deel11
Het bericht was afkomstig van een onbekend nummer, maar de bijlage sprak boekdelen. Het was een reeks documenten met bankoverschrijvingen, niet van Camden, maar van iemand binnen mijn eigen holding. Iemand van wie ik het het minste had verwacht. Mijn hart sloeg een slag over toen ik de naam onder de overschrijvingen zag staan.
Het was niet Camden. Het was Marcus Vance. De oudste commissaris. De man die gisteren nog zo integer knikte tijdens de raadsvergadering en deed alsof hij mijn grootste bondgenoot was in de strijd tegen de corruptie van mijn ex-man.
‘Nora,’ zei ik scherp, terwijl ik mijn telefoon naar haar toe draaide. ‘Kijk hier eens naar.’
Nora nam het toestel over, haar ogen vlogen over het scherm en haar professionele kalmte verdween in een fractie van een seconde. ‘Dit... dit kan niet waar zijn. Dit zijn overboekingen van de afgelopen drie jaar, rechtstreeks van de reservefondsen van de holding naar een schimmige trust in de Kaaimaneilanden. En... en Marcus Vance staat hier als eindbeneficiënt vermeld?’
‘Precies,’ antwoordde ik, terwijl een ijskoude rilling over mijn rug liep. ‘Camden was slechts de pion. Hij dacht dat hij sluw was met zijn vierenveertig miljoen, maar in werkelijkheid werd hij gebruikt als bliksemafleider door Marcus en zijn kornuiten om een veel grotere roof te plegen.’
Alle stukken vielen opeens pijnlijk op hun plek. De vreemde goedkeuringen voor investeringen in het verleden, de vertragingen bij bepaalde audits, het feit dat Marcus altijd net iets te gretig was om bepaalde contracten goed te keuren zonder diep te duiken in de details. Camden was dom en arrogant geweest, maar Marcus Vance was geraffineerd, sluw en zat al dertig jaar in de raad van bestuur. Hij wist precies hoe hij de regels kon buigen zonder dat iemand het merkte – tot nu toe.
‘Wat gaan we doen, mevrouw?’ vroeg Nora met een gespannen stem. ‘Als Marcus dit doorheeft, zal hij proberen om alle bewijzen te vernietigen en de raad tegen u op te zetten.’
Ik keek uit het raam naar de glazen toren die voor ons oprees in de avondlucht. Pierce Aero was niet zomaar een bedrijf; het was het levenswerk van mijn vader, en het zou niet ten onder gaan aan een criminele bende binnen mijn eigen gelederen.
‘We gaan hem niet waarschuwen,’ zei ik zacht, maar met een vastberadenheid die geen enkele tegenspraak duldde. ‘We gaan hem uitnodigen voor een speciale buitengewone vergadering morgenochtend om negen uur. Alleen hij, ik, en de forensische accountants.’
‘Denkt u dat hij zal komen?’ vroeg Nora.
‘Natuurlijk,’ antwoordde ik met een sinistere glimlach. ‘Marcus denkt nog steeds dat hij de touwtjes in handen heeft en dat ik niets vermoed. Hij zal denken dat hij mij vandaag definitief kan manoeuvreren.’
Maar hij wist niet dat de val al gesloten was voordat hij goed en wel wist dat de jacht was begonnen.
