deel15
Ik staarde naar de handtekening op het papier alsof het een spookverschijning was. Mijn moeder was vijf jaar geleden omgekomen bij een ongeluk met een jacht in de Atlantische Oceaan – een ongeluk dat altijd was afgedaan als noodlot. Maar dit document... dit document liet zien dat de controle over het moederbedrijf van Pierce Aero via een geavanceerde constructie was overgedragen aan een mysterieuze partij, lang voordat Camden of Marcus überhaupt in de buurt van de top kwamen.
‘Pap... wat betekent dit?’ vroeg ik, terwijl mijn stem klonk alsof die van heel ver weg kwam. ‘Dit kan niet kloppen. Mijn moeder zou nooit...’
‘Je moeder vertrouwde de wrong mensen, Vivian,’ onderbrak de onbekende man in het grijze pak mij met een kalme, monotone stem. Hij legde een klein, beveiligd flashdrive op de stoel tussen ons in. ‘En het ongeluk van vijf jaar geleden was geen ongeluk.’
De woorden hingen als loden gewichten in de auto. De koude parkeergarage leek opeens op een tombe. Ik keek van de man in het grijze pak naar mijn vader, wiens ogen vochtig werden.
‘Wat probeer je te zeggen?’ vroeg ik scherp, hoewel de ijzingwekkende waarheid langzaam door mijn verdediging heen begon te breken.
‘De man die de echte touwtjes in handen heeft bij die entiteit,’ ging de man verder, terwijl hij een foto uit zijn binnenzak haalde en deze op de stoel legde, ‘is niet Camden. En het is ook niet Marcus Vance.’
Ik keek naar de foto.
Het was een korrelige opname van een beveiligingscamera, genomen in een exclusieve privéklub in Genève, gedateerd van nog geen week geleden. Een man met een bekend silhouet liep daar over de marmeren vloer, omringd door bodyguards, terwijl hij sprak met de persoon die de offshore-rekeningen beheerde.
Mijn adem stokte in mijn keel. De grond leek onder mij te bezwijken.
Het was niet voorbij. Integendeel. Het echte spel moest nu pas beginnen.
En de persoon die achter dit hele complot zat... was iemand van wie ik dacht dat hij al jaren geleden was overleden.
