DEEL 15 — “DE WARE VADER”
“PAPA IS NIET ADRIAN.”
Tôi las de boodschap opnieuw.
Nog een keer.
En nog een keer.
Mijn handen trilden.
Ik keek naar Adrian.
“Is dat waar?”
Hij zei niets.
“Adrian!”
Hij keek me aan.
Voor het eerst zag ik angst in zijn ogen.
“Ja.”
Mijn hart zakte weg.
“Je bent niet mijn vader.”
Hij schudde langzaam zijn hoofd.
“Nee.”
Sophie keek naar Elise.
“Wie is hij dan?”
Elise antwoordde niet.
Ik liep naar haar toe.
“Je wist dit.”
Ze keek me aan.
“Ja.”
“Twintig jaar lang?”
“Ja.”
“Waarom?”
“Omdat de waarheid je zou hebben gedood.”
Ik lachte bitter.
“Mijn hele leven is één grote leugen geweest.”
Elise schudde haar hoofd.
“Nee.”
“Wat dan?”
“Een bescherming.”
“Bescherming?”
Ik wees naar mezelf.
“Ze hebben mijn identiteit vervalst.”
Ik wees naar Sophie.
“Ze hebben mijn zus van me weggehouden.”
Toen wees ik naar Adrian.
“En jij hebt me laten geloven dat híj mijn vader was.”
Elise begon te huilen.
“Het spijt me.”
“Wie is mijn vader?”
Ze keek naar de grond.
Ik pakte haar voorzichtig bij de schouders.
“Zeg het.”
“Willem…”
“Zeg het!”
Ze sloot haar ogen.
“Je vader is iemand die je al kent.”
Mijn hart stopte.
“Wie?”
Ze keek naar de telefoon.
Toen naar mij.
“Je vader is…”
Een harde knal onderbrak haar.
Het glas van de lamp boven ons sprong uit elkaar.
Anna schreeuwde:
“NAAR DE GROND!”
Iedereen dook weg.
Nog een schot.
De kogel sloeg in de metalen kast.
Adrian trok Elise naar achteren.
Ik trok Sophie mee.
“Wie schiet?”
Anna keek naar de gang.
“Sniper.”
“Hier beneden?”
“Er moet een tweede ingang zijn.”
Op dat moment ging het derde telefoontoestel opnieuw over.
Ik keek ernaar.
Niemand bewoog.
Toen verscheen op het scherm een videogesprek.
LUCAS VERMEER.
Ik nam op.
Het gezicht van een jonge man verscheen.
Bleek.
Vermoeid.
Een litteken liep over zijn wang.
“Lucas…”
Hij keek me aan.
“Broer.”
Sophie kwam naast me.
“Waar ben je?”
“Op een plek waar jullie niet veilig zijn.”
“Victor is bij je.”
Lucas keek even achter zich.
“Ja.”
“Waarom werk je voor hem?”
“Ik werk niet voor hem.”
“Dan waarom laat je hem leven?”
Lucas glimlachte bitter.
“Omdat ik hem nodig heb.”
“Waarvoor?”
“Om de laatste naam op de lijst te vinden.”
Ik fronste.
“Welke naam?”
Lucas keek recht in de camera.
“Die van onze vader.”
Elise werd bleek.
Lucas zag haar.
“Moeder.”
Ze keek naar hem.
“Lucas…”
“Je hebt hem twintig jaar beschermd.”
“Ja.”
“En nu is het voorbij.”
Hij keek opnieuw naar mij.
“Willem, luister goed.”
“Ik luister.”
“Je vader is niet Adrian.”
“Ik weet het.”
Lucas knikte.
“Maar hij is ook niet Hendrik.”
“Wie dan?”
Lucas keek naar iets buiten beeld.
Toen fluisterde hij:
“Je vader is de enige man die Hendrik ooit heeft gevreesd.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Wie?”
Lucas antwoordde:
“Je eigen grootvader.”
Ik verstijfde.
“Hendrik?”
“Nee.”
“Welke grootvader?”
Lucas keek naar Elise.
“De andere.”
Elise begon te huilen.
Ik begreep er niets meer van.
“Hoeveel grootvaders heb ik?”
Lucas antwoordde:
“Twee.”
Hij slikte.
“En één van hen heeft nooit bestaan.”
Adrian stapte naar voren.
“Lucas, stop.”
Lucas keek naar hem.
“Je hebt al genoeg gelogen.”
Adrian werd woedend.
“Je weet niet waar je het over hebt.”
Lucas lachte.
“Ik heb zijn dossier gezien.”
“Welk dossier?”
“Het dossier van Willem.”
Mijn hart sloeg over.
Lucas vervolgde:
“Zijn DNA is niet alleen gekoppeld aan Elise.”
“Waaraan dan?”
“Aan iemand die officieel al dertig jaar dood is.”
