DEEL 18 — “PAPA”
“Papa.”
Het woord viel als een bom in de kamer.
Ik keek naar Emma.
Ze stond midden in de metalen kast.
Bleek.
Mager.
Maar haar ogen waren helder.
En ze keek niet naar mij.
Ze keek naar Victor.
Victor was volledig verstijfd.
“Emma…”
Ze glimlachte.
“Je hebt me eindelijk gevonden.”
Sophie greep mijn arm.
“Ze kent Victor.”
Lucas keek naar mij.
“Niet zoals jij denkt.”
Ik keek naar Victor.
“Wat heb je met haar gedaan?”
Victor antwoordde niet.
Emma stapte uit de kast.
“Hij heeft me niets aangedaan.”
Ze keek naar Victor.
“Hij heeft me juist beschermd.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Beschermd?”
Emma knikte.
“Van hem.”
Ze wees naar de gang.
Daar stond een man.
Een man die ik herkende.
Mijn vader.
Willem De Vries.
Mijn hele lichaam verstijfde.
“Papa…”
Hij glimlachte.
Maar het was geen warme glimlach.
“Je bent groot geworden.”
Ik voelde mijn hart breken.
“Jij.”
Hij keek naar Emma.
“Ze had nooit gevonden mogen worden.”
Victor richtte zijn wapen op hem.
“Het is voorbij.”
Mijn vader lachte.
“Voor jou misschien.”
Victor keek hem aan.
“Laat het pistool vallen.”
Mijn vader trok zijn eigen wapen.
“Je hebt geen idee wie je tegenover je hebt.”
Ik zette een stap naar voren.
“Wie ben je?”
Hij keek me aan.
“Ik ben de man die je heeft opgevoed.”
“Dat is geen antwoord.”
Hij zweeg.
Ik voelde woede door mijn lichaam trekken.
“Ben ik jouw zoon?”
Hij keek me recht aan.
“Nee.”
Mijn hart zakte weg.
“Waarom heb je me dan opgevoed?”
“Omdat je moeder me dat vroeg.”
“Waarom?”
“Omdat ze wist dat niemand anders je kon beschermen.”
Ik keek naar Elise.
Ze was inmiddels de gang ingelopen.
“Hij vertelt niet alles.”
Mijn vader keek haar aan.
“Jij hebt hem twintig jaar lang voorgelogen.”
Elise antwoordde:
“Om hem in leven te houden.”
“En nu?”
“Nu weet hij de waarheid.”
Mijn vader lachte.
“Hij weet nog niets.”
Hij wees naar Emma.
“Zij weet het.”
Ik keek naar Emma.
“Wat weet jij?”
Emma keek naar mij.
“Wie onze echte vader is.”
Ik hield mijn adem in.
“Wie?”
Ze wees niet naar Cornelis.
Niet naar Adrian.
Niet naar Hendrik.
Ze wees naar Victor.
Mijn hart stopte.
“Victor?”
Emma knikte.
“Victor is onze vader.”
Sophie schudde haar hoofd.
“Dat kan niet.”
Victor sloot zijn ogen.
Ik keek hem aan.
“Zeg dat het niet waar is.”
Hij bleef stil.
“Victor!”
Hij keek me aan.
“Ja.”
De kamer werd doodstil.
“Maar…”
Mijn stem brak.
“Hoe?”
Victor antwoordde:
“Jullie moeder was niet alleen met Cornelis.”
Elise keek hem vernietigend aan.
“Hou op.”
Victor vervolgde:
“Ze hield van hem.”
“Dat is een leugen.”
Victor keek naar Elise.
“Is het?”
Mijn moeder zei niets.
Ik voelde een golf van woede.
“Dus jij bent mijn vader?”
Victor knikte.
“Biologisch.”
Sophie keek naar hem.
“Van ons allemaal?”
Victor antwoordde:
“Van drie van jullie.”
Ik verstijfde.
“Welke drie?”
Victor keek naar Emma.
“Emma.”
Toen naar Lucas.
“Lucas.”
Toen naar mij.
“Willem.”
Sophie deed een stap achteruit.
“En ik?”
Victor keek haar aan.
“Jij bent anders.”
Mijn adem stokte.
“Hoe anders?”
Victor antwoordde:
“Jij bent de enige echte dochter van Cornelis.”
Sophie werd lijkbleek.
“Dus…”
Victor knikte.
“Jij bent de sleutel tot de andere helft van de erfenis.”
Ik keek naar mijn zus.
“Daarom hebben ze jou nodig.”
Victor glimlachte.
“Precies.”
Plotseling klonk er een schot.
Mijn vader schoot op Victor.
Victor dook weg.
Anna kwam vanuit de gang naar binnen.
“WAPENS NEER!”
Mijn vader schoot opnieuw.
