DEEL 16 — “MIJN VADER”
Ik kon niet bewegen.
De man aan het einde van de gang keek me aan.
Zijn ogen.
Mijn ogen.
Dezelfde koude, scherpe blik.
Hij hield zijn wandelstok stevig vast en liep langzaam naar ons toe.
“Willem.”
Mijn keel werd droog.
“Cornelis…”
Hij glimlachte.
“Je hebt mijn naam eindelijk geleerd.”
Elise stapte voor mij.
“Blijf bij hem vandaan.”
Cornelis keek haar aan.
“Twintig jaar lang heb je hem van me weggehouden.”
“Om hem te beschermen.”
“Je hebt hem van zijn vader gestolen.”
“Je was gevaarlijk.”
Cornelis lachte zacht.
“En jij niet?”
Ik keek naar mijn moeder.
“Is hij echt mijn vader?”
Ze antwoordde:
“Ja.”
Ik keek opnieuw naar Cornelis.
“Waarom heb je me nooit gezocht?”
Hij zweeg.
Toen zei hij:
“Omdat ik dacht dat jij dood was.”
“Wie heeft dat gezegd?”
Cornelis keek naar Elise.
“Zij.”
Elise schudde haar hoofd.
“Dat is niet waar.”
“Niet?”
Cornelis' stem werd harder.
“Jij bracht me op 17 april 2006 naar het ziekenhuis.”
Mijn moeder werd bleek.
“Je weet wat er gebeurde.”
“Vertel het hem.”
Elise keek naar mij.
“Je vader was op de vlucht.”
Cornelis onderbrak haar.
“Voor Hendrik.”
“Waarom?”
Cornelis antwoordde:
“Omdat ik zijn geldstromen had ontdekt.”
Ik fronste.
“Maar Hendrik was je vader.”
“Precies.”
Hij keek naar de grond.
“En ik wist dat hij zijn eigen zoon zou vermoorden om zijn imperium te beschermen.”
Sophie kwam naast me staan.
“En Lucas?”
Cornelis keek haar aan.
“Lucas was de tweede reden.”
“Wat bedoel je?”
“Lucas zag iets wat hij nooit had mogen zien.”
Elise fluisterde:
“De moord.”
Ik verstijfde.
“Welke moord?”
Cornelis keek naar Elise.
“Vertel het.”
Mijn moeder begon te huilen.
“Op die avond…”
Ze slikte.
“Lucas zag hoe Hendrik iemand neerschoot.”
Sophie hield haar hand voor haar mond.
“Wie?”
Cornelis antwoordde:
“Adrian.”
Ik keek naar de man die nog steeds gewond op de grond lag.
“Maar Adrian leeft.”
Cornelis knikte.
“De man die jij kent als Adrian is niet dezelfde man.”
Ik keek geschokt naar hem.
“Wat?”
Cornelis zei:
“De echte Adrian stierf twintig jaar geleden.”
Ik draaide me om.
De gewonde man keek me aan.
Hij glimlachte zwak.
“Hij heeft gelijk.”
Mijn hart sloeg over.
“Wie ben jij?”
De man antwoordde:
“Mijn naam is David.”
Elise sloot haar ogen.
“David…”
Hij keek haar aan.
“Je wist dat dit moment zou komen.”
Ik begreep er niets meer van.
“Waarom heb je je voorgedaan als Adrian?”
David antwoordde:
“Omdat ik je moest beschermen.”
“Wie ben je voor mij?”
Hij keek me aan.
“De broer van je echte vader.”
Ik keek naar Cornelis.
“Dus…”
Cornelis knikte.
“David is je oom.”
Sophie fluisterde:
“Dit is krankzinnig.”
Ik kon alleen maar denken aan één ding.
Victor.
“Waar is Victor?”
Cornelis keek naar mij.
“Hij is al onderweg.”
“Waarheen?”
“Naar Lucas.”
“Waarom?”
“Om hem te vermoorden.”
Mijn hart stopte bijna.
“Ik moet naar hem toe.”
Cornelis hield me tegen.
“Je kunt niet zomaar gaan.”
“Dat is mijn broer.”
“En dat is precies waarom Victor je daar wil hebben.”
Ik keek hem woedend aan.
“Dan ga ik toch.”
Cornelis greep mijn arm.
“Willem, luister naar mij.”
Ik keek hem aan.
“Je hele leven is opgebouwd rond één leugen.”
“Welke?”
“Dat je een slachtoffer bent.”
Ik zweeg.
Cornelis vervolgde:
“Dat ben je niet.”
“Wat ben ik dan?”
Hij wees naar de kluis.
“De erfgenaam.”
Ik keek naar het geld.
“Daarom?”
“Nee.”
Hij schudde zijn hoofd.
“Het geld is slechts de sleutel.”
“Tot wat?”
Cornelis antwoordde:
“Tot de macht.”
Sophie vroeg:
“Welke macht?”
Cornelis keek haar aan.
“De Vermeer-groep was nooit alleen een familiebedrijf.”
Hij wees naar de documenten.
“Het was een netwerk.”
“Van criminelen?”
“Van mensen die boven de wet stonden.”
Ik keek naar de lijst.
“En Hendrik bestuurde het.”
Cornelis schudde zijn hoofd.
“Nee.”
“Wie dan?”
Hij keek naar mij.
“Mijn vader.”
“Hendrik?”
“Ja.”
“Maar hij is nu gearresteerd.”
Cornelis glimlachte.
“Je denkt dat je hem hebt gearresteerd.”