Ik keek naar mijn moeder.
Ze fluisterde:
“Dat kan niet.”
Lucas zei:
“Het is waar.”
Anna vroeg:
“Wie?”
Lucas keek naar de camera.
“Cornelis Vermeer.”
Elise werd lijkbleek.
Adrian fluisterde:
“Hij is dood.”
Lucas antwoordde:
“Dat dacht iedereen.”
Op dat moment hoorde ik achter ons een deur opengaan.
Ik draaide me om.
Een onbekende man stond in de gang.
Hij hield een pistool vast.
Anna trok haar wapen.
“Laat het vallen!”
De man glimlachte.
“Te laat.”
Hij richtte het pistool niet op ons.
Maar op Elise.
Ik sprong voor mijn moeder.
“NIET!”
Er klonk een schot.
Maar voordat de kogel ons bereikte, wierp Adrian zich ertussen.
Hij werd geraakt.
“ADRIAN!”
Hij zakte op de grond.
Elise schreeuwde.
“Adrian!”
De schutter vluchtte.
Anna rende achter hem aan.
Sophie knielde naast Adrian.
“Hij bloedt!”
Ik keek naar hem.
“Waarom deed je dat?”
Adrian ademde zwaar.
“Omdat…”
Hij keek me aan.
“Omdat ik je vader misschien niet ben.”
Hij greep mijn hand.
“Maar ik heb je wel als mijn zoon gezien.”
Mijn ogen vulden zich met tranen.
“Blijf bij me.”
Adrian glimlachte zwak.
“Vind je vader.”
“Wie?”
Hij keek naar Elise.
“Ze weet waar hij is.”
Elise knielde naast hem.
“Het spijt me.”
Adrian fluisterde:
“Je had hem nooit moeten terugbrengen.”
“Waarom?”
“Omdat Cornelis nooit wilde dat hij hem zou vinden.”
Elise keek naar mij.
“Willem…”
“Wie is Cornelis?”
Adrian sloot zijn ogen.
“Je vader.”
Toen werd hij stil.
Ik voelde paniek.
“Adrian?”
Geen antwoord.
“Adrian!”
Sophie keek me aan.
“Papa…”
Ik legde mijn hand op zijn schouder.
Zijn ogen gingen weer open.
Hij fluisterde:
“Hij leeft.”
“Waar?”
Adrian keek naar de donkere gang.
“Onder het oude ziekenhuis.”
Mijn hart sloeg over.
“Daar is Victor.”
Adrian knikte.
“En Lucas.”
Ik stond op.
“We moeten gaan.”
Elise greep mijn hand.
“Nee.”
“Waarom niet?”
“Omdat Cornelis wacht.”
“Waarop?”
Ze keek me recht aan.
“Op jou.”
Ik keek naar Sophie.
“Dan gaan we.”
Elise schudde haar hoofd.
“Als je naar hem toe gaat…”
Ze stopte.
“Dan kun je niet meer terug.”
Ik antwoordde:
“Ik heb twintig jaar lang in een leugen geleefd.”
Ik keek naar mijn moeder.
“Nu wil ik de waarheid.”
Op dat moment kreeg mijn telefoon een melding.
Een onbekend nummer.
Een foto.
Ik op mijn twaalfde verjaardag.
Naast mij stond mijn vader.
Maar achter ons stond een man.
Een man die ik nooit had gezien.
Onder de foto stond:
“KIJK BETER.”
Ik zoomde in.
Mijn hart stopte.
De man achter mij…
was mijn advocaat.
Victor.
Maar onder de foto stond nog iets.
Een datum.
17-04-2006.
En daaronder:
“HIJ WAS ER TOEN JE MOEDER VERDWEEN.”
Ik keek naar Elise.
“Waarom stond Victor bij mijn geboorte?”
Elise antwoordde niet.
Ik keek naar haar.
“Moeder…”
Ze fluisterde:
“Omdat Victor je vader kende.”
“Wie is mijn vader?”
Ze keek me recht in de ogen.
En eindelijk zei ze zijn naam.
“Cornelis Vermeer.”
Op hetzelfde moment klonk vanuit de tunnel een mannenstem.
“Dat had je nooit mogen vertellen.”
Iedereen verstijfde.
Elise werd doodstil.
Ik draaide me langzaam om.
Aan het einde van de gang stond een oude man.
Een wandelstok in zijn hand.
Een litteken over zijn gezicht.
En ogen die ik onmiddellijk herkende.
Dezelfde ogen als de mijne.
Hij keek naar mij.
“Willem.”
Ik kon nauwelijks ademen.
“Ben jij…”
Hij glimlachte.
“Ja.”
Hij zette één stap naar voren.
“Ik ben je vader.”
Toen keek hij naar Elise.
“En nu moet je kiezen welke van ons twee je wilt geloven.”
