deel8
Ik liep naar het grote wandtelevisiescherm in mijn kantoor en drukte op de afstandsbediening. Binnen een seconde vulde het scherm zich met beelden van flitsende camera’s, duwende journalisten en microfoons die werden opgedrukt tegen een geïmproviseerd podium. En daar stond Camden. Hij had zijn haar netjes gekamd, droeg een strak donkerblauw pak, maar de kringen onder zijn ogen en de nervositeit in zijn stem verraadden dat hij aan het einde van zijn Latijn was.
‘...een ongekende lastercampagne,’ hoorde ik hem roepen in de microfoons terwijl de camera inzoomde op zijn bezwete gezicht. ‘Mijn vrouw, Vivian Alden Pierce, probeert onder het mom van corporate governance een persoonlijke vete uit te vechten en mij illegaal buiten te werken uit het bedrijf dat ik groot heb gemaakt! Alle beschuldigingen van financiële wanorde zijn absoluut uit de lucht gegrepen! Het zijn leugens, verspreid door een wraakzuchtige echtgenote die mijn succes niet kan verkrotranen!’
Journalisten begonnen door elkaar heen te roepen. ‘Meneer Pierce! Is het waar dat u miljoenen hebt overgeboekt naar Zwitserland? Wat is uw relatie met model Lila Monroe?’
Camden hield zijn hand op voor de camera. ‘Die vragen zullen door mijn advocaten worden beantwoord in de rechtbank! Wat ik hier wil zeggen is dat ik nog steeds de rechtmatige directeur ben en dat ik een kort geding heb aangespannen om mijn functie per direct terug te krijgen!’
Ik keek naar het scherm met een bijna ontspannen uitdrukking. Hij dacht echt dat hij kon winnen door in de aanval te gaan en de slachtofferrol aan te nemen in de publieke opinie. Hij wist niet dat hij hiermee in de val liep die ik al lang voor hem had uitgezet.
‘Nora,’ zei ik kalm terwijl ik de televisie uitzette. ‘Is de persverklaring met de Zwitserse bankgegevens al klaar voor verzending?’
‘Die staat op het punt om naar alle grote persbureaus te worden gestuurd, mevrouw,’ antwoordde Nora, terwijl ze haar tablet omhoog hield. ‘Inclusief de kopieën van de bevroren rekeningen en de handtekeningen van de Zwitserse autoriteiten.’
‘Stuur hem nu uit,’ zei ik. ‘Voeg er de videobeelden van gisteravond in de hangar aan toe, waarop hij met mejuffrouw Monroe uit het privévliegtuig stapt terwijl zij mijn sjaal draagt. Laten we eens kijken hoe zijn advocaten dat gaan rechtvaardigen tijdens een persconferentie.’
Nora glimlachte grimmig en tikte op haar scherm. ‘Het is verzonden.’
Binnen vijftien minuten veranderde de toon op alle nieuwskanalen totaal. De live-uitzending van Camden werd abrupt onderbroken door presentatoren die melding maakten van een persbericht van Alden Meridian Holdings. Niet lang daarna verschenen de beelden van de hangar op het scherm, gevolgd door de documenten van de Swiss First Bank over de vierenveertig miljoen dollar aan verduisterde gelden.
Camdens persconferentie, die bedoeld was om hem te redden, veranderde in een live-uitzending van zijn eigen ondergang. Journalisten die net nog luisterden naar zijn slachtofferverhaal, begonnen op hun telefoons te kijken en stelden ineens heel andere, veel hardere vragen. Ik zag op het scherm hoe Camden werd overrompeld door de nieuwe informatie, hoe zijn kleur wegtrok en hoe hij uiteindelijk, omringd door gillende verslaggevers, moest vluchten naar een klaarstaande auto.
Maar dat was pas het begin. Want de echte klap moest nog komen.
