DEEL 13 — DE OFFERANDE VAN ETHAN
“Ethan!”
Mijn stem galmde door de ruimte.
Geen antwoord.
Ik draaide me om.
De deur achter ons stond open.
“Hij kan niet zomaar verdwenen zijn.”
Cole keek naar zijn apparaat.
“Hij is nog in het gebouw.”
“Waar?”
“Onder ons.”
Mijn vader liep naar de console.
“Victor heeft hem meegenomen.”
Ik keek naar Victor.
Maar hij was verdwenen.
“Waar is hij?”
Mijn vader wees naar een lift.
“Daar beneden.”
We renden.
De lift daalde tientallen meters.
Toen de deuren opengingen, stonden we in een enorme ondergrondse ruimte.
In het midden zat Ethan vastgebonden.
Rondom hem stonden medische machines.
Victor stond achter een glazen wand.
“Laat hem gaan!”
Victor glimlachte.
“Hij heeft eindelijk begrepen waarvoor hij geboren is.”
Ethan keek naar mij.
“Ga weg.”
“Nee.”
“Emily, luister.”
“Wat doen ze met je?”
“Ze willen mijn DNA.”
Ik keek naar mijn vader.
“Waarom?”
“Om de ontbrekende genetische code te reconstrueren.”
Victor sprak door de luidspreker.
“Ethan draagt de oorspronkelijke Vale-sequentie.”
“En Lily?”
“Zij draagt de gemodificeerde versie.”
Mijn vader zei:
“Als je die twee combineert…”
“Ontstaat de perfecte regeneratieve code,” zei Victor.
Ik voelde woede.
“Jullie praten over mensen alsof ze machines zijn.”
Victor keek me aan.
“Dat is precies waarom jullie nooit de wereld zullen veranderen.”
“De wereld heeft geen mensen nodig zoals jij.”
“De wereld heeft mensen nodig die durven.”
Hij drukte op een knop.
Een naald zakte richting Ethans arm.
“Stop!”
Ik rende naar de glazen deur.
Gesloten.
Cole probeerde het systeem te hacken.
“Geef me dertig seconden.”
“Je hebt tien.”
Mijn vader keek naar het scherm.
“Als hij Ethan leegtrekt…”
“Wat?”
“Dan sterft hij.”
Ethan keek naar mij.
“Laat me.”
“Nee.”
“Emily.”
“Ik laat je niet doodgaan.”
Hij glimlachte.
“Je hebt mijn leven al gered.”
“Dat is niet genoeg.”
“Voor mij wel.”
De naald raakte zijn arm.
Ethan schreeuwde.
Ik sloeg tegen het glas.
“STOP!”
Victor keek naar mij.
“Je hebt een keuze.”
“Welke?”
“Kom alleen naar mij.”
“En dan?”
“Dan laat ik Ethan vrij.”
“En Lily?”
“Die krijg ik.”
“Nee.”
“Dan sterft Ethan.”
Ik keek naar mijn vader.
Hij schudde langzaam zijn hoofd.
“Niet doen.”
Ik keek naar Ethan.
Hij knikte.
Alsof hij me toestemming gaf.
Ik stapte naar de deur.
“Goed.”
Mijn vader pakte mijn arm.
“Emily!”
“Ik heb geen keuze.”
Victor opende de deur.
Ik liep naar binnen.
“Laat Ethan gaan.”
Victor glimlachte.
“Eindelijk begrijp je hoe de wereld werkt.”
Hij liep naar me toe.
“Je bent precies zoals je moeder.”
“Welke?”
Zijn glimlach verdween.
“Dat is een interessante vraag.”
“Waar is mijn moeder?”
“Je moeder is dichterbij dan je denkt.”
“Wie bedoel je?”
Hij keek naar mijn vader.
“Vraag hem.”
Ik draaide me om.
Mijn vader keek weg.
“Papa?”
Hij zweeg.
Victor zei:
“Je moeder heeft je nooit verlaten.”
Ik voelde mijn hart breken.
“Wat bedoel je?”
“Ze zit al jaren in deze faciliteit.”
Mijn vader fluisterde:
“Het spijt me.”
Ik draaide me naar hem om.
“Waar is ze?”
Victor liep naar een tweede deur.
Hij opende hem.
Daarachter lag een vrouw op een bed.
Slangen en kabels liepen over haar lichaam.
Ik herkende haar gezicht.
Mijn adem stokte.
“Mama…”
De vrouw opende haar ogen.
Ze keek naar mij.
“Emily…”
Ik begon te huilen.
“Waarom?”
Ze probeerde te glimlachen.
“Omdat je vader me beloofde dat hij je zou redden.”
Mijn vader zakte op zijn knieën.
“Ik heb geprobeerd.”
“Je hebt gefaald.”
Ze keek naar hem.
Toen naar mij.
“Maar nu kun jij hem redden.”
“Wie?”
“Je vader.”
Ik keek verbaasd.
“Hij is degene die Victor nodig heeft.”
Mijn vader verstijfde.
“Wat?”
Mijn moeder fluisterde:
“Victor heeft Lily niet nodig om zichzelf te genezen.”
Ze keek naar mij.
“Hij heeft jouw vader nodig.”
Victor werd woedend.
“Genoeg.”
Hij liep naar haar toe.
Maar mijn moeder lachte.
“Je bent te laat.”
“Waarvoor?”
“Voor het einde.”
Ze keek naar mij.
“Emily, luister goed.”
“Ja?”
“Lily is niet de eerste.”
Mijn adem stokte.
“Wat bedoel je?”
“Er was een ander kind.”
Victor draaide zich om.
“Stop.”
Mijn moeder keek naar hem.
“Het eerste kind leeft.”
Ik keek naar Victor.
“Wie?”
Mijn moeder fluisterde:
“Je zus.”
De wereld leek stil te vallen.
“Mijn zus?”
Ze knikte.
“En zij heeft Lily al gevonden.”
Op dat moment gingen alle schermen aan.
Op elk scherm verscheen hetzelfde beeld.
Een vrouw.
Jong.
Donker haar.
Ze hield een pistool vast.
En achter haar stond Lily.
Levend.
Ik draaide me om.
Mijn dochter lag niet meer op de tafel.
Victor keek geschokt.
“Dat is onmogelijk.”
De vrouw op het scherm glimlachte.
“Hallo, Emily.”
Ik herkende haar ogen.
Ze waren precies zoals de mijne.
Toen zei ze:
“Je hebt twintig jaar naar mij gezocht zonder te weten dat ik bestond.”