Ik begreep het niet.
“Wat bedoel je?”
“De man die jullie hebben meegenomen is niet Hendrik.”
De kamer werd stil.
Sophie keek naar Elise.
“Wie hebben ze dan meegenomen?”
Elise fluisterde:
“Een dubbelganger.”
Mijn hart begon sneller te slaan.
“Dus Hendrik is nog vrij?”
Cornelis knikte.
“En hij weet dat jij nu weet wie je bent.”
Op dat moment trilde mijn telefoon.
Een onbekend nummer.
Een bericht.
JE HEBT MIJN ZOON GEVONDEN.
Daaronder:
NU KOM JE NAAR MIJ.
Nog een bericht.
Een foto.
Lucas zat vastgebonden op een stoel.
Victor stond achter hem.
Maar er was nog iemand op de foto.
Een vrouw.
Ik zoomde in.
Mijn adem stokte.
“Dat…”
Elise keek naar het scherm.
Haar gezicht veranderde.
“Wie is dat?”
Ik keek naar haar.
“Dat wilde ik jou vragen.”
Ze schudde haar hoofd.
“Ik ken haar niet.”
Cornelis pakte mijn telefoon.
Hij keek naar de foto.
Toen werd hij lijkbleek.
“Dat is onmogelijk.”
“Wie is ze?”
Hij antwoordde niet.
Ik pakte zijn arm.
“Wie?”
Hij keek me aan.
“Je zus.”
Sophie verstijfde.
“Maar ik ben zijn zus.”
Cornelis schudde zijn hoofd.
“Niet jij.”
De wereld leek opnieuw te draaien.
“Hoeveel kinderen heeft Elise?”
Mijn moeder begon te huilen.
Cornelis antwoordde:
“Vier.”
Sophie deed een stap achteruit.
“Vier?”
Cornelis knikte.
“Willem.”
“Lucas.”
Hij keek naar Sophie.
“Sophie.”
Toen keek hij naar de vrouw op de foto.
“En Emma.”
Elise zakte op haar knieën.
Sophie keek haar aan.
“Je hebt nog een dochter.”
Elise fluisterde:
“Emma werd geboren na jullie.”
“Waar is ze?”
Mijn moeder keek naar de foto.
“Ze werd meegenomen.”
“Door wie?”
Elise antwoordde:
“Door Hendrik.”
Ik voelde woede door mijn lichaam trekken.
“Waarom?”
Mijn moeder keek me aan.
“Omdat Emma de enige was die zijn geheim kon onthullen.”
“Welk geheim?”
Elise keek naar Cornelis.
Cornelis fluisterde:
“Ze is niet jouw zus.”
Iedereen zweeg.
Ik keek hem aan.
“Wat?”
“Emma is de dochter van Hendrik.”
Sophie keek geschokt.
“Dus…”
Cornelis knikte.
“Ze is het kind dat Hendrik gebruikte om Elise onder controle te houden.”
Op dat moment kwam er een nieuw bericht.
KOM ALLEEN NAAR HET OUDE ZIEKENHUIS.
Daaronder:
OF LUCAS STERFT.
En daarna:
JE KRIJGT TWAALF MINUTEN.
Ik keek naar Cornelis.
“Waar is het ziekenhuis?”
Hij antwoordde:
“Zeven minuten hiervandaan.”
Ik pakte mijn jas.
Cornelis hield me tegen.
“Je gaat niet alleen.”
Ik keek hem aan.
“Hij zei dat ik alleen moest komen.”
Cornelis glimlachte voor het eerst.
“Dat is precies waarom je niet alleen moet gaan.”
Ik keek naar mijn moeder.
Ze knikte.
“Ga.”
Sophie pakte mijn hand.
“Ik ga met je mee.”
“Nee.”
“Hij is mijn broer.”
Ik keek haar aan.
Ze zei zacht:
“En jij bent mijn broer.”
Ik kon haar niet tegenhouden.
We liepen naar de uitgang.
Maar voordat we vertrokken, keek ik nog één keer naar Elise.
“Wat ga jij doen?”
Ze keek naar de drie telefoons op tafel.
“Ik ga de waarheid naar buiten brengen.”
“Hoe?”
Ze pakte een klein geheugenkaartje.
“Met de originele namenlijst.”
Ik verstijfde.
“Heb jij die?”
Elise knikte.
“Ja.”
“Waarom heb je die nooit eerder gegeven?”
Ze keek me aan.
“Omdat er één naam op staat die niemand mag zien.”
“Welke?”
Elise antwoordde:
“De naam van de persoon die mijn kinderen al twintig jaar heeft gevolgd.”
Ik voelde een koude rilling.
“Wie?”
Ze keek naar mij.
“Je eigen advocaat.”
Victor.
Op dat moment ging mijn telefoon opnieuw.
Een livestream werd automatisch geopend.
Victor verscheen op het scherm.
Hij keek recht in de camera.
“Willem.”
Ik stopte.
Victor glimlachte.
“Je hebt nog acht minuten.”
Achter hem stond Lucas.
En naast Lucas…
stond een man die ik onmiddellijk herkende.
Mijn vader.
Maar mijn vader zat nog steeds boven in het huis.
Ik keek naar Cornelis.
“Wie is dat?”
Cornelis keek naar het scherm.
Zijn gezicht werd lijkbleek.
“Dat…”
Hij fluisterde:
“Dat is mijn tweelingbroer.”
Ik keek naar Elise.
Zij begon te huilen.
“Hij is degene die alles twintig jaar geleden heeft begonnen.”
