DEEL 15 — DE RAAD VAN VALE
We reden de hele nacht.
Niemand sprak veel.
Mijn vader lag achterin de auto.
Hij leefde.
Maar zijn toestand was ernstig.
Mijn moeder zat naast hem.
Ethan reed.
Amelia zat voorin.
Lily sliep tegen mij aan.
Ik keek voortdurend naar haar gezicht.
Mijn dochter.
Mijn kleine meisje.
Het kind waarvoor zoveel mensen bereid waren te liegen, te doden en alles te vernietigen.
Maar nu wist ik eindelijk waarom.
Ze was niet alleen een experiment.
Ze was het bewijs dat mijn vader ooit iets goeds had willen doen.
En misschien ook het bewijs dat wetenschap zonder grenzen uiteindelijk monsters creëerde.
Tegen zonsopgang bereikten we de Vale-kathedraal.
Het gebouw stond verlaten boven op een heuvel.
Gebroken ramen.
Overwoekerde muren.
Een enorme stenen engel boven de ingang.
Amelia stapte uit.
“Hieronder.”
We gingen naar binnen.
Onder het altaar vond Amelia een verborgen mechanisme.
Ze draaide een stenen ring.
De vloer schoof open.
Een trap leidde naar beneden.
Mijn vader opende langzaam zijn ogen.
“Niet…”
Ik knielde naast hem.
“Wat?”
“Daar beneden…”
“Wat?”
“Daar ligt de waarheid.”
We daalden af.
Onder de kathedraal lag een enorme archiefruimte.
Duizenden dossiers.
Foto's.
Harddrives.
Medische rapporten.
En in het midden stond een glazen kluis.
Amelia wees ernaar.
“Dat is het.”
“Wat?”
“Het eerste dossier.”
Ik keek naar mijn vader.
“Hoe openen we het?”
Hij fluisterde:
“Lily.”
Ik verstijfde.
“Waarom zij?”
“Omdat haar DNA de sleutel is.”
Ik keek naar mijn dochter.
“Nee.”
Mijn vader keek me aan.
“Het is veilig.”
“Hoe weet je dat?”
“Omdat ik het heb gebouwd.”
Ik wilde weigeren.
Maar Amelia legde haar hand op mijn schouder.
“Hij heeft gelijk.”
Ik liep met Lily naar de kluis.
Ze legde haar hand op het glas.
Een licht ging aan.
DNA VERIFIED.
De kluis opende.
Binnenin lag één map.
Op de voorkant stond:
PROJECT ZERO.
Ik opende hem.
De eerste foto liet een baby zien.
Een baby die ik kende.
Ik keek naar Lily.
Nee.
Niet haar.
De volgende foto.
Amelia.
Als kind.
De derde foto…
Mijn vader.
Maar naast hem stond een andere man.
Ik kende hem.
Victor.
Maar hij was jong.
Heel jong.
En tussen hen in stond een vrouw.
Mijn grootmoeder.
Ik las de tekst.
Project Zero was geen genezingsprogramma.
Het was een programma voor erfelijke controle.
Mijn handen begonnen te trillen.
Verder:
Doel: het creëren van een genetische lijn die bestand is tegen de meeste bekende ziekten.
Ik keek naar mijn moeder.
“Maar waarom?”
Ze fluisterde:
“Victor wilde een familie creëren die nooit ziek werd.”
“En daarna?”
“Hij wilde die familie gebruiken om de wereld te controleren.”
Ik bladerde verder.
Een lijst met namen.
Artsen.
Wetenschappers.
Bankiers.
Politici.
Rechters.
En helemaal onderaan:
Raad van Vale.
Ik keek naar Amelia.
“Wie zijn de leden?”
“Dat staat op de laatste pagina.”
Ik draaide hem om.
Mijn hart stopte.
Er stonden acht namen.
Zeven waren onbekend.
Maar de achtste…
Richard Hayes.
Ik keek naar mijn vader.
“Wie is Richard?”
Hij sloot zijn ogen.
“Mijn broer.”
Ik voelde mijn lichaam verstijven.
“Je hebt een broer?”
“Ja.”
“Hij is lid van de Raad?”
“Ja.”
“Maar ik heb hem nooit gezien.”
“Omdat hij de man achter Meridian was.”
Ethan werd bleek.
“Dat betekent…”
Mijn moeder maakte zijn zin af.
