DEEL 19 — DE VIERDE DOCHTER
“Project Zero is begonnen.”
De zin stond overal.
Op de schermen.
Op de deuren.
Op de medische apparaten.
Zelfs op het kleine display van de lift.
Ik keek naar Lily.
Ze was gestopt met huilen.
Haar ogen waren open.
Maar ze keek niet naar Amelia.
Ze keek naar mij.
“Emily…”
Haar stem klonk anders.
Ouder.
Kalm.
Ik liep naar haar toe.
“Lily?”
Ze glimlachte.
“Je bent mijn moeder.”
Ik voelde mijn hart breken.
“Ik ben hier.”
“Niet zoals je denkt.”
Amelia keek naar mij.
“Emily, blijf bij haar vandaan.”
Lily draaide haar hoofd.
“Amelia.”
Mijn zus verstijfde.
“Wat?”
“Jij was de eerste die me vond.”
Amelia werd bleek.
“Dat weet jij niet.”
Lily glimlachte.
“Ik weet alles.”
Toen ging de deur van de glazen kamer open.
Evelyn stapte naar buiten.
Ze droeg alleen een dunne witte jurk.
Ze keek naar Lily.
“Eindelijk.”
Lily keek terug.
“Je hebt lang geslapen.”
Evelyn antwoordde:
“Jij ook.”
Ik begreep er niets van.
“Wat zijn jullie?”
Evelyn keek naar mij.
“Wij zijn de laatste stap.”
Nora liep tussen ons in.
“Dat klopt niet.”
Evelyn keek haar aan.
“Jij bent niet compleet.”
Nora’s gezicht verstrakte.
“Dat weet ik.”
“Maar zij wel.”
Ze wees naar mij.
“Emily is de sleutel.”
Toen wees ze naar Lily.
“Lily is de drager.”
En naar zichzelf.
“Ik ben de reset.”
Nora keek haar aan.
“En ik?”
Evelyn glimlachte.
“Jij bent de vernietiging.”
De vier woorden bleven hangen.
Ik keek naar Richard.
Hij was niet langer aan het lachen.
“Wat heb je gedaan?”
Evelyn vroeg.
Richard stapte achteruit.
“Dat is niet mogelijk.”
“Je hebt ons wakker gemaakt.”
“Jullie zouden pas over drie maanden geactiveerd worden.”
Evelyn liep naar hem toe.
“Maar je hebt Emily hierheen gebracht.”
Richard richtte zijn pistool.
Evelyn keek ernaar.
“Doe maar.”
Richard aarzelde.
“Je bent niet bang.”
“Nee.”
“Waarom niet?”
“Omdat jij niet meer bepaalt wat er gebeurt.”
Richard schoot.
Het schot klonk door de kamer.
Maar Evelyn bewoog niet.
De kogel stopte halverwege.
Alsof hij tegen onzichtbaar glas botste.
Toen viel hij op de grond.
Richard liet zijn pistool zakken.
“Wat ben jij?”
Evelyn keek hem aan.
“Jouw fout.”
Plotseling klonken er voetstappen.
Victor verscheen in de deuropening.
Zijn schouder was verbonden.
Hij keek naar Evelyn.
En voor het eerst zag ik angst in zijn ogen.
“Jij.”
Evelyn draaide zich om.
“Je hebt mijn vader vervangen.”
Victor verstijfde.
“Dat weet jij niet.”
“Ik weet alles.”
Ze liep naar hem toe.
“Jij bent gemaakt om Adrian te vervangen.”
Victor keek naar Adrian.
“En jij hebt me gemaakt.”
Adrian sloot zijn ogen.
“Ja.”
Victor glimlachte plotseling.
“Maar jij vergat één ding.”
Hij keek naar Evelyn.
“Een kopie kan beter worden dan het origineel.”
Hij trok een klein apparaat uit zijn jas.
Mijn moeder schreeuwde:
“VICTOR, NIET!”
Hij drukte op een knop.
Lily greep plotseling naar haar hoofd.
“Lily!”
Amelia viel op haar knieën.
“Wat doet hij?”
Mijn moeder antwoordde:
“Hij activeert haar.”
Lily begon te schreeuwen.
Ik rende naar haar.
“Stop!”
Victor lachte.
“Kom maar.”
Ik pakte Lily’s hand.
Op hetzelfde moment werd alles zwart.
Ik zag herinneringen.
Maar ze waren niet van mij.
Ik zag een baby.
Lily.
Ik zag een laboratorium.
Ik zag mijn moeder.
Ik zag mijn vader.
Ik zag Ethan.
En toen zag ik mezelf.
Maar ik was geen volwassene.
Ik was een klein meisje.
Misschien vier jaar oud.
Ik stond in een kamer.
Voor mij stond Victor.
Hij hield mijn hand vast.
En zei:
“Emily, als je ooit ontdekt wie je werkelijk bent…”
Hij boog zich naar me toe.
“…moet je één ding onthouden.”
Ik hoorde mijn eigen kinderstem.
“Wat?”
Victor glimlachte.
“Vertrouw nooit de moeder.”
Ik schrok wakker.
Ik liet Lily los.
Mijn moeder stond voor me.
Haar gezicht vol tranen.
“Emily?”
Ik keek haar aan.
“Waarom zei Victor dat ik jou nooit mocht vertrouwen?”
Ze antwoordde niet.
Mijn vader had me altijd geleerd dat stilte soms een bekentenis was.
Ik keek naar Adrian.
“Wat heeft ze gedaan?”
Adrian keek naar mijn moeder.
“Vertel het haar.”
Mijn moeder begon te huilen.
“Hij heeft gelijk.”
Mijn adem stokte.
“Waarover?”
Ze keek naar Lily.
Toen naar Evelyn.
Toen naar Nora.
“Project Zero was niet door Victor gestart.”
“Door wie dan?”
Mijn moeder fluisterde:
“Door mij.”
Iedereen werd stil.
Zelfs Victor.
“Maar waarom?”
Mijn moeder keek naar mij.
“Omdat ik wist dat jij anders was.”
“Hoe?”
Ze legde haar hand op haar hart.
“Omdat jij mijn dochter niet was.”
Ik voelde alsof de vloer onder me verdween.
“Wat?”
Ze huilde.
“Je werd geboren uit mijn lichaam…”
Ze slikte.
“…maar niet uit mijn DNA.”
Ik keek naar Lily.
Toen naar Evelyn.
Toen naar Nora.
Vier meisjes.
Vier verschillende levens.
Eén geheim.
Mijn moeder fluisterde:
“Emily…”
“Wie ben ik?”
Ze keek me recht aan.
“Jij bent de enige van jullie vieren die nooit door Project Zero is gemaakt.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Wat ben ik dan?”
Mijn moeder keek naar Adrian.
Hij zei slechts één zin.
“Jij bent degene die Project Zero heeft gemaakt.”
Op hetzelfde moment verscheen op het scherm een nieuw bericht.
CREATOR IDENTIFIED
EMILY VALE
En daaronder:
ORIGINAL MEMORY RESTORATION — 3%
