deel6
De volgende ochtend om precies acht uur zat ik aan het hoofd van de ovale vergadertafel op de veertigste verdieping van de Pierce Aero-toren. De zon kwam net op over de skyline van Manhattan en wierp een gouden, kille gloed over de glazen wanden. Om de tafel zaten de vijf overige leden van de raad van bestuur, evenals onze hoofdjurist en Nora, die een dik dossier voor eenieder had neergelegd.
De stoel naast mij – de stoel van de algemeen directeur – was leeg. Camden was niet komen opdagen, ondanks dat hij formeel was opgeroepen. Zijn advocaten hadden om uitstel gevraagd, zogenaamd vanwege ‘medische overmacht’, maar de raad had dat verzoek unaniem afgewezen.
‘Dames en heren,’ begon ik, terwijl ik mijn pen rustig op tafel legde. ‘U heeft de documenten voor u liggen. Daarin staat zwart op wit hoe de heer Pierce gedurende de afgelopen twaalf maanden stelselmatig misbruik heeft gemaakt van zijn positie binnen dit bedrijf.’
Mr. Vance, de oudste en meest gerespecteerde commissaris, schoof zijn bril neuswaarts en keerde de pagina’s om. Zijn gezicht betrok bij elke bladzijde die hij omsloeg. ‘Vastgoedtransacties via lege vennootschappen in Aspen... ongeautoriseerde declaraties voor privéjet-vluchten... en pogingen om stiekem aandelenopties te verduisteren,’ las hij hardop voor. Zijn blik verschoof naar mij. ‘Dit is niet zomaar wanbeheer, Vivian. Dit is strafbaar.’
‘Dat klopt, Marcus,’ antwoordde ik kalm. ‘Daarom is het voorstel van het executive committee glashelder. We ontheffen Camden Pierce per direct uit al zijn functies, ontzeggen hem de toegang tot alle bedrijfsgebouwen, en dragen het volledige forensische dossier over aan het federaal openbaar ministerie.’
Er klonk een murmurering rond de tafel. Een van de jongere commissarissen, die altijd erg close was geweest met Camden, schraapte zijn keel. ‘Vivian, begrijp me niet verkeerd, de feiten zijn ernstig. Maar om direct aangifte te doen... Zouden we dit niet in alle stilte kunnen oplossen om reputatieschade voor het merk te voorkomen?’
Ik keek hem recht in de ogen aan. ‘Reputatieschade? Het merk Pierce Aero is gebouwd op precisie, integriteit en betrouwbaarheid. Wat denk je dat er gebeurt met onze reputatie als uitlekt dat de directie de boel oplicht en de vliegtuigen gebruikt als privétaxi’s voor buitenechtelijke affaires? De pers staat al dagen voor de deur. Als wij niet proactief handelen en de rotte plekken eigenhandig wegsnijden, worden we straks door de markt gelynched.’
Mr. Vance knikte traag. ‘Ze heeft gelijk. Als we nu niet ingrijpen, draaien we allemaal mee de duimschroeven in. Ik steun het voorstel.’
‘Ik ook,’ zei een tweede commissaris.
Binnen vijf minuten was de stemming unaniem. Camden Pierce was binnen de machten van zijn eigen imperium gereduceerd tot een voetnoot in een strafdossier.
‘Nora,’ zei ik toen we de stemming afsloten. ‘Zorg dat de persverklaring nu de deur uitgaat. En stuur een deurwaarder naar ons huis in Greenwich om de auto’s en alle zakelijke sleutels in te nemen.’
‘Direct, mevrouw,’ antwoordde Nora met een koele glimlach.
Maar toen ik dacht dat de dag niet erger kon worden voor Camden, ging mijn telefoon. Het was een nummer dat ik niet kende, maar de landcode verraadde genoeg. Het kwam uit Zwitserland.
