DEEL 19 — “DE DODE MAN”
De lichten waren uit.
Volledige duisternis.
Niemand bewoog.
Toen hoorde ik voetstappen.
Langzaam.
Kalm.
Steeds dichterbij.
Stap.
Stap.
Stap.
Sophie greep mijn hand.
“Papa…”
“Ik ben hier.”
Maar mijn stem trilde.
Een zwak licht ging aan.
Een man stond in de deuropening.
Ouder dan op de foto.
Grijs haar.
Een diepe snee over zijn wenkbrauw.
Maar die ogen…
Die kende ik.
Ik keek naar het document op tafel.
VADER: CASPER VERMEER.
Mijn adem stokte.
“Jij…”
De man keek me aan.
“Willem.”
Ik kon nauwelijks praten.
“Je bent dood.”
Hij glimlachte.
“Dat is wat ze wilden dat je geloofde.”
Victor deed een stap achteruit.
“Casper.”
Casper keek naar hem.
“Victor.”
Zijn stem was koud.
“Twintig jaar.”
Victor probeerde te lachen.
“Je had moeten blijven verdwijnen.”
Casper antwoordde:
“Ik heb lang genoeg gewacht.”
Elise begon te huilen.
“Casper…”
Hij keek naar haar.
“Je hebt hem goed beschermd.”
“Niet goed genoeg.”
Casper keek naar mij.
“Je hebt hem te veel geheimen verteld.”
Ik voelde woede opkomen.
“Mijn hele leven is een geheim!”
Casper knikte.
“Dat weet ik.”
“Waarom heb je me verlaten?”
Hij zweeg.
Ik stapte naar voren.
“Waarom?”
Casper keek naar Elise.
Zij fluisterde:
“Omdat Hendrik hem wilde vermoorden.”
Casper knikte.
“Hij wilde mij doden.”
Hij keek naar mij.
“En daarna jou.”
“Waarom?”
“Omdat ik wist waar zijn echte fortuin lag.”
Ik fronste.
“De honderd miljoen?”
Casper lachte.
“Nee.”
“De drie miljard?”
“Ook niet.”
Hij liep naar de metalen kast.
“Het geld is nooit het belangrijkste geweest.”
Hij tikte met zijn vingers tegen het document.
“Het echte bezit is macht.”
Sophie vroeg:
“Welke macht?”
Casper keek haar aan.
“Bewijs.”
“Waarvan?”
“Van twintig jaar misdaad.”
Hij keek naar Victor.
“Moorden.”
Toen naar Elise.
“Ontvoeringen.”
Daarna naar mij.
“Identiteitsfraude.”
Victor begon langzaam achteruit te lopen.
Casper zei:
“En verraad.”
Victor keek hem aan.
“Je kunt niets bewijzen.”
Casper glimlachte.
“Dat dacht je.”
Hij haalde een kleine zwarte schijf uit zijn jas.
“Alles staat hierop.”
Victor werd bleek.
“Dat bestand bestaat niet meer.”
“Dat dacht je.”
Casper keek naar Lucas.
“Open het.”
Lucas pakte de schijf aan.
“Wacht.”
Ik keek naar hem.
“Wat?”
Lucas keek naar Casper.
“Waarom heeft hij ons dit nooit eerder gegeven?”
Casper antwoordde:
“Omdat het bestand alleen geopend kan worden door de vier kinderen.”
Ik keek naar Sophie.
“Willem.”
Lucas.
“En Emma.”
Sophie keek naar mij.
“Maar waarom ik?”
Casper antwoordde:
“Omdat jij de enige bent die niet volledig van Victor afstamt.”
Victor schreeuwde:
“Genoeg!”
Hij richtte zijn pistool op Casper.
Maar voordat hij kon schieten, sprong Anna naar voren.
“Laat vallen!”
Victor draaide zich om.
Er klonk een schot.
Anna viel op haar knieën.
“Anna!”
Ik rende naar haar toe.
Ze hield haar arm vast.
Bloed liep tussen haar vingers.
“Ik ben oké.”
“Je bent neergeschoten!”
“Alleen mijn arm.”
Victor vluchtte door de zijdeur.
Lucas wilde hem volgen.
Casper hield hem tegen.
“Laat hem gaan.”
“Waarom?”
“Omdat hij ons naar Hendrik leidt.”
Ik keek hem aan.
“Maar Hendrik zit vast.”
Casper schudde zijn hoofd.
“Nee.”
“Wie zit dan in de cel?”
“Een dubbelganger.”
Mijn hart zakte.
“Dus Hendrik is nog vrij.”
Casper knikte.
“En hij heeft één doel.”
“Wat?”
Casper keek naar Emma.
“De laatste erfgenaam.”
Emma werd bleek.
“Waarom ik?”
“Omdat jij de ontbrekende helft bent.”
Sophie keek naar Casper.
“Maar jij zei dat ik…”
“Ik zei dat jij anders was.”
Hij wees naar Emma.
“Niet dat zij de sleutel niet is.”
Emma keek naar haar handen.
“Ik begrijp het niet.”
Casper knielde voor haar.
“Jij bent geboren met een zeldzame genetische marker.”
“En?”
“De Vermeer-kluis herkent die marker.”
Lucas keek naar de zwarte schijf.
“Dus daarom wilde Hendrik haar.”
Casper knikte.
