deel13
Marcus staarde me aan met ogen waarin de paniek nu onverhuld naar de oppervlakte kwam. De machttige, onaantastbare commissaris was in nog geen dertig seconden gereduceerd tot een bange man die besefte dat zijn imperium van leugens definitief was ingestort.
‘Welke... welke keuzes?’ vroeg hij schor, zijn stem een fractie van zijn vroegere zelf.
‘Optie één,’ zei ik, terwijl ik achterover leunde in mijn stoel en mijn handen losjes ineensloeg. ‘Je tekent nu onmiddellijk je ontslagbrief, draagt al je aandelen in de holding voor een symbolische dollar over aan de bedrijfsreserve, en vertrekt in stilte zonder ooit nog een voet binnen dit gebouw te zetten. In dat geval zal ik ervoor kiezen om de zaak intern af te handelen en geen formele strafaangifte in te dienen bij het federaal openbaar ministerie wegens grootschalige fraude en witwassen.’
Marcus hapte naar adem. Zijn aandelen overdragen voor een dollar betekende dat hij al zijn vermogen, zijn status en zijn levenswerk in één klap kwijt zou zijn. ‘En... en optie twee?’ vroeg hij met een angstbeving in zijn stem.
‘Optie twee,’ antwoordde ik met een dodelijke glimlach, ‘is dat ik dit dossier nu direct doorstuur naar de federale recherche, de pers inlicht over je criminele netwerk, en ervoor zorg dat je de komende twintig jaar doorbrengt in een cel waar je geen enkele zeggenschap meer hebt over wat dan ook.’
Hij wist dat hij geen keuze had. Tegen de macht van de familie Alden en de keiharde bewijzen in dat dossier kon hij simpelweg niet op. Elk verweer zou zinloos zijn; het zou zijn ondergang alleen maar pijnlijker en publiekelijker maken.
Marcus bibberde toen hij de pen pakte die Nora voor hem had neergelegd. Zijn hand trilde zo erg dat hij de punt nauwelijks op het papier kreeg. Met een bibberige, onherkenbare handtekening zette hij zijn naam onder de ontslagbrief en de akte van overdracht.
‘Goed zo,’ zei ik, toen Nora het papier oppakte en de echtheid controleerde. ‘En nu, Marcus, wil ik dat je opstaat en dit kantoor verlaat voordat ik me bedenk.’
Hij stond trillend op, liep met ingezakte schouders naar de deur zonderst één woord te durven zeggen, en verdween voorgoed uit mijn leven en uit het bedrijf.
Nora keek me aan met een blik van diepe bewondering. ‘Je hebt ze allebei uitgeschakeld, mevrouw. Binnen twee dagen.’
‘Nee, Nora,’ antwoordde ik, terwijl ik opstond en naar het raam liep om te kijken naar de opkomende zon over Manhattan. ‘Ik heb ze niet uitgeschakeld. Ik heb ze alleen laten struikelen over hun eigen hebzucht.’
Maar net toen ik dacht dat de rust definitief was teruggekeerd in mijn imperium, ging de telefoon op mijn bureau over. Een nummer dat ik al tijden niet meer had gezien of verwacht te horen.
