DEEL 8 — “TWAALF MINUTEN”
De woorden bleven in mijn hoofd rondspoken.
“Je hebt precies twaalf minuten om te beslissen wie van jullie hier levend weggaat.”
Fleur begon te huilen.
Emma trok haar zus dichter tegen zich aan.
Lotte bleef opvallend stil.
Anna stapte voor ons.
“Leg je wapen neer.”
De man glimlachte.
“Ik ben niet gekomen om te schieten.”
“Dan waarom ben je hier?”
“Om een boodschap over te brengen.”
“Van wie?”
Hij keek naar Sophie.
“Van Thomas.”
Sophie verstijfde.
“Waar is hij?”
“Veilig.”
“Wat wil hij?”
“De waarheid.”
Ik lachte bitter.
“Thomas wil de waarheid?”
De man keek naar mij.
“Niet de waarheid die jij denkt te kennen.”
Hij haalde een kleine afstandsbediening uit zijn zak.
“Op drie plaatsen in Utrecht staan mensen klaar.”
Anna richtte haar wapen op hem.
“Laat dat ding vallen.”
Hij drukte op een knop.
Op de muur verscheen een video.
Ik zag mijn eigen huis.
Mijn kleinkinderen.
De camera stond in onze woonkamer.
Mijn bloed stolde.
“Wanneer is dit opgenomen?”
“Vanmorgen.”
Sophie keek geschokt.
“Hij was in mijn huis.”
“Niet hij.”
De man glimlachte.
“Wij.”
Anna keek naar de beelden.
“Hoeveel camera's?”
“Genoeg.”
Ik voelde woede opkomen.
“Wie ben jij?”
Hij keek me recht aan.
“Mijn naam is Victor.”
Sophie fluisterde:
“Victor…”
Ze kende hem.
“Je hebt me gevolgd.”
“Maandenlang.”
“Waarom?”
“Omdat je te veel vragen stelde.”
Victor keek naar mij.
“En omdat je vader iets heeft nagelaten.”
“Mijn vader is twintig jaar geleden overleden.”
“Dat betekent niet dat hij geen geheimen had.”
Pieter stond achter ons.
“Hij weet ervan.”
Victor keek naar mijn broer.
“Pieter weet maar een klein deel.”
Ik draaide me om.
“Wat weet jij?”
Pieter keek naar de grond.
“Je vader heeft een kluis achtergelaten.”
“Waar?”
“Dat weet ik niet.”
Victor lachte.
“Dat weet hij wel.”
Pieter schudde zijn hoofd.
“Niet waar.”
Victor drukte opnieuw op de afstandsbediening.
Een nieuwe video verscheen.
Mijn vader.
Opgenomen jaren geleden.
Hij zat aan een bureau.
Ik herkende de kamer onmiddellijk.
Het was zijn oude kantoor.
Mijn vader keek rechtstreeks in de camera.
“Als mijn zoon dit ooit ziet, betekent het dat ik gefaald heb.”
Mijn adem stokte.
“De familie zal worden aangevallen door mensen die alleen geïnteresseerd zijn in geld.”
Hij keek naar een document.
“Daarom heb ik een deel van mijn vermogen verborgen.”
Pieter begon te huilen.
Mijn vader vervolgde:
“Maar het geld is niet het belangrijkste.”
Hij zweeg even.
“Het belangrijkste is de naam.”
De video stopte.
Ik keek naar Victor.
“Welke naam?”
“Dat is precies wat Thomas wil.”
“En jij?”
“Ik wil iets anders.”
“Wat?”
“De sleutel.”
Ik begreep het niet.
“Welke sleutel?”
Victor keek naar mijn jas.
Mijn hand ging automatisch naar mijn zak.
De sleutel die Sophie voor haar dood had achtergelaten.
Victor glimlachte.
“Die.”
Anna keek naar mij.
“Willem, niet geven.”
Victor zuchtte.
“Als ik die sleutel niet krijg, sterven er vanavond mensen.”
“Dat geloof ik niet.”
“Je hoeft het niet te geloven.”
Hij wees naar het scherm.
Een timer verscheen.
11:02
Sophie pakte mijn arm.
“Papa, geef hem de sleutel.”
“Wat?”
“Geef hem.”
“Waarom?”