“Dat Richard nog steeds de leiding heeft.”
Plotseling gingen alle deuren van de archiefruimte dicht.
Een stem klonk door de luidsprekers.
“Goed gedaan, Emily.”
Ik herkende de stem.
Richard.
Mijn vaders broer.
“Je hebt het dossier gevonden.”
Ik keek omhoog.
Camera's draaiden naar ons.
“Laat ons gaan.”
“Dat kan niet.”
“Waarom?”
“Omdat Lily nu het hele systeem kan openen.”
Mijn vader probeerde op te staan.
“Richard…”
“Broertje.”
“Je hebt genoeg levens vernietigd.”
Richard lachte.
“En jij hebt genoeg jaren verspild.”
“Wat wil je?”
“Wat ik altijd wilde.”
Een scherm ging aan.
Op het scherm verschenen duizenden namen.
Mensen over de hele wereld.
Artsen.
Presidenten.
Miljardairs.
“Controle.”
Ik hield Lily vast.
“Je krijgt haar niet.”
Richard antwoordde:
“Ik hoef haar niet.”
Ik verstijfde.
“Wat?”
“Het enige wat ik nodig had, was dat jij haar naar deze plek bracht.”
Amelia trok haar wapen.
“Wat heb je gedaan?”
Richard glimlachte.
“De kluis heeft zichzelf geopend.”
Cole keek naar zijn apparaat.
Zijn gezicht veranderde.
“Emily…”
“Wat?”
“Het systeem is online.”
“En?”
“Het is verbonden met het wereldwijde netwerk.”
Mijn hart stopte.
Richard zei:
“Lily heeft zojuist Project Zero geactiveerd.”
Ik keek naar mijn dochter.
Ze keek bang naar mij.
“Mama?”
Ik knielde.
“Het komt goed.”
Maar ik wist dat ik loog.
Want op het scherm verscheen een aftelling.
00:59:59
00:59:58
Richard zei:
“Over één uur worden alle genetische gegevens van miljoenen mensen openbaar gemaakt.”
“Waarom?”
“Om de wereld te laten zien wie ze werkelijk zijn.”
“Je bent krankzinnig.”
“Nee.”
Zijn stem werd koud.
“Ik ben degene die eindelijk de waarheid vertelt.”
Ik keek naar mijn vader.
“Kunnen we het stoppen?”
Hij keek naar Lily.
Toen naar het scherm.
“Ja.”
“Hoe?”
Hij fluisterde:
“Door de broncode te vernietigen.”
“Waar is die?”
Mijn vader keek naar de laatste pagina van het dossier.
Daar stond één naam.
ELENA VALE.
Ik keek naar mijn moeder.
“Wat?”
Ze begon te huilen.
“Ik ben de broncode.”
Iedereen zweeg.
“Wat bedoel je?”
Ze legde haar hand op mijn wang.
“Emily…”
“Wat?”
“Ik heb jou niet alleen gebaard.”
Mijn hart sloeg over.
“Wat heb je dan gedaan?”
Ze keek naar Lily.
“Jouw DNA is van mij.”
Toen keek ze naar Amelia.
“Amelia's DNA is van mij.”
En tenslotte naar mijn vader.
“Maar Victor heeft ons DNA samengevoegd.”
Ik voelde de wereld om me heen draaien.
Mijn moeder fluisterde:
“En jij, Emily…”
Ze keek me recht aan.
“Jij bent het oorspronkelijke Project Zero.”
De klok telde verder.
00:47:12
00:47:11
En toen ging boven ons de kathedraaldeur open.
Voetstappen kwamen langzaam de trap af.
Iedereen richtte zijn wapens.
Een man verscheen in de deuropening.
Grijs haar.
Zwart pak.
Een bekend gezicht.
Victor Vale.
Maar naast hem stond iemand anders.
Een man die ik nog nooit had gezien.
Victor keek naar hem.
“Maak kennis met je echte grootvader.”
De onbekende man glimlachte.
En mijn moeder begon hysterisch te huilen.
“Dat is onmogelijk…”
Ik keek naar haar.
“Wie is hij?”
Ze fluisterde:
“De man die Victor zelf heeft vermoord…”
De onbekende man deed een stap naar voren.
“Niet vermoord.”
Hij glimlachte.
“Vervangen.”
En achter hem verschenen tientallen gewapende mannen.
De deuren sloten.
De klok bleef aftellen.
00:46:59.
