deel4
Camden smeet zijn glas whisky met een harde klap tegen de marmeren vloer. De gouden vloeistof spatte uiteen over mijn schoenen, maar ik deed geen stap achteruit. Ik bleef kaarsrecht staan, mijn blik gefixeerd op zijn vertrokken gezicht. Het masker van de charmante, succesvolle ondernemer was volledig verdwenen; wat overbleef was een wanhopige, kleine man die voelde hoe de grond onder zijn voeten wegzakte.
‘Ben je helemaal van de pot gerukt?’ schreeuwde hij, terwijl hij met zijn vinger naar me wees. ‘Na negen huwelijksjaren behandel je me op deze manier? Omdat ik een fout heb gemaakt? Omdat ik even... omdat ik afleiding zocht?’
‘Afleiding?’ herhaalde ik met een dodelijke glimlach. ‘Noem je een zeven maanden durende affaire, het financieren van een luxe minnares met mijn geld, en het beramen van een stiekeme coup binnen mijn eigen bedrijf een "fout"? Je bent niet alleen ontrouw, Camden. Je bent een bedrieger en een dief.’
‘Het bedrijf is van ons samen!’ brulde hij, terwijl hij gevaarlijk dichtbij kwam. ‘Ik heb me de tering gewerkt voor Pierce Aero! Ik heb de contracten binnengehaald!’
‘Jij hebt contracten binnengehaald op briefpapier dat ik heb betaald, met vliegtuigen die ik bezit, en dankzij introducties die mijn vader voor je heeft geregeld toen jij nog een nobody was!’ snauwde ik terug. Mijn stem klonk scherp en snijdend, elke letter een messteek in zijn ego. ‘Zonder de naam Alden was je niet eens toegelaten tot de parkeerplaats van dat vliegveld, laat staan dat je jezelf directeur had mogen noemen.’
Hij hapte naar adem, zijn borst kas ging hevig op en neer. ‘Je bent een ijskoude feeks, Vivian. Een gevoelloze narcist die nooit van iemand heeft gehouden behalve van haar eigen bankrekening!’
‘Misschien wel,’ antwoordde ik koeltjes, terwijl ik mijn tas op de console legde. ‘Maar deze ijskoude feeks zorgt er tenminste voor dat haar imperium niet wordt leeggehaald door een parasiet in een maatpak.’
Voordat hij kon antwoorden, ging de huistelefoon over. Het scherpe geluid sneed door de gespannen sfeer in de hal. Camden ke ImageTk naar het toestel, daarna naar mij, alsof hij hoopte dat dit een reddingsboei zou zijn. Ik liep met rustige stappen naar de tafel, nam de hoorn op en bracht hem aan mijn oor.
‘Met mevrouw Pierce,’ zei ik.
‘Mevrouw Pierce,’ klonk de stem van de hoofdbeveiliging van ons landgoed, ietwat gespannen. ‘Er staat hier een jonge dame aan de poort die beweert dat ze dringend met meneer Pierce moet spreken. Ze weigert weg te gaan en zegt dat ze gevolgd wordt.’
Ik keek Camden aan, die plotseling stokstijf bleef staan bij het horen van die woorden. De kleur trok definitief weg uit zijn gezicht. ‘Wie is het?’ vroeg ik hardop.
‘Het is mejuffrouw Monroe, mevrouw.’
Een glimlach gleed over mijn lippen, zo koud als een winterochtend. ‘Laat haar binnen,’ zei ik. ‘En zorg ervoor dat de pers die daar blijkbaar al lucht van heeft gekregen, een heel mooi plaatje kan schieten.’