“En daarom heeft hij haar als kind laten verdwijnen.”
Ik keek naar Elise.
“Waarom heb je ons niet bij elkaar gebracht?”
Elise antwoordde:
“Omdat Hendrik ons allemaal zou hebben gevonden.”
“En nu?”
“Nu weet hij dat jullie samen zijn.”
Op dat moment klonk er een alarm.
Anna keek naar haar telefoon.
“Er is iets mis.”
“Wat?”
“De politie heeft het landhuis omsingeld.”
Casper fronste.
“Dat kan niet.”
Anna keek naar het scherm.
“Er zijn minstens twintig voertuigen.”
Lucas liep naar het raam.
“Wie leidt ze?”
Anna antwoordde:
“Een man genaamd…”
Ze stopte.
“Wat?”
“Cornelis Vermeer.”
Ik draaide me om.
“Mijn vader?”
Casper keek naar mij.
“Nee.”
“Wie dan?”
Casper antwoordde:
“Zijn broer.”
“Marcus.”
Hij knikte.
“Hij heeft zichzelf tot hoofd van de politie verklaard.”
Anna keek geschokt.
“Dat is onmogelijk.”
Casper zei:
“Niet als hij de afgelopen twintig jaar mensen heeft omgekocht.”
Er klonk een explosie boven ons.
De hele kelder trilde.
Sophie greep mijn arm.
“Ze komen.”
Casper keek naar de uitgang.
“Niet alleen.”
“Wie dan?”
Hij antwoordde:
“Hendrik.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Waar?”
Casper keek omhoog.
“Boven ons.”
Een tweede explosie.
Het plafond kraakte.
Stof viel naar beneden.
Emma begon te huilen.
Lucas pakte haar hand.
“We moeten hier weg.”
Casper schudde zijn hoofd.
“Nee.”
“Waarom niet?”
“Omdat de enige veilige plek…”
Hij keek naar de metalen kast.
“…achter de kluis is.”
Ik keek naar hem.
“Daar zit geen ruimte.”
Casper glimlachte.
“Dat denk je.”
Hij liep naar de kast en drukte drie keer op een verborgen knop.
Een deel van de muur schoof open.
Achter de kast verscheen een smalle tunnel.
Sophie keek geschokt.
“Waar leidt die heen?”
Casper antwoordde:
“Naar het oude landhuis.”
Ik fronste.
“Maar we zijn al in het oude ziekenhuis.”
Casper knikte.
“Precies.”
“Hoe kan een tunnel daarheen leiden?”
Hij keek me aan.
“Omdat dit ziekenhuis vroeger onderdeel was van het Vermeer-landgoed.”
Ik keek naar de donkere tunnel.
“En waar is het einde?”
Casper antwoordde:
“Onder de plek waar je geboren bent.”
We begonnen te lopen.
Maar toen stopte Elise.
“Ga zonder mij.”
Ik draaide me om.
“Wat?”
Ze keek naar Casper.
“Hij weet waarom.”
Casper knikte.
“Ze moet hier blijven.”
“Waarom?”
Elise keek me aan.
“Omdat Hendrik voor mij komt.”
Ik wilde teruglopen.
“Dan blijf ik.”
Ze schudde haar hoofd.
“Nee.”
“Je bent mijn moeder.”
“En jij bent mijn zoon.”
Ze glimlachte door haar tranen heen.
“Daarom moet je gaan.”
Ik omhelsde haar.
Voor het eerst in twintig jaar voelde ik mijn moeder echt.
Ze fluisterde:
“Vertrouw Casper.”
Ik liet haar los.
Toen keek ik naar Casper.
“Bescherm haar.”
Hij knikte.
“Ik beloof het.”
We renden de tunnel in.
Achter ons hoorden we zware voetstappen.
Hendrik.
Hij was dichtbij.
Heel dichtbij.
Lucas keek achterom.
“Hij komt.”
Ik trok Sophie en Emma vooruit.
“Blijven rennen!”
De tunnel werd smaller.
Toen zagen we licht.
Een deur.
Casper had gelijk.
We kwamen uit in een oude kelder.
Aan de muur hing een foto.
Een familiefoto.
Ik stopte.
Daar stond Casper.
Elise.
Lucas.
Sophie.
Emma.
En ik.
Maar de foto was twintig jaar oud.
Dat was onmogelijk.
Ik keek naar Casper.
“Hoe kan ik op deze foto staan?”
Casper keek naar mij.
Zijn gezicht werd bleek.
“Dat kan niet.”
Lucas liep dichterbij.
“Willem…”
Hij wees naar de foto.
“Dat ben jij.”
Ik keek beter.
En toen zag ik iets wat mijn bloed deed bevriezen.
Op de achterkant van de foto stond:
17-04-2006.
En daaronder:
“DIT IS NIET HET EERSTE LEVEN VAN WILLEM.”
Ik draaide me langzaam om.
Casper keek mij aan.
“Ik heb je nooit verteld…”
“Wat?”
Hij fluisterde:
“Jij bent niet twintig jaar oud.”
Mijn adem stokte.
“Wat zeg je?”
Casper keek naar de foto.
“Je bent opnieuw geboren.”
Op dat moment ging de kelderdeur achter ons open.
Hendrik stond daar.
Hij glimlachte.
“Eindelijk.”
Hij keek naar mij.
“Nu herinner je je wie je werkelijk bent.”
