deel2
Het geluid van de koude wind die door de open hangarpoorten blies, vulde de plotselinge stilte. Captain Rhodes stond strak in de houding, zijn cap in zijn hand geklemd, blijkbaar verscheurd tussen de man die altijd handtekeningen zette onder de onderhoudscontracten en de vrouw die feitelijk de sleutels van de hele vloot in handen had. Camden probeerde zijn houding te corrigeren, zijn schouders recht te trekken en die vertrouwde, autoritaire directeurshouding aan te nemen die zo goed werkte tijdens cocktailparty's in de Upper East Side. Maar deze hangar was geen cocktailparty. Dit was mijn domein.
‘Captain Rhodes,’ herhaalde ik, mijn stem koud en gelijkmatig. ‘Op wiens autorisatie is deze vlucht geboekt als zakelijke vlucht?’
De kapitein keek naar de grond en vervolgens naar Camden. Het zweet parelde op het voorhoofd van mijn echtgenoot, ondanks de ijzig koude lucht. ‘Meneer Pierce diende de vluchtaanvraag in, mevrouw Pierce,’ antwoordde de piloot professioneel. ‘Het stond geregistreerd als een inspectievlucht voor de nieuwe regionale hub in Boston.’
‘Een inspectievlucht,’ herhaalde ik langzaam, terwijl ik een stap dichterbij deed. ‘Interessant. En ik neem aan dat mejuffrouw Monroe deel uitmaakt van de technische auditcommissie?’
Lila sloeg haar armen over elkaar, haar gezicht vertrok in een geïrriteerde grimas. ‘Luister eens, trut,’ begon ze scherp, ‘jij denkt misschien dat je heel belangrijk bent met je oude geld en je saaie mantel, maar Camden en ik hebben werk te verrichten. Dit soort vernederingen ga je je nog beklagen.’
Ik keek niet eens naar haar. Ik schonk haar slechts een blik van volstrekte onverschilligheid, de soort blik die je geeft aan een insect dat op het punt staat te worden verpletterd. ‘Nora,’ zei ik zonder mijn blik van Camden af te wenden. ‘Wat is het protocol van Pierce Aero voor het ongeoorloofd gebruiken van bedrijfsmiddelen voor persoonlijke doeleinden?’
Nora sloeg de zwarte map open. Haar hakken tikten gecontroleerd op het beton. ‘Artikel twaalf van de corporate governance-code, mevrouw. Ongeoorloofde inzet van een privévliegtuig voor niet-zakelijke personen resulteert in onmiddellijke schorsing van de verantwoordelijke bestuurder, een interne audit en strafrechtelijke aangifte wegens verduistering van bedrijfsmiddelen.’
Camden werd lijkbleek. Hij deed een stap naar voren en stak zijn hand uit om mijn arm aan te raken, een oude tactiek om me te kalmeren. Ik sloeg zijn hand weg voordat hij me kon aanraken alsof hij besmettelijk was. ‘Blijf van me af, Camden,’ zei ik streng. ‘Je dacht zeker dat je eeuwig kon doorgaan met het plunderen van mijn holding om je luxe minnares te onderhouden? De villa in Aspen, de designertassen, en nu zelfs vluchten met mijn eigen vloot gefinancierd uit het budget voor operationele veiligheid.’
‘Het valt allemaal te rechtvaardigen, Viv,’ stamelde Camden nu, waarbij al zijn zelfverzekerdheid als sneeuw voor de zon verdween. Zijn stem brak bijna. ‘Het was maar voor even... We wilden gewoon even weg...’
‘Weg van je verantwoordelijkheden?’ vroeg ik koeltjes. ‘Of weg van de realiteit dat je zonder mij absoluut niets bent? Zonder mijn naam, zonder mijn geld, zonder mijn aandelen ben je simpelweg een verkoper van tweedehands kantoormeubilair die geluk had dat hij met de juiste vrouw trouwde.’
De zes jonge leidinggevenden van Pierce Aero die op een rijtje stonden te kijken, begonnen te fluisteren. Hun idool, de man die hen altijd zo streng toesprak over efficiëntie en integriteit, stond hier als een kleine jongen door zijn vrouw te worden afgebrand. Lila beet op haar lip, haar aanvankelijke arrogantie begon barsten te vertonen toen ze besefte dat er geen sprake was van een simpele echtelijke ruzie, maar van een zakelijke executie.
‘Nora,’ zei ik met een ijskoude glimlach. ‘Bel de beveiliging. Laat mejuffrouw Monroe van het terrein verwijderen. En stuur direct een spoedmelding naar de raad van bestuur. Om acht uur vanochtend openen we de buitengewone aandeelhoudersvergadering.’
Camden staarde me aan met grote, ongelovige ogen. ‘De raad van bestuur? Viv, je kunt me niet zomaar ontslaan uit het bedrijf. Ik ben de algemeen directeur!’
‘Niet voor lang meer,’ fluisterde ik, terwijl ik me omdraaide en Nora me volgde naar de klaarstaande limousine, terwijl de deuren van de hangar achter ons langzaam in het slot vielen.
