deel3
De auto was een cocon van stilte en luxe. Terwijl de chauffeur de lange oprijlaan van ons landgoed in Greenwich opdraaide, keek ik naar buiten naar de donkere bomen die langzaam voorbijgleden. Mijn telefoon trilde onophoudelijk in mijn handtas. Eerst genegeerd, daarna op stil gezet. Camden probeerde me te bereiken. Elf gemiste oproepen binnen tien minuten. Gevolgd door drie smekende berichten waarin hij smeekte om ‘redelijkheid’ en ‘een goed gesprek onder vier ogen’.
Een goed gesprek. Alsof er nog iets te bespreken viel na zeven maanden van leugens, vernederingen en openlijke verraad. Hij dacht echt dat hij mij kon blijven manipuleren zoals hij dat al jaren deed. Hij dacht dat ik blind was voor zijn financiële acrobatiek, zijn schimmige investeringen en het feit dat hij stiekem probeerde om via bevriende investeerders aandelen van Pierce Aero los te weken om een vijandige overname te plegen. Ja, ik wist daar ook van. Nora had die transacties al maanden geleden opgespoord via onze forensische accountants. Hij dacht dat hij de slimste jongen van de klas was, terwijl hij in werkelijkheid op een schaakbord speelde waar ik al lang alle stukken beheerste.
‘Heb je de persverklaring klaargelegd voor de ochtendkranten?’ vroeg ik rustig zonder op te kijken uit het raam.
Nora, die tegenover me zat met haar tablet in de hand, knikte direct. ‘Alles ligt klaar, mevrouw. Om zeven uur sturen we het persbericht uit naar Reuters en The Wall Street Journal. Daarin wordt aangekondigd dat Camden Pierce per direct op non-actief is gesteld vanwege ernstige integriteitsschendingen en financieel wangedrag.’
‘Goed zo,’ antwoordde ik. ‘Zorg ervoor dat het juridisch waterdicht is. Geen enkele ruimte voor rectificaties of loze beloften van zijn advocaten. Ze moeten direct worden buitenspel gezet.’
‘Wat betreft de villa in Aspen en de andere aankopen die hij met de bedrijfsrekening heeft gedaan?’ vroeg Nora terwijl haar vingers over het scherm vlogen. ‘Moeten we daar ook aangifte van doen?’
‘Natuurlijk,’ zei ik koud. ‘Elke cent die hij zonder toestemming heeft onttrokken aan de holding zal worden teruggevorderd. Als hij zijn luxueuze levensstijl wil behouden, zal hij dat zelf mogen bekostigen. Alleen vrees ik dat hij daarvoor geen cent op zak heeft.’
Toen we het landgoed opreden, zag ik dat het licht in de studeerkamer brandde. Camden was blijkbaar via een andere auto of een taxi direct naar huis gegaan nadat wij waren vertrokken. Hij had de auto gepakt van een van de medewerkers of zich laten rijden door een van zijn vrienden. Hij dacht waarschijnlijk dat hij hier de confrontatie kon aangaan op eigen terrein, waar hij de baas kon spelen in zijn eigen huis. Een huis dat overigens volledig op mijn familienaam stond ingeschreven.
De chauffeur hield halt voor de hoofdingang. Nora bleef achter in de auto terwijl ik met krachtige, rustige stappen naar de zware eikenhouten voordeur liep. Ik haalde mijn sleutel tevoorschijn, stak hem in het slot en duwde de deur open. De hal was warm en verlicht door de kristallen kroonluchter. En daar stond hij, ijsberend over het marmeren vloeroppervlak, met een glas whisky in zijn hand dat bijna overloopt van de drank.
‘Vivian!’ riep hij uit zodra hij me zag. Zijn haar was in de war, zijn stropdas hing los om zijn nek. ‘Ben je helemaal gek geworden? Besef je wel wat je hebt gedaan? Je hebt me voor schut gezet waar heel het personeel bij stond!’
Ik deed mijn mantel uit, hing hem zorgvuldig op aan de kapstok en keerde me langzaam naar hem toe. ‘Voor schut gezet?’ vroeg ik met een dodelijke kalmte. ‘Nee, Camden. Ik heb je simpelweg ontmaskerd.’
