DEEL 16 — DE MAN DIE VICTOR HEEFT VERMOOORD
De deuren van de kathedraal sloegen dicht.
Met een dreun die door de stenen muren trilde.
Daarna werd het stil.
Te stil.
Overal om ons heen verschenen gewapende mannen.
Zwarte pakken. Zwarte maskers. Geweer lopen gericht op ons.
Mijn vader lag nog steeds op de vloer, zijn hand tegen zijn buik gedrukt. Het bloed sijpelde tussen zijn vingers door.
Mijn moeder stond naast hem.
Amelia hield Lily tegen zich aan.
Ethan was nergens te zien.
En voor het altaar stonden twee mannen die op elkaar leken alsof ze uit dezelfde spiegel waren gestapt.
Victor Vale.
En de onbekende man.
Ik keek van de een naar de ander.
Mijn hart bonsde zo hard dat ik nauwelijks nog kon nadenken.
Mijn moeder staarde naar de onbekende man.
Haar gezicht was lijkbleek.
“Dat kan niet,” fluisterde ze.
De man keek haar aan.
“Dat heb je twintig jaar geleden ook gezegd, Elena.”
Mijn moeder zette een stap achteruit.
“Jij bent dood.”
Hij glimlachte.
“Nee.”
Hij keek naar Victor.
“Hij heeft ervoor gezorgd dat iedereen dat geloofde.”
Victor trok zijn mondhoek omhoog.
“Je had dood moeten blijven.”
De onbekende man lachte zacht.
“En jij had nooit mijn gezicht moeten dragen.”
Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen.
“Wat bedoelt hij?” vroeg ik.
Niemand antwoordde.
Toen keek de onbekende man naar mij.
“Emily.”
Alleen al het horen van mijn naam uit zijn mond voelde verkeerd.
“Wie ben jij?”
Hij liep langzaam naar voren.
“Ik ben Adrian Vale.”
Mijn moeder sloot haar ogen.
Alsof ze een herinnering probeerde weg te duwen.
“Adrian…” fluisterde ze.
Victor keek woedend.
“Hij liegt.”
Adrian draaide zich om.
“Vertel haar de waarheid, Victor.”
Victor zei niets.
Adrian wees naar hem.
“Dit is niet Victor Vale.”
Mijn adem stokte.
“Wat?”
“Hij is een kopie.”
Niemand bewoog.
Zelfs de gewapende mannen niet.
Adrian vervolgde:
“Twintig jaar geleden werd ik door Victor neergeschoten. Hij dacht dat hij mij had vermoord. Maar voordat hij dat deed, had hij al toegang gekregen tot het Project Zero-laboratorium.”
Hij keek naar mijn moeder.
“Ze hebben mijn genetische gegevens gestolen. Mijn herinneringen. Mijn gezicht. Mijn hele biologische profiel.”
Mijn moeder fluisterde:
“Dus Victor…”
“Is een vervanging.”
Victor schreeuwde:
“Genoeg!”
Hij trok een pistool.
Maar Adrian bewoog sneller.
Een schot klonk.
Victor werd geraakt in zijn schouder.
Hij viel achteruit.
De gewapende mannen richtten onmiddellijk hun wapens op Adrian.
“NIET SCHIETEN!” riep mijn moeder.
Maar niemand luisterde.
Ik greep Lily vast.
Amelia trok ons achter een stenen zuil.
Toen gingen alle lichten uit.
De kathedraal verdween in duisternis.
Een seconde later sprongen tientallen rode noodlampen aan.
Op de muur verscheen opnieuw de countdown.
00:43:17
Nog drieënveertig minuten.
Dan zouden de genetische gegevens van miljoenen mensen worden vrijgegeven.
“Emily!” riep mijn vader.
Ik rende naar hem toe.
“Papa!”
Hij pakte mijn pols.
“Je moet naar de kernkamer.”
“Welke kernkamer?”
“Onder het altaar.”
“Maar de deur is vergrendeld.”
Hij schudde zijn hoofd.
“Niet voor jou.”
Ik keek hem aan.
“Waarom niet?”
Zijn ogen vulden zich met tranen.
“Omdat jij de sleutel bent.”
Achter ons klonk een stem.
Victor.
Hij stond weer overeind.
Bloed liep langs zijn arm.
“Niet luisteren naar hem.”
Ik draaide me om.
Victor wees naar mij.
“Emily, je begrijpt nog steeds niet wat je bent.”
“Ik ben geen experiment.”
“Nee.”
Hij glimlachte.
“Je bent het origineel.”
Mijn moeder begon te huilen.
“Stop.”
Victor keek haar aan.
“Vertel haar wat Project Zero werkelijk was.”
Mijn moeder schudde haar hoofd.
“Ik wilde haar beschermen.”
“Door haar hele leven tegen haar te liegen?”
Mijn vader probeerde overeind te komen.
“Victor…”
“Zwijg.”
Victor keek opnieuw naar mij.
“Jouw moeder was nooit de bron.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Wat?”
“Ze was de drager.”
Hij wees naar mij.
“Jij bent de bron.”
De woorden kwamen nauwelijks binnen.
Mijn moeder liep naar me toe.
“Emily…”
Ik deed een stap achteruit.
“Is het waar?”
Ze antwoordde niet.
Dat was genoeg.
Plotseling begon Lily te huilen.
Maar het was geen gewone huil.
Haar hele lichaam verstijfde.
Amelia hield haar vast.
“Lily!”
Op de muur veranderde het scherm.
Een nieuwe tekst verscheen.
L-01 ACTIEF
Daaronder:
ORIGINAL SUBJECT DETECTED
En toen verscheen mijn naam.
EMILY VALE — P-00
Mijn benen werden slap.
P-00.
Het eerste experiment.
Ik keek naar mijn moeder.
“Wat hebben jullie met mij gedaan?”
Ze schudde huilend haar hoofd.
“Wij hebben je niet veranderd.”
“Wie dan?”
Een stem klonk vanuit de luidsprekers.
Kalm.
Koud.
Onmenselijk.
“Niemand.”
De stem pauzeerde.
“Je bent zo geboren.”
Mijn bloed bevroor.
Want die stem…
kende ik.
Het was Ethan.
Maar Ethan was verdwenen.
Toen verscheen zijn gezicht op het scherm.
Hij zat vastgebonden in een kamer.
En achter hem stond Richard Hayes.
Richard glimlachte.
“Welkom thuis, Emily.”
De countdown sprong naar:
00:39:59
Richard keek recht in de camera.
“Als je de waarheid wilt over je geboorte…”
Hij boog zich naar Ethan.
“…kom dan alleen.”
