DEEL 7 — Het kind met de code M-17
“Wat betekent M-17?”
Niemand antwoordde.
Het metalen bord boven de deur begon rood te knipperen.
Lily werd wakker.
“Mama?”
Ik drukte haar tegen me aan.
“Ik ben hier.”
Ethan keek naar haar.
“Ze weten dat ze hier is.”
“Wie?”
“De mensen die Meridian hebben opgericht.”
Cole keek naar de afgesloten deuren.
“Dit hele station is een oude doorgang naar Fort Raven.”
Ik keek hem aan.
“Wat?”
“De tunnels lopen onder de grond.”
Hayes keek naar Nathan.
“Kun je de deuren openen?”
Nathan schudde zijn hoofd.
“Ze hebben het systeem van buitenaf overgenomen.”
Toen klonk een stem door de luidsprekers.
“Kapitein Morgan.”
Ik verstijfde.
De stem ging verder.
“Je hebt zeven jaar geleden geweigerd.”
Ik voelde een koude rilling.
“Wie ben jij?”
“De persoon die je leven heeft veranderd.”
“Laat ons gaan.”
Een zachte lach.
“Dat kan niet.”
“Waarom?”
“Omdat jij het laatste ontbrekende onderdeel bent.”
Ik keek naar Lily.
“Je krijgt haar niet.”
“Wij willen haar niet.”
“Leugenaar.”
“Wij willen alleen haar bloed.”
Ethan keek naar mij.
“Ze liegen niet.”
Ik keek hem aan.
“Wat?”
“Ze hebben nooit kinderen willen testen.”
“Waarom niet?”
“Omdat kinderen onvoorspelbaar zijn.”
Hij wees naar Lily.
“Maar zij is anders.”
Cole liep naar ons toe.
“Wat weet je?”
Ethan antwoordde:
“Toen Lily werd geboren, hebben ze haar onmiddellijk getest.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Je hebt haar bloed laten onderzoeken?”
“Niet ik.”
“Wie dan?”
“De arts die bij de bevalling aanwezig was.”
Ik dacht terug.
De nacht dat Lily werd geboren.
De onbekende verpleegkundige.
De dokter die ik maar één keer had gezien.
Ik had nooit geweten waarom hij zo lang bij haar wieg was gebleven.
“Wie was die arts?”
Ethan keek naar Cole.
“Dr. Marcus Vale.”
Cole verstijfde.
“Hij is al jaren dood.”
“Dat dachten we.”
Nathan keek op zijn telefoon.
“Wacht.”
Hij opende een oud dossier.
“Marcus Vale is niet dood.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Waar is hij?”
Nathan keek naar de locatie.
“Fort Raven.”
Plotseling ging een deur open.
Een gewapende man stapte binnen.
Daarachter kwamen nog vier anderen.
Hayes trok zijn wapen.
“Laat je wapens vallen!”
De mannen reageerden onmiddellijk.
Er ontstond een vuurgevecht.
Ik rende met Lily achter een betonnen pilaar.
Ethan kwam naast me.
“Blijf laag!”
“Je moet me vertellen wat er gebeurt.”
“Later.”
“Nee!”
Hij keek me aan.
“Ik hou van je.”
Ik verstijfde.
Na alles wat hij had gedaan, was dat het laatste wat ik verwachtte.
“Zeg dat niet.”
“Het is waar.”
“Je hebt tegen me gelogen.”
“Ja.”
“Je hebt me gebruikt.”
“Ja.”
“Je hebt geprobeerd mijn dochter af te staan.”
Zijn ogen vulden zich met tranen.
“Ik weet het.”
“Waarom zou ik je ooit geloven?”
“Dat hoeft niet.”
Hij keek naar Lily.
“Maar geloof dit.”
Hij haalde een klein metalen kaartje uit zijn zak.
“Dit opent de ondergrondse tunnel.”
“Waarom geef je het aan mij?”
“Omdat ik weet dat ik hier niet levend uitkom.”
“Nee.”
Hij glimlachte zwak.
“Als ik je zeg dat ik spijt heb, verandert dat niets.”
Hij stond op.
“Maar misschien kan ik één ding goedmaken.”
“Ethan!”
Hij rende richting de soldaten.
Een explosie volgde.
Ik schreeuwde zijn naam.
Hayes greep me vast.
“Emily! We moeten gaan!”
Cole opende de tunneldeur.
“NU!”
We renden naar beneden.
De tunnel was donker.
Koud.
Aan de muur stonden oude codes.
M-01.
M-02.
M-03.
Ik liep langs tientallen deuren.
Tot ik bij één deur kwam.
M-17.
Ik voelde mijn hart sneller slaan.
Cole keek naar mij.
“Niet openen.”
“Waarom?”
“Omdat daar het oorspronkelijke experiment werd uitgevoerd.”
Ik legde mijn hand op de deur.
“Dan moet ik weten wat ze met mij hebben gedaan.”
Ik drukte op de knop.
De deur ging langzaam open.
Binnen stond een oude stoel.
Er lagen medische instrumenten.
En aan de muur hing een foto.
Van mij.
Zeven jaar geleden.
Ik keek naar de datum.
Dezelfde nacht waarop Adrian Cole officieel stierf.
Maar onder mijn foto stond een andere naam.
SUBJECT M-17 — ELENA VALE.
Ik fluisterde:
“Wie is Elena Vale?”
Cole keek naar de foto.
Zijn gezicht veranderde.
“Emily…”
“Wat?”
Hij slikte.
“Dat is je echte naam.”
:::
Het was een enorme ondergrondse kamer.
In het midden stond een glazen ruimte.
En daarachter…
zat een oude man.
Ik bleef staan.
Mijn adem stokte.
“Papa?”
De man keek op.
Zijn ogen vulden zich met tranen.
“Elena.”
Ik kon niet bewegen.
Hij stond langzaam op.
“Je bent terug.”
Ik fluisterde:
“Waarom heb je me mijn hele leven laten geloven dat ik Emily was?”
Hij keek naar Lily.
“Omdat ik wist dat ze ooit achter haar aan zouden komen.”
“Wie?”
Hij keek naar de deur.
“Niet Meridian.”
De deur begon open te gaan.
Mijn vader fluisterde:
“De mensen die Meridian hebben opgericht.”
En toen verscheen een vrouw in de deuropening.
Ik herkende haar meteen.
Margaret.
Maar ze droeg geen militair uniform.
Ze droeg een witte doktersjas.
Mijn vader keek haar aan.
“Je bent te laat.”
Margaret glimlachte.
“Nee, Jonathan.”
Ze keek naar Lily.
“Precies op tijd.”
:::
