Deel 9: Het Ultimatum van Vuur
De tijd leek stil te staan. De regen viel in trage, zware druppels rondom ons. Vance stond op nauwelijks twee meter afstand. De zwarte muil van zijn pistool was strak gericht op de piepkleine borst van mijn zoon.
Daniel’s hand met de automatische injectiespuit zweefde enkele millimeters boven de huid van onze baby. Zijn vingers verkrampten. Hij durfde niet te bewegen.
"Leg het apparaat neer op de grond, Daniel," zei Vance met een stem die geen enkele ruimte liet voor onderhandeling. "En schuif het naar mij toe. Nu."
Ik keek naar mijn baby. Zijn oogjes waren gesloten. Zijn borstkastje ging bijna niet meer omhoog en omlaag. De blauwe gloed onder zijn huid werd donkerder, een teken dat het gif van de genetische afwijking zijn zenuwstelsel definitief aan het verwoesten was.
"Als hij de injectie niet nu krijgt, overleeft hij het niet," smeekte ik, de tranen mengden zich met de ijskoude regen op mijn gezicht. "Alsjeblieft Vance! Je wilt het serum toch? Neem het serum na de injectie! Laat mijn baby leven!"
Vance lachte koud. "Je begrijpt het nog steeds niet, mevrouw. Het serum is waardeloos als het eenmaal in het kind is gespoten. Wij hebben het ongebruikte serum nodig om een massa-productie lijn op te starten. De genetische code moet zuiver blijven. Het kind is voor ons alleen waardevol als een levende gegevensbron, maar als hij sterft... nou ja, dan nemen we genoegen met de stamcellen uit zijn ruggenmerg."
Het monsterlijke gebrek aan menselijkheid in zijn woorden deed iets in mij breken. Er was geen ruimte meer voor angst. Er was alleen nog maar een wilde, niet te temmen moederliefde.
Ik keek naar Daniel. Daniel keek naar mij. In die ene fractie van een seconde begrepen we elkaar zonder woorden.
"Goed," zei Daniel zwak.Hij liet zijn arm langzaam zakken, alsof hij zich overgaf. "Je hebt gewonnen, Vance. Hier... neem het."
Daniel boog zich voorover en legde de injectiespuit op het natte dak. Hij schoof hem langzaam over het asfalt richting de voeten van Vance.
Vance’s ogen volgden de lichtgevende blauwe spuit op de grond. Heel even, niet meer dan een half seconde, verlegde hij zijn aandacht van de baby naar het medicijn.
Dat was het moment.
Ik gooide me met mijn volle gewicht naar voren, niet naar Vance, maar naar Clara die vlak achter mij stond. "GRIP HET PISTOOL!" schreeuwde ik.
Tegelijkertijd greep Daniel met zijn laatste krachten de enkels van Vance vast en trok met een wanhopige haal.
Vance verloor zijn evenwicht op het gladde asfalt. Hij viel achterover met een luide vloek. Zijn pistool ging af – een Oorverdovende knal – maar de kogel vloog wild de lucht in, schampend langs een metalen pijp.
Clara, aangedreven door pure adrenaline, dook bovenop Vance. Ze sloeg met haar blote vuisten op zijn gezicht, terwijl hij probeerde haar van zich af te schudden.
"EVA, NU!" brulde Daniel.
Ik twijfelde niet. Ik griste de blauwe injectiespuit van de grond, boog me over mijn zoon heen en drukte de naald rechtstreeks in de borstkas van het kind.
Ik duwde de knop in.
Een mechanisch gezoem klonk toen de vloeistof in zijn lichaampje werd gepompt. Mijn hart stond stil. Was het te laat? Had de vertraging de hersenschade al veroorzaakt?
Vance gaf Clara een harde mep met de kolf van zijn pistool. Ze viel kermend op de grond. Vance krabbelde overeind, zijn gezicht vertrokken van woede. Hij richtte zijn wapen op mij.
"Jullie waardeloze wormen!" schreeuwde hij. "Ik maak jullie allemaal af!"
Voordat hij de trekker kon overhalen, klonk er een doffe knal van de trappen.
Vance verstijfde. Een klein, rood gat verscheen in het midden van zijn borstkas. Hij keek met een blik van stomme verbazing naar zijn kleding, liet zijn pistool vallen en stortte zwaar op de grond.
Achter hem stond Dr. Eleanor Vance. Haar gezicht was bloederig van de klap die Clara haar eerder had gegeven, en haar hand trilde hevig terwijl ze het rokende pistool van Dr. Vandenberg vasthield.
ze keek naar het roerloze lichaam van haar eigen broer op de grond.
"Je bent te ver gegaan, Vance," fluisterde Eleanor schor. "Je wilde het project verkopen aan de hoogste bieder. Dat was nooit de afspraak."
Ze keek langzaam naar mij, haar ogen doordrenkt van een vreemde mengeling van spijt en waanzin.
"Is de baby... geïnjecteerd?" vroeg ze.
Ik antwoordde niet. Ik staarde naar mijn zoon.
Er gebeurde niets. Hij lag stil. Geen ademhaling. Geen geluid.
"Nee... nee, nee, nee!" schreeuwde ik, terwij ik mijn kind op tilde en hem heen en weer wiegde. "Drink! Adem! Alsjeblieft, baby, adem!"
Daniel reikte naar zijn handje. "Eva..."
En toen, midden in de stilte van de storm, maakte het kind een klein, schokkend geluid. Een hoestje.
Daarna een diepe, krachtige ademteug.
En toen begon hij te schreeuwen. Een luid, gezond, krachtig gehuil dat het kabaal van de regen volledig overstemde. De blauwe kleur op zijn huid veranderde binnen enkele seconden in een gezonde, roze gloed.
Ik begon hysterisch te lachen en te huilen tegelijk. "Hij leeft! Daniel, hij leeft!"
Daniel glimlachte zwak. Zijn ogen begonnen weg te draaien. "Hij is... gered..." fluisterde hij, en zijn hoofd viel opzij.
"Daniel!" schreeuwde ik.
Eleanor deed een stap naar voren met het pistool nog steeds in haar hand. "Het gevaar is niet over, Eva. De politie en het medisch team van Aegis zijn onderweg. Als zij hier komen, sluiten ze jou en je baby voor de rest van jullie leven op in een laboratorium."
Ze stak haar hand uit naar de sleutels van de helikopter die aan de riem van Vance hingen.
"Kun jij vliegen?" vroeg ze.