Anna vuurde terug.
Hij viel op de grond.
Ik rende naar hem toe.
“Papa!”
Hij keek naar mij.
Bloed liep langs zijn schouder.
“Willem…”
“Blijf bij me.”
Hij greep mijn arm.
“Je moet me geloven.”
“Wat?”
“Victor liegt.”
Ik keek naar Victor.
Mijn vader fluisterde:
“Hij is niet je vader.”
Ik verstijfde.
“Maar hij zei…”
“Hij zegt wat nodig is.”
Mijn vader keek naar Elise.
“Vraag haar.”
Ik keek naar mijn moeder.
“Is Victor mijn vader?”
Ze begon te huilen.
“Ja.”
Mijn vader schudde zijn hoofd.
“Nee.”
Ik voelde mezelf breken.
“Wie liegt?”
Niemand antwoordde.
Toen liep Lucas naar voren.
Hij hield een klein apparaat in zijn hand.
“Niemand.”
Ik keek hem aan.
“Wat?”
Lucas legde het apparaat op tafel.
“Er is een manier om te weten wie de waarheid spreekt.”
Victor werd plotseling onrustig.
“Lucas.”
Lucas keek hem aan.
“Je bent bang.”
“Laat dat apparaat vallen.”
“Waarom?”
“Omdat je niet begrijpt wat het doet.”
Lucas glimlachte.
“Dat doe ik wel.”
Hij drukte op een knop.
Een scherm verscheen.
DNA-VERGELIJKING.
Daaronder stonden vier namen.
WILLEM.
SOPHIE.
LUCAS.
EMMA.
En daaronder…
VICTOR.
De test begon te laden.
ANALYSE: 97%
98%
99%
Victor liep achteruit.
“Stop.”
Lucas keek hem aan.
“Te laat.”
DNA-RESULTAAT BESCHIKBAAR.
Ik voelde mijn hart bonzen.
Sophie pakte mijn hand.
“Papa…”
Ik keek naar het scherm.
De eerste regel verscheen.
WILLEM — BIOLOGISCHE VADER: VICTOR
Mijn adem stokte.
De tweede:
LUCAS — BIOLOGISCHE VADER: VICTOR
De derde:
EMMA — BIOLOGISCHE VADER: VICTOR
Victor sloot zijn ogen.
Toen verscheen de vierde.
SOPHIE — BIOLOGISCHE VADER: CORNELIS VERMEER
Sophie begon te huilen.
Maar er verscheen nog een vijfde regel.
Een regel die niemand had verwacht.
MOEDER: ELISE VERMEER
En daaronder:
BIOLOGISCHE OORSPRONG: ONVOLLEDIG.
Ik keek naar Lucas.
“Wat betekent dat?”
Lucas keek naar het scherm.
“Ik weet het niet.”
Toen begon het apparaat te piepen.
FOUT.
FOUT.
EXTRA DNA-PROFIEL GEDETECTEERD.
Iedereen verstijfde.
Een nieuwe naam verscheen.
ONBEKENDE MAN.
Victor werd lijkbleek.
“Dat is onmogelijk.”
Elise fluisterde:
“Hij is hier.”
Ik keek naar haar.
“Wie?”
Ze wees naar de gang.
Daar stond een man.
Oud.
Stil.
Met dezelfde ogen als ik.
Maar hij keek niet naar mij.
Hij keek naar Victor.
“Je hebt mijn kinderen twintig jaar lang gebruikt.”
Victor fluisterde:
“Jij…”
De man zette een stap naar voren.
“Ik ben degene voor wie je bang had moeten zijn.”
Ik keek naar mijn moeder.
“Wie is hij?”
Elise antwoordde:
“De echte oprichter van de Vermeer-familie.”
De man keek naar mij.
“En jouw biologische vader.”
Mijn hart stopte.
“Maar de DNA-test…”
Hij glimlachte.
“Die was vervalst.”
Hij keek naar Victor.
“Net als je hele leven.”
Toen haalde hij een oud document uit zijn jas.
“En ik heb eindelijk het bewijs.”
Hij legde het op tafel.
Bovenaan stond:
GEBOORTEAKTE — WILLEM VERMEER.
Daaronder stond één naam.
VADER: CASPER VERMEER.
Ik keek naar Elise.
“Casper?”
Ze knikte.
“Je vader.”
Victor begon te lachen.
Niet nerveus.
Niet bang.
Maar alsof hij eindelijk had gewonnen.
“Ja.”
Ik keek hem aan.
“Waarom lach je?”
Victor keek naar de klok.
“Porque…”
Hij stopte.
Toen glimlachte hij.
“Casper Vermeer is al dertig jaar dood.”
Op hetzelfde moment gingen alle lichten uit.
En vanuit de donkere gang klonk een stem:
“Niet meer.”
