DEEL 6 — Het oude treinstation
De regen viel harder toen we het oude treinstation bereikten.
Ik zat achterin de auto met Lily stevig tegen me aangedrukt.
Ze sliep.
Alsof haar kleine lichaam niet wist dat de wereld om haar heen volledig aan het instorten was.
Hayes zat naast me.
Cole reed.
Nathan zat voorin en keek voortdurend naar zijn telefoon.
“Er is geen signaal,” zei Nathan.
“Dat is waarschijnlijk de bedoeling,” antwoordde Cole.
Ik keek door het raam.
Het station lag verlaten tussen oude spoorlijnen.
Geen treinen.
Geen mensen.
Alleen een kapotte lantaarn die af en toe flikkerde.
Hayes keek naar mij.
“Je blijft in de auto.”
“Nee.”
“Emily.”
“Ethan verwacht dat ik alleen kom.”
“Precies.”
“Dus als hij me alleen ziet, denkt hij dat hij controle heeft.”
Hayes zweeg.
Ik keek naar Lily.
“Maar hij heeft geen idee wie er achter mij staat.”
Cole glimlachte kort.
“Dat is precies wat we nodig hebben.”
We stapten uit.
Ik droeg Lily.
De anderen bleven verborgen achter een oude loods.
Ik liep naar het perron.
“Ethan!”
Mijn stem verdween in de regen.
Geen antwoord.
Toen klonk er een stem uit de duisternis.
“Je bent gekomen.”
Ik draaide me om.
Ethan stond aan het einde van het perron.
Mijn man.
De man van wie ik ooit had gedacht dat hij mijn veilige plek was.
Hij zag er uitgeput uit.
Zijn gezicht was bleek.
“Waar is mijn dochter?”
“Je hebt haar meegenomen.”
“Ze is veilig.”
“Laat haar zien.”
Ik hield Lily iets hoger.
Ethan keek naar haar.
Zijn ogen werden vochtig.
Voor het eerst zag ik geen koude manipulator.
Ik zag een man die bang was.
“Ethan…”
“Ga weg, Emily.”
“Je hebt ons verraden.”
Hij sloot zijn ogen.
“Ik weet het.”
“Hoeveel hebben ze je betaald?”
“Het ging nooit om geld.”
“Waar ging het dan om?”
Hij keek naar mij.
“Mijn leven.”
Ik voelde woede opkomen.
“Je hebt acht jaar lang tegen me gelogen voor je eigen leven.”
“Ik probeerde je te beschermen.”
“Door mij met je te laten trouwen?”
Hij keek weg.
“Het begon als een opdracht.”
Mijn hart brak.
“En wanneer veranderde dat?”
Hij antwoordde niet.
“Wanneer werd ik meer dan een opdracht?”
Zijn ogen ontmoetten de mijne.
“De dag dat Lily werd geboren.”
Ik voelde tranen komen.
“Waarom heb je dan dit gedaan?”
“Omdat ze mijn broer hebben.”
Ik verstijfde.
“Je hebt een broer?”
“Had.”
Hij haalde diep adem.
“Meridian heeft hem zeven jaar geleden meegenomen.”
Cole kwam plotseling uit de duisternis.
“Je broer leeft.”
Ethan draaide zich om.
“Cole?”
“Je broer zit in Fort Raven.”
Ethan werd bleek.
“Dat is onmogelijk.”
“Net zo onmogelijk als mijn dood.”
Ethan keek naar mij.
“Je hebt hem gevonden.”
Cole knikte.
“En hij heeft ons verteld wat je hebt gedaan.”
Ethan stapte achteruit.
“Ze hebben mij gedwongen.”
Hayes kwam nu ook tevoorschijn.
“Je had een keuze.”
“Niet als ze mijn broer zouden vermoorden.”
“En Lily?”
Ethan keek naar mijn dochter.
“Ik zou haar nooit pijn doen.”
“Maar je zou haar aan hen geven.”
Hij zweeg.
Toen klonk een schot.
De lantaarn boven ons explodeerde.
Ik dook instinctief met Lily naar beneden.
Hayes trok zijn wapen.
“CONTACT!”
Schoten klonken vanuit de gebouwen.
Cole trok Ethan achter een betonnen muur.
Nathan schreeuwde:
“Ze zijn met minstens zes!”
Ik hield Lily tegen me aan.
“Wie zijn dat?”
Cole keek naar de donkere ramen.
“Meridian.”
Ethan pakte plotseling mijn arm.
“Je moet weg.”
“Nee.”
“Emily, luister naar me.”
Zijn gezicht was doodsbang.
“Dit is geen reddingsoperatie.”
“Wat dan?”
Hij fluisterde:
“Een executie.”
Een voertuig reed het perron op.
De deuren gingen open.
Een man stapte uit.
Hij droeg een donker uniform.
Hij keek rechtstreeks naar Ethan.
“Je hebt ons teleurgesteld.”
Ethan verstijfde.
De man keek daarna naar mij.
“Maar je vrouw heeft precies gedaan wat we verwachtten.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Wat bedoel je?”
Hij glimlachte.
“Ze heeft Lily hierheen gebracht.”
Ik keek naar mijn dochter.
Toen naar Ethan.
Hij fluisterde:
“Emily… ren.”
Maar voordat ik kon bewegen, werd het station volledig afgesloten.
Alle uitgangen gingen dicht.
En op de metalen deuren verscheen één woord:
M-17.