“Omdat ik weet wat die sleutel opent.”
Victor keek naar haar.
“Je bent slimmer geworden.”
Sophie keek hem aan.
“Die sleutel opent de kluis van mijn opa.”
Ik keek naar haar.
“Hoe weet je dat?”
“Mijn moeder vertelde het me.”
Mijn hart sloeg over.
“Je moeder wist ervan?”
Sophie knikte.
“Ze heeft me vlak voor haar dood verteld dat opa een kluis had.”
“Waarom zei je dat nooit?”
“Omdat ik de sleutel niet had.”
Ik haalde hem langzaam uit mijn zak.
Victor stak zijn hand uit.
Maar Anna schudde haar hoofd.
“Eerst bewijs dat de kinderen veilig zijn.”
Victor glimlachte.
“Prima.”
Hij drukte op de afstandsbediening.
Een ander beeld verscheen.
Een kelder.
Daar zaten twee mannen.
Thomas stond ertussen.
En naast hem…
Mila.
Ik voelde mijn maag samentrekken.
Thomas keek in de camera.
“Hallo, Willem.”
Ik stapte naar voren.
“Laat haar gaan.”
Thomas lachte.
“Je bent eindelijk wakker.”
“Waar zijn de kinderen?”
“Bij jou.”
Ik keek om.
Lotte, Emma en Fleur stonden achter Anna.
Thomas glimlachte.
“Niet die kinderen.”
Mijn hart stopte.
“Wat bedoel je?”
Hij keek naar Mila.
“Mila, vertel hem.”
Mila begon te huilen.
“Willem…”
Ik herkende haar stem.
Het was dezelfde stem die ik eerder aan de telefoon had gehoord.
“Wat heb je gedaan?”
“Ik wilde niemand kwaad doen.”
Thomas pakte haar arm.
“Vertel hem de waarheid.”
Mila keek naar de camera.
“Thomas is niet degene die dit allemaal heeft gepland.”
Ik keek naar Sophie.
Ze was bleek.
“Wie dan?”
Mila fluisterde:
“Je vader.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Mijn vader is dood.”
“Dat weet ik.”
“Dan kan hij dit niet hebben gedaan.”
Mila keek naar Thomas.
“Niet jouw vader.”
Ze slikte.
“Jouw vader van vóór je geboorte.”
Ik begreep niets.
“Wat?”
Victor keek naar mij.
“Je hebt altijd gedacht dat je biologische vader de man was die je heeft opgevoed.”
Mijn lichaam werd koud.
“Wat zeg je?”
“Hij was het niet.”
Sophie stapte naar voren.
“Papa…”
Victor vervolgde:
“Je echte vader was een zakenman die twintig jaar geleden verdween.”
Ik voelde mijn hoofd duizelen.
“Wie?”
Victor glimlachte.
“Dat staat in de kluis.”
De timer stond op:
06:41
Anna keek naar de deur.
Buiten klonken voetstappen.
Veel voetstappen.
Victor stak zijn hand uit.
“De sleutel.”
Ik gaf hem de sleutel.
Anna keek geschokt.
Victor draaide zich om.
“Goed.”
Maar op dat moment trok Pieter plotseling een pistool uit zijn jas.
“Niemand beweegt!”
Iedereen verstijfde.
Ik keek naar mijn broer.
“Pieter…”
Hij richtte het wapen niet op Victor.
Hij richtte het op mij.
“Het spijt me, Willem.”
Sophie schreeuwde:
“PAPA!”
Pieter haalde de trekker over.
Klik.
Geen schot.
Het pistool was leeg.
Victor lachte.
“Ik wist dat je het zou proberen.”
Pieter zakte op zijn knieën.
“Alsjeblieft…”
Victor liep naar hem toe.
“Je hebt je hele leven voor de verkeerde persoon gewerkt.”
“Wie?”
Victor keek naar mij.
“Voor dezelfde man die nu al twintig jaar doet alsof hij dood is.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Wie?”
Victor antwoordde:
“Je echte vader.”
Op dat moment klonk er boven ons een harde explosie.
De ramen trilden.
De lichten gingen uit.
En in het donker hoorde ik een stem die ik sinds mijn jeugd niet meer had gehoord:
“Willem… zoon.”
