deel5
De koplampen van een taxi sneden door de duisternis van de oprijlaan en verlichtten de grote ramen van onze hal. Niet veel later werd er hard en driftig op de massieve voordeur gebonkt. Camden maakte een panische beweging naar de deur toe, alsof hij haar wilde tegenhouden voordat ze binnenkwam, maar ik hief trager dan traag mijn hand op.
‘Blijf waar je bent, Camden,’ zei ik met een stem die geen tegenspraak duldde. ‘Als je nu beweegt, zorg ik ervoor dat je niet alleen je baan verliest, maar ook de kleren die je op dit moment draagt.’
De deur zwaaide open. Nora stond in de deuropening, met naast haar een rillende en woedende Lila Monroe. Haar perfect geföhnde blonde haar zat in de war door de wind, haar witte laarzen zaten onder de modder van de natte grindweg, en om haar hals hing nog steeds diezelfde Hermès-sjaal – mijn sjaal. Ze zag er totaal anders uit dan het arrogante model dat een uur geleden uit het privévliegtuig was gestapt.
‘Camden!’ riep Lila uit zodra ze hem zag staan in de hal. ‘Ze hebben me van het vliegveld getrapt! En er stonden fotografen buiten! Ze riepen al mijn naam!’
Camden keek haar aan met een blik waarin paniek en pure irritatie elkaar afwisselden. ‘Lila, wat doe je hier in godsnaam? Ik had je gezegd dat je naar je eigen appartement moest gaan!’
‘Ik kon daar niet naar binnen!’ schreeuwde ze terug, haar stem overslaand van hysterie. ‘Er stonden twee mannen bij mijn deur te wachten! Ze zeiden dat het huurcontract is ontbonden en dat al mijn paszen en creditcards zijn geblokkeerd! Mijn bankrekening is bevroren, Camden! Hoe moet ik dit betalen?’
Ik sloeg mijn armen over elkaar en keek naar het schouwspel alsof ik naar een goedkope soapserie keek in een bioscoop. ‘Ah,’ zei ik kalm. ‘Kijk eens aan. Het sprookje is uit.’
Lila draaide zich abrupt om naar mij, haar ogen vernauwd tot spleetjes van pure haat. ‘Jij! Jij hebt dit gedaan! Jij hebt zeker gedreigd met je miljoenen!’
‘Ik heb alleen maar orde op zaken gesteld,’ antwoordde ik op koele toon. ‘Die penthouse in Manhattan staat op naam van een dochteronderneming van Alden Meridian Holdings. Net zoals de auto die je gebruikte, de creditcards waarmee je winkelde, en de sjaal die je om je nek hebt hangen.’ Ik wees naar de zijden stof. ‘Die sjaal is eigendom van de familie Alden. Graag even afdoen voordat je het pand verlaat.’
Lila greep instinctief naar haar hals, alsof ik haar wilde wurgen. ‘Je bent gestoord! Dit is diefstal! Dit is... dit is intimidatie!’
‘Nora,’ zei ik zonder Lila nog aan te kijken. ‘Zorg ervoor dat mejuffrouw Monroe wordt begeleid naar de poort. En bel de politie als ze weigert mee te werken wegens ongeautoriseerde betreding van privé-eigendom.’
‘Nee! Wacht!’ riep Lila, terwijl Nora resoluut naar voren stapte en haar bij de arm nam. ‘Camden, zeg dan wat! Zeg tegen haar dat ze niet zo kan doen!’
Camden stond daar als een standbeeld, zijn blik gericht op de grond. Hij durfde zijn minnaar niet eens meer aan te kijken, laat staan voor haar op te komen. Hij wist heel goed dat zijn eigen hachje nu op het spel stond. Toen de zware voordeur achter Lila in het slot viel en haar geschreeuw langzaam verdween in de nacht, keerde de stilte weer terug in de hal.
‘En nu jij, Camden,’ zei ik, terwijl ik langzaam op hem afstapte.
