DEEL 17 — IK WAS NOOIT EEN GEWOON KIND
“Kom dan alleen.”
De woorden van Richard bleven door mijn hoofd echoën.
Mijn eerste instinct was om naar Ethan toe te rennen.
Mijn tweede instinct vertelde me dat het een val was.
Maar toen zag ik Lily.
Ze lag nog steeds in Amelia’s armen.
Haar ogen waren gesloten.
Haar lichaam trilde.
“Wat gebeurt er met haar?” vroeg ik.
Amelia keek naar mijn moeder.
“Ik weet het niet.”
Mijn moeder liep naar Lily toe.
Ze legde haar hand op haar voorhoofd.
“Ze voelt het systeem.”
“Welk systeem?”
“Project Zero.”
Mijn moeder keek naar mij.
“Het reageert op jouw aanwezigheid.”
Ik voelde een woede in me opkomen die ik nauwelijks kon beheersen.
“Dus alles wat Lily overkomt, gebeurt omdat ík hier ben?”
“Nee.”
Ze pakte mijn hand.
“Het gebeurt omdat jij hier bent teruggekeerd.”
“Dat is hetzelfde.”
“Niet helemaal.”
Achter ons klonk een explosie.
De kathedraal schudde.
Stof viel van het plafond.
Adrian riep:
“Ze zijn binnen!”
De gewapende mannen begonnen te schieten.
Iedereen dook weg.
Mijn vader trok me naar de grond.
“Blijf laag!”
Kogels sloegen in de stenen muren.
Amelia trok Lily naar een zijgang.
Mijn moeder volgde haar.
Adrian schoot terug.
Ik keek naar mijn vader.
“Je bloedt.”
“Ik weet het.”
“Je moet naar een arts.”
“Later.”
“Papa…”
Hij keek me recht aan.
“Emily, luister naar me.”
Zijn stem was zwak.
“Je mag Richard niet vertrouwen.”
“Ik weet het.”
“Maar je moet wel naar Ethan.”
Ik keek hem verbaasd aan.
“Waarom?”
“Omdat Richard niet alleen Ethan gevangenhoudt.”
Hij slikte.
“Hij houdt het enige andere exemplaar van jouw oorspronkelijke DNA vast.”
Ik verstijfde.
“Welk exemplaar?”
Mijn vader sloot zijn ogen.
“Een embryo.”
Mijn adem stokte.
“Wat?”
“Project Zero begon niet met jou.”
Hij keek naar mijn moeder.
“Het begon vóór jouw geboorte.”
Mijn moeder begon te huilen.
“Ze hebben drie embryo’s gemaakt.”
“Lily is er één?”
“Nee.”
“Amelia?”
“Ook niet.”
Ik begreep het niet.
Mijn vader fluisterde:
“Jij bent geboren uit het derde.”
“En de andere twee?”
Niemand antwoordde.
Toen zei Adrian:
“Eén stierf.”
Hij keek naar de donkere gang.
“De andere leeft.”
Mijn hart sloeg over.
“Wie?”
Adrian keek naar mijn moeder.
Zij keek weg.
Toen hoorde ik een geluid achter ons.
Een deur ging open.
Een meisje stond in de gang.
Ze was misschien zeventien.
Lang donker haar.
Bleek gezicht.
En dezelfde ogen als ik.
Ze keek naar mij.
Ik kon niets zeggen.
Zij wel.
“Jij bent Emily.”
Mijn mond viel open.
“Wie ben jij?”
Het meisje antwoordde:
“Mijn naam is Nora.”
Mijn moeder begon te trillen.
“Nora…”
Het meisje keek haar aan.
“Je hebt me nooit verteld waarom je me hebt achtergelaten.”
Mijn moeder zakte bijna door haar knieën.
“Ik dacht dat je dood was.”
Nora lachte bitter.
“Dat dacht iedereen.”
Ik keek naar mijn vader.
“Is zij…”
Hij knikte.
“Het tweede embryo.”
Mijn hele wereld leek opnieuw te verschuiven.
Drie kinderen.
Drie pogingen.
Amelia.
Nora.
Ik.
Maar waarom was Lily dan zo belangrijk?
Nora liep naar me toe.
“Lily is niet de volgende generatie.”
Ze keek naar haar.
“Zij is de combinatie.”
“Van wat?”
“Van ons.”
Mijn moeder keek verschrikt.
“Hoe weet jij dat?”
Nora wees naar haar slaap.
“Omdat ze mij alles hebben verteld.”
“Wie?”
“Richard.”
Ik voelde woede.
“Waar is Ethan?”
Nora wees naar de lift.
“Onder ons.”
“Je weet waar?”
“Ja.”
“Breng me erheen.”
Ze schudde haar hoofd.
“Niet zonder mij.”
Op dat moment begon het scherm opnieuw te piepen.
00:27:41
Nog minder dan een half uur.
Adrian kwam naar ons toe.
“We moeten nu gaan.”
Mijn vader greep mijn arm.
“Emily, als je naar Richard gaat, moet je weten wat hij wil.”
“Wat?”
“Hem heb je niet nodig.”
Hij keek naar Nora.
“Hij heeft haar nodig.”
Nora verstijfde.
“Waarom?”
Mijn vader antwoordde:
“Omdat Nora de enige is die het systeem kan uitschakelen zonder Emily te doden.”
Ik keek naar haar.
“Kun je dat?”
Nora knikte langzaam.
“Ja.”
“Hoe?”
Ze keek me recht aan.
“Omdat ik nooit ben gemaakt om te genezen.”
Ze zweeg even.
“Ik ben gemaakt om te vernietigen.”
Op dat moment ging het licht boven ons aan.
Op de muur verscheen een nieuw bericht.
SUBJECT P-00: REQUIRED
SUBJECT N-02: REQUIRED
L-01: FINAL ACTIVATION
Mijn moeder fluisterde:
“Hij wil ons alle drie.”
En toen verscheen de laatste regel.
BRING THEM TO THE CORE.
De countdown stond op:
00:24:59
Nora keek naar mij.
“Als we te laat zijn…”
“Wat gebeurt er?”
Ze keek naar Lily.
“Dan wordt zij wakker.”
“En?”
Nora’s gezicht werd wit.
“Dan wordt ze niet meer mijn zusje.”
“Wat dan?”
Nora fluisterde:
“Dan wordt ze het wapen waarvoor Project Zero altijd bedoeld was.”
