DEEL 14 — MIJN ZUS UIT DE SCHADUW
“Wie ben jij?”
De vrouw op het scherm glimlachte.
“Je zus.”
Mijn hart bonsde.
“Waar is Lily?”
“Bij mij.”
“Waarom?”
“Omdat ik haar heb gered.”
Ik keek om me heen.
Mijn dochter was verdwenen.
Ethan zat nog steeds vast.
Mijn moeder lag op het bed.
Mijn vader stond bewegingloos.
En Victor keek alsof hij voor het eerst bang was.
“Wie is zij?” vroeg ik.
Mijn vader antwoordde:
“Amelia.”
Ik keek hem aan.
“Je zei dat ik geen zus had.”
“Ik dacht dat ze dood was.”
De vrouw op het scherm lachte.
“Dat dacht iedereen.”
Victor schreeuwde:
“Hoe ben je hier gekomen?”
Amelia keek naar hem.
“Door dezelfde deur die jij nooit hebt gecontroleerd.”
“Je bent onmogelijk.”
“Dat zei je vader ook.”
Ze keek naar mijn vader.
“Maar hij wist beter.”
Mijn vader liep naar het scherm.
“Amelia…”
“Niet doen.”
Haar stem werd hard.
“Je hebt mij twintig jaar verborgen.”
“Ik probeerde je te beschermen.”
“Je hebt mij verkocht.”
Mijn vader werd bleek.
Ik keek naar hem.
“Wat bedoelt ze?”
Amelia antwoordde:
“Toen ik zes jaar oud was, ontdekte je vader dat ik dezelfde genetische afwijking had als Lily.”
“Dus?”
“Victor wilde mij.”
Mijn vader sloot zijn ogen.
“Hij gaf me aan hem.”
Ik keek naar mijn vader.
“Is dat waar?”
Hij fluisterde:
“Ja.”
Ik kon het niet geloven.
“Je hebt je eigen dochter gegeven?”
“Ik dacht dat ik haar kon redden.”
“Door haar aan Victor te geven?”
“Hij beloofde haar niet te experimenteren.”
Amelia lachte bitter.
“En jij geloofde hem.”
Ik voelde tranen.
“Waarom heeft hij mij dan niet meegenomen?”
“Omdat jij geen genetische afwijking had.”
Amelia keek naar mij.
“Jij was normaal.”
Dat woord deed pijn.
“Dus ik was waardeloos voor hem.”
“Nee.”
Ze keek me ernstig aan.
“Je was vrij.”
Ik keek naar mijn moeder.
“En jij?”
Ze huilde.
“Ik wist het.”
“Je wist dat ze leefde?”
“Niet altijd.”
“Wanneer?”
“Vijf jaar geleden.”
Ik voelde woede.
“En je zei niets.”
“Omdat Victor me zou doden.”
“Hij heeft jou jarenlang gevangen gehouden.”
“Maar hij liet mij leven om jou te beschermen.”
Ik keek naar mijn vader.
“En jij?”
Hij keek naar de grond.
“Ik heb gefaald.”
Plotseling klonk een alarm.
Cole keek naar zijn apparaat.
“De beveiliging wordt opnieuw opgestart.”
“Door wie?”
“Amelia.”
Mijn telefoon ging.
Een videogesprek.
Ik nam op.
Amelia verscheen.
Lily zat naast haar.
“Mama!”
Ik begon te huilen.
“Lily!”
“Waar ben je?”
“In veiligheid.”
“Kom je me halen?”
“Ja.”
Amelia keek naar mij.
“Dat hoeft niet.”
“Wat bedoel je?”
“Ik breng haar naar jou.”
“Waar?”
“Bij de oude Vale-kathedraal.”
“Waarom?”
“Omdat daar de waarheid ligt.”
Victor schreeuwde:
“Je mag daar niet komen!”
Amelia glimlachte.
“Precies daarom.”
Het gesprek eindigde.
Victor rende naar een deur.
Mijn vader greep hem vast.
“Je gaat nergens heen.”
Victor duwde hem weg.
Ik sprong ertussen.
“Waar ga je naartoe?”
“Mijn kleindochter terughalen.”
“Ze is niet jouw eigendom.”
Victor keek me aan.
“Ze is mijn toekomst.”
“Nee.”
Ik keek naar mijn vader.
“Ze is onze familie.”
Victor lachte.
“Familie?”
Hij wees naar mijn moeder.
“Zij verraadde mij.”
Hij wees naar mijn vader.
“Hij verraadde mij.”
Hij wees naar Ethan.
“Hij verraadde mij.”
Toen keek hij naar mij.
“En jij zult mij ook verraden.”
“Dat heb ik al gedaan.”
Voor het eerst verloor hij zijn glimlach.
“Dan zul je sterven.”
Hij trok een verborgen wapen.
Mijn vader sprong naar voren.
Een schot.
Mijn vader viel.
“PAPA!”
Ik rende naar hem.
Bloed verspreidde zich over zijn shirt.
Hij keek naar mij.
“Ga…”
“Niet zonder jou.”
“Ga naar Lily.”
“Papa…”
Hij pakte mijn hand.
“Je zus heeft gelijk.”
“Waarover?”
“De kathedraal.”
Hij ademde zwaar.
“Onder het altaar ligt het eerste dossier.”
“Welk dossier?”
“Het dossier van de eerste generatie.”
Ik voelde mijn hart versnellen.
“Wat staat erin?”
Hij fluisterde:
“Wie Victor werkelijk is.”
Ik keek naar Victor.
Hij stond bij de uitgang.
Maar plotseling verscheen Ethan achter hem.
Ethan had zichzelf bevrijd.
Hij sloeg Victor tegen de grond.
“Ga!”
Ik keek naar mijn vader.
Toen naar mijn moeder.
“Kom.”
Mijn moeder probeerde op te staan.
“Ik kan niet.”
“Dan draag ik je.”
We verlieten de kamer.
Achter ons hoorde ik Ethan vechten.
We bereikten de uitgang.
Maar buiten stond een zwarte auto.
De deur ging open.
Amelia stapte uit.
Lily sprong uit de auto.
“Mama!”
Ik rende naar haar.
Ik knielde en omhelsde haar.
“Mijn meisje.”
“Je bent terug.”
“Altijd.”
Amelia keek ons aan.
Ik stond op.
“Dank je.”
Ze glimlachte.
“Bedank me later.”
“Waarom?”
“Omdat we nog één probleem hebben.”
“Victor?”
Ze schudde haar hoofd.
“Nee.”
Ze keek naar mijn moeder.
“De Raad.”
Mijn moeder werd bleek.
“Ze weten dat Lily leeft.”
Amelia knikte.
“En ze komen allemaal naar de kathedraal.”
Mijn telefoon trilde.
Een bericht.
Geen nummer.
Alleen een locatie.
VALE-KATHEDRAAL.
Daaronder:
“Kom met Lily.”
Nog een bericht:
“Je hebt twaalf uur.”
En toen:
“Breng ook je vader mee.”
Ik keek naar mijn moeder.
“Mijn vader ligt gewond.”
Ze schudde haar hoofd.
“Nee.”
“Wat?”
“Ze bedoelen niet jouw vader.”
Ze keek naar Amelia.
“Ze bedoelen Victor.”
