DEEL 18 — DE KAMER ONDER DE WERELD
De lift daalde.
Steeds dieper.
De cijfers op het kleine scherm veranderden:
-2.
-5.
-9.
-14.
Toen verdwenen de cijfers.
Er verscheen slechts één woord.
CORE
Ik stond naast Nora.
Amelia hield Lily vast.
Mijn moeder en Adrian stonden achter ons.
Mijn vader was boven gebleven.
Te gewond om mee te gaan.
“Hij komt erdoor,” had hij gezegd.
Maar ik wist niet of hij de waarheid sprak.
Of dat hij me probeerde gerust te stellen.
Toen de lift stopte, ging de deur open.
Ik verwachtte een laboratorium.
Maar wat ik zag was veel groter.
Een enorme ondergrondse ruimte.
Rijen glazen kamers.
Computers.
Kabels.
Medische apparatuur.
En in het midden een ronde ruimte waarin iets lag dat eruitzag als een gigantische glazen cilinder.
Daarin zat een kind.
Een meisje.
Ongeveer zes jaar oud.
Ze sliep.
Ik voelde onmiddellijk iets vreemds.
Alsof mijn lichaam haar herkende.
Nora keek naar mij.
“Dat is Subject Two.”
Ik staarde naar het meisje.
“Maar jij bent Subject Two.”
“Nee.”
Ze schudde haar hoofd.
“Ik ben N-02.”
Ze wees naar het meisje.
“Zij is P-01.”
Mijn hart sloeg over.
“Maar mijn vader zei dat één embryo was gestorven.”
Nora keek bitter.
“Hij dacht dat.”
Op dat moment klonk een stem.
“Hij dacht heel veel dingen.”
Richard verscheen op een groot scherm.
Ethan stond naast hem.
Zijn gezicht was bebloed.
“Ethan!”
Hij keek naar mij.
“Emily…”
Richard hield een pistool tegen zijn hoofd.
“Geen beweging.”
Ik stopte.
Richard glimlachte.
“Mooi.”
Hij keek naar Nora.
“Breng haar naar de kern.”
Nora deed een stap naar voren.
“Laat Ethan gaan.”
“Je bent nog steeds koppig.”
“En jij bent nog steeds bang.”
Richard lachte.
“Waarvoor?”
Nora keek hem recht aan.
“Voor Emily.”
Richard werd stil.
Ik keek naar hem.
“Waarom?”
Hij antwoordde niet.
Ik liep langzaam naar het scherm.
“Waarom ben je bang voor mij?”
Richard keek me aan alsof hij voor het eerst iets zag wat hij niet wilde zien.
“Omdat jij niet alleen het origineel bent.”
Hij slikte.
“Jij bent de enige die Project Zero kan herschrijven.”
“En wat betekent dat?”
“Dat je de hele genetische structuur van iedereen die aan het programma gekoppeld is, kunt veranderen.”
Ik dacht aan Lily.
“Ook haar?”
“Vooral haar.”
Mijn handen balden zich tot vuisten.
“Laat Ethan gaan.”
Richard glimlachte.
“Dat kan.”
Hij klikte op iets.
De deur achter ons ging open.
Twee bewakers brachten Ethan binnen.
Hij werd naar mij toe geduwd.
Ik rende naar hem.
Maar hij greep mijn hand.
“Niet.”
“Wat?”
“Hij wil dat je mij aanraakt.”
Ik keek Richard aan.
“Waarom?”
Ethan fluisterde:
“Mijn DNA is gekoppeld aan het systeem.”
Richard knikte.
“Precies.”
Hij drukte op een knop.
Ethan zakte op zijn knieën.
Hij schreeuwde.
Licht verscheen onder zijn huid.
Ik wilde naar hem toe.
Maar Nora hield me tegen.
“Niet aanraken!”
“Hij gaat dood!”
“Als je hem aanraakt, activeert hij jou.”
Ik keek naar Ethan.
Zijn ogen vonden de mijne.
“Emily…”
“Hou vol.”
“Ik kan dit niet lang volhouden.”
Nora keek naar het scherm.
“Hoeveel tijd?”
Richard antwoordde:
“Elf minuten.”
De countdown verscheen.
00:11:03
Mijn moeder stapte naar voren.
“Richard, je weet niet wat je doet.”
Hij lachte.
“Juist jij zou moeten weten wat ik doe.”
“Project Zero was nooit bedoeld voor dit.”
“Het programma had nooit een bedoeling.”
Hij keek naar mij.
“Het had een eigenaar.”
Adrian kwam naar voren.
“Victor?”
Richard schudde zijn hoofd.
“Niet Victor.”
Hij keek naar Adrian.
“Jij.”
Adrian verstijfde.
“Wat?”
Richard glimlachte.
“Project Zero begon bij jou.”
De ruimte werd stil.
Mijn moeder keek Adrian aan.
“Is dat waar?”
Adrian zei niets.
Richard vervolgde:
“Adrian Vale ontwikkelde de eerste genetische sleutel. Victor kopieerde hem. Elena droeg het experiment. Emily werd geboren.”
Ik keek naar Adrian.
“Waarom heb je dit gedaan?”
Hij keek naar mij.
“Ik wilde een einde maken aan menselijke ziekten.”
“Door kinderen te gebruiken?”
Zijn gezicht brak.
“Ik was jong.”
“Dat is geen excuus.”
“Ik weet het.”
Toen begon het meisje in de glazen cilinder te bewegen.
Iedereen keek om.
Haar ogen gingen open.
Ze keek recht naar mij.
En zei:
“Emily.”
Mijn bloed werd koud.
Ze kende mijn naam.
Het meisje hief haar hand tegen het glas.
Ik liep dichterbij.
Nora fluisterde:
“Niet doen.”
Maar ik kon niet stoppen.
Het meisje zei:
“Je bent eindelijk terug.”
“Wie ben jij?”
Ze glimlachte.
“Je tweelingzus.”
Mijn moeder begon te huilen.
“Dat is onmogelijk…”
Het meisje keek naar haar.
“Je hebt me een naam gegeven.”
Ze draaide zich naar mij.
“Maar je hebt me nooit opgehaald.”
“Welke naam?”
Het meisje glimlachte.
“Evelyn.”
Op dat moment begon het glas te barsten.
Richard riep:
“NEE!”
De hele ruimte trilde.
Lily begon in Amelia’s armen te gillen.
En alle computers gingen tegelijk aan.
P-00: AWAKE
P-01: AWAKE
N-02: AWAKE
L-01: CONNECTING
Ik keek naar Nora.
“Wat betekent dit?”
Ze keek naar Lily.
“Het betekent…”
Ze slikte.
“…dat alle vier nu verbonden zijn.”
De countdown stopte.
00:00:00
Maar er gebeurde niets.
Geen explosie.
Geen alarm.
Alleen stilte.
Toen verscheen één zin op alle schermen.
PROJECT ZERO HAS BEGUN.
