde Elena gebruiken om een genetische behandeling te testen.”
Ik keek naar Lily.
“Maar het experiment mislukte.”
De opname werd even stil.
Toen:
“Of dat dacht ik.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Toen Elena zwanger werd, ontdekte ik dat de behandeling niet was verdwenen.”
De kamer werd stil.
“Het genetische effect was doorgegeven.”
Ik keek naar Lily.
Mijn dochter.
“Het kind draagt de volledige verandering.”
De opname eindigde.
Niemand sprak.
Toen zei Ethan zacht:
“Nu weet je waarom ze Lily willen.”
Ik keek naar hem.
“Ze willen haar bloed.”
“Ja.”
“Maar waarom hebben ze mij niet eerder gevangen?”
“Omdat je vader je verborgen hield.”
“Waar?”
Ethan keek naar de tunnel.
“Onder een andere naam.”
Ik voelde een rilling.
“Wie hielp hem?”
“Adrian Cole.”
Ik keek naar Cole.
“Jij?”
Hij knikte.
“Hij vroeg me je te beschermen.”
“En toch kwam Meridian achter mij aan.”
“Toen Lily werd geboren, veranderde alles.”
Ik keek naar Ethan.
“Jij wist dit allemaal.”
“Niet alles.”
“Maar genoeg.”
Hij keek naar beneden.
“Ja.”
Ik wilde hem slaan.
Maar Lily bewoog in mijn armen.
“Mama…”
Ik kuste haar voorhoofd.
“Het is goed.”
Toen klonk er een alarm.
Nathan keek op zijn apparaat.
“Ze hebben ons gevonden.”
Hayes keek naar de tunnel.
“Hoeveel?”
“Te veel.”
Cole wees naar een deur.
“Daar.”
We renden naar binnen.
Het was een enorme ondergrondse kamer.
In het midden stond een glazen ruimte.
En daarachter…
zat een oude man.
Ik bleef staan.
Mijn adem stokte.
“Papa?”
De man keek op.
Zijn ogen vulden zich met tranen.
“Elena.”
Ik kon niet bewegen.
Hij stond langzaam op.
“Je bent terug.”
Ik fluisterde:
“Waarom heb je me mijn hele leven laten geloven dat ik Emily was?”
Hij keek naar Lily.
“Omdat ik wist dat ze ooit achter haar aan zouden komen.”
“Wie?”
Hij keek naar de deur.
“Niet Meridian.”
De deur begon open te gaan.
Mijn vader fluisterde:
“De mensen die Meridian hebben opgericht.”
En toen verscheen een vrouw in de deuropening.
Ik herkende haar meteen.
Margaret.
Maar ze droeg geen militair uniform.
Ze droeg een witte doktersjas.
Mijn vader keek haar aan.
“Je bent te laat.”
Margaret glimlachte.
“Nee, Jonathan.”
Ze keek naar Lily.
“Precies op tijd.”
:::
