Deel 13: De Man in de Schaduw
Het doffe, mechanische gegrom van de zware machines boven ons hoofd deed het fijne stof van het betonnen plafond naar beneden dwarrelen. Elke trilling voelde als een aftellende klok. Aegis gebruikte geen radars meer; ze gebruikten grond-penetrerende sonar om de ondergrondse ruimtes van het oude militaire terrein in kaart te brengen.
"Ze zijn boven ons," fluisterde Clara, terwijl ze angstvallig naar het plafond staarde. "Ze hebben hooguit een paar uur nodig om de holte van deze bunker te lokaliseren."
Daniel probeerde overeind te komen. Met de hulp van Clara ging hij op de rand van de brancard zitten. Zijn gezicht was nog steeds bleek, maar de koorts leek te zijn gezakt.
"We kunnen niet wachten tot ze de deur openbreken," zei Daniel. Hees. "Er is een ondergrondse ontluchtingsschacht aan de achterzijde van de bunker. Het leidt naar een oude drainagebuis die uitkomt bij de rivier onderin het ravijn."
"Is die schacht breed genoeg voor een brancard?" vroeg ik.
"Nee," schudde Daniel zijn hoofd. "We moeten lopen. Ik red het wel... als jullie me ondersteunen."
Ik keek naar mijn zoon, die veilig in de draagzak op mijn borst sliep. "Dan gaan we nu. Clara, pak alle medische spullen die we kunnen dragen."
Tien minuten later stonden we aan het einde van de donkere gang van de bunker. De ontluchtingsschacht was smal, vochtig en bedekt met roest en spinnenwebben. Clara ging voorop met de zaklamp, gevolgd door Daniel die zwaar op haar schouder leunde. Ik sloot de rij, mijn baby beschermend tegen de ruwe rotswanden.
De tocht door de schacht was een lichamelijke marteling. Mijn eigen lichaam, nog steeds herstellende van de zware bevalling van gisteren, schreeuwde om rust. Elke stap voelde alsof er naalden in mijn rug werden gestoken. Maar het geluid van het graven boven ons hield de adrenaline door mijn aderen pompen.
Na driehonderd meter kropen door de duisternis, voelden we een frisse, vochtige wind. De schacht mondde uit in een grote, door vegetatie overwoekerde opening vlak boven de snelstromende bergrivier.
Het daylight deed pijn aan onze ogen. We klommen naar buiten en doken meteen weg onder het dichte bladerdak van de wilgenbomen die langs de riviergroeiden.
"Kijk," fluisterde Clara, wijzend naar de bergkam boven ons.
In de verte zagen we meerdere gele graafmachines en zwarte terreinwagens rond de ingang van de bunker staan. Gewapende mannen in zwarte uniformen liepen als mieren over het terrein. Ze hadden de bunker nog niet geopend, maar het was een kwestie van tijd voordat ze onze vluchtroute ontdekten.
"We moeten de rivier volgen naar de Franse grens," zei Daniel, terwijl hij zwaar ademhaalde. "Daar staat een oude houtzagerij. Mijn vader gebruikt het als dekburcht."
We liepen urenlang door het ruige rivierlandschap. De regen was eindelijk opgehouden, maar de koude bergwind sneed door onze kleren. Pas tegen het einde van de middag bereikten we een afgelegen vallei aan de Franse zijde van de grens.
Midden in de vallei stond de oude houtzagerij. Het houten gebouw zag er verlaten uit; grote stapels verrot hout lagen overal op het terrein, en de grote zaagmolen stond stil.
"Is hier iemand?" vroeg Clara argwanend, terwijl ze haar zaklamp als slagwapen vasthield.
Daniel stapte naar de zware houten deur van het hoofdgebouw en klopte in een specifiek ritme: drie slagen, een pauze, en nog twee slagen.
Het bleef even stil. Toen klonk er het geluid van een zware grendel die werd weggezakt.
De deur ging langzaam open.
In de opening stond een oude man. Hij droeg een eenvoudige werkbroek en een versleten wollen vest. Hij had lang, grijs haar dat in een staartje was gebonden, en een wilde, ongeschoren baard. Maar zijn ogen... zijn ogen waren identiek aan die van Dr. Thomas Vandenberg. En aan die van Daniel.
Het was Julian Vandenberg. Mijn biologische vader.
Julian staarde naar Daniel, toen naar Clara, en uiteindelijk bleef zijn blik steken op mij... en op de baby die ik vasthield.
Zijn gezicht vertrok. Zijn vingers begonnen te trillen.
"Eva...?" fluisterde de oude man met een stem die klonk alsof hij in dertig jaar niet hardop had gesproken. "Mijn god... je lijkt precies op je moeder."
Hij deed een stap naar buiten, zijn handen uitgestrekt Alsof hij me wou aanraken, maar ik deed instinctief een stap achteruit.
"Raaak me niet aan," zei ik ijskoud. "U bent de man die mijn leven en dat van mijn moeder heeft verwoest."
Julian liet zijn handen langzaam zakken. Er gleed een diepe, pijnlijk schuldgevoel over zijn oude gelaat. "Je hebt gelijk," zei hij zacht. "Ik verdien geen vergeving. Maar alsjeblieft... kom binnen. Ze zoeken jullie overal."
We stapten de houtzagerij binnen. Het interieur was verrassend modern: achter de houten wanden bevond zich een hypermodern laboratorium vol met geavanceerde computers, medische scanners en genetische apparatuur.
"Daniel heeft me verteld wat u kunt doen," zei ik kortaf, terwij ik Thomas op een schone tafel legde. "U kunt zijn medische identiteit wissen. Is dat waar?"
Julian liep naar een grote computer terminal en typte een reeks complexe codes in. "Ik kan meer dan dat, Eva. Ik kan zijn DNA-profiel in het wereldwijde register laten overschrijven met een valse genetische code. Voor de hele wereld zal hij eruitzien als een doodgewoon kind van twee willekeurige ouders. Aegis zal hem nooit meer kunnen identificeren via medische databanken."
"Doe het dan," beval ik.
Julian keek me strak aan. "Dat zal ik doen. Maar er is één prijs die je moet betalen."
"Welke prijs?!" vroeg ik angstig.
Julian keek naar de beeldschermen aan de muur. Op een van de schermen verscheen een live satellietbeeld van de vallei. Drie zwarte helikopters naderden de houtzagerij op grote snelheid.
"Ze hebben jullie spoor gevolgd via de rivier," zei Julian rustig. "Het wissen van het profiel duurt tien minuten. Om die tien minuten te kopen, moet ik het zelfvernietigingssysteem van deze zagerij activeren. Ik kan hier niet weg, Eva."
Hij keek naar mij met tranen in zijn ogen. "Dit is hoe ik mijn schuld aan jouw moeder afbetaal."
