Deel 12: De Stem van het Bloed
Het licht van de zaklamp die Clara in de hoek van de kille, betonachtige bunker had geplaatst, wierp lange, spookachtige schaduwen op de muren. De lucht was koud en rook naar vochtig kalk en roest, maar het was veilig. De metersdikke wanden van de Koude Oorlog-bunker hielden niet alleen het geluid van de buitenwereld tegen, maar ook de geavanceerde scanningsystemen van onze vervolgers.
"Daniel!" Ik liet me onmiddellijk op de roestige vloer naast zijn brancard vallen.
Zijn hand voelde nog steeds koud aan, maar toen ik zijn vingers pakte, knijpten ze heel lichtjes in de mijne. Zijn ogen waren dof van de pijnstiller die Clara hem had toegediend, maar zijn blik was helder.
"Waar... waar zijn we?" stotterde hij zwak.
"We zijn veilig," fluisterde ik, terwijl ik mijn tranen wegveegde. "Eleanor heeft de helikopter meegenomen. Ze heeft haar leven gegeven zodat wij hier naartoe konden vluchten. Vance is dood. De Aegis Foundation denkt waarschijnlijk dat het serum met de helikopter is geëxplodeerd."
Daniel slaakte een diepe, zucht van opluchting. Zijn blik verschoof langzaam naar mijn borst, waar onze zoon rustig lag te slapen.
"Thomas..." mompelde Daniel. "Hij... hij ademt normaal?"
"Hij is genezen, Daniel," zei ik met een glimlach die vanuit de diepste vezels van mijn ziel kwam. "Het serum werkte. De moedervlek... de genetische afwijking... het is gestopt. Hij is een gezonde baby."
Daniel sloot zijn ogen en een paar stille tranen baanden zich een weg door het vuil op zijn gezicht. "Ik dacht dat ik jullie voorgoed kwijt was... Die avond dat ik wegging... dat ik de geboorteakte zag... ik dacht dat ik een monster was."
"Waarom vertelde je het me niet gewoon?" vroeg ik zacht, zonder enig spoor van verwijt. "Waarom rende je weg?"
"Omdat ik het dagboek van mijn vader pas die middag had gevonden," antwoordde Daniel hees. "Mijn vader, Julian, schreef daarin over het 'Eindstation'. Hij schreef dat als jij en ik ooit samen een kind zouden krijgen, dat kind de drager zou zijn van de puurste vorm van het genetische experiment. Maar hij schreef ook dat de Aegis Foundation het kind zou gebruiken als een biologisch instrument. Ik wilde jou die vreselijke waarheid besparen, Eva. Ik wilde dat je me zou haten... dat je me zou vergeten... omdat dat veiliger voor je was dan de waarheid."
"Niemand kan de waarheid voor eeuwig verbergen, Daniel," zei ik. "En ik zou je nooit hebben kunnen vergeten."
Clara kwam naar ons toe met een veldfles water en een paar medische verbanden. "Zijn toestand is stabiel, Eva. De kogel is door zijn schouder gegaan zonder vitale organen te raken. Maar hij heeft rust en schone zorg nodig. We kunnen hier niet eeuwig blijven. De voorraden in deze bunker zijn beperkt."
"Hoe lang kunnen we hier blijven?" vroeg ik.
"Een week, misschien tien dagen," schatte Clara. "Dan hebben we geen water en medicijnen meer."
Ik keek naar de zware stalen deur van de bunker. We waren weliswaar onzichtbaar voor de radar, maar we zaten opgesloten in een ondergrondse tombe. Zodra we de bunker zouden verlaten, zou de zoektocht naar ons opnieuw kunnen beginnen als Aegis ontdekte dat er geen menselijke resten van een baby in het wrak van de helikopter lagen.
"Er is nog iets wat jullie moeten weten," zei Daniel plotseling. Zijn stem klonk ineens opvallend serieus.
"Wat is er?" vroeg ik ongerust.
"Mijn vader... Julian... hij is dertig jaar geleden niet gestorven aan een hartaanval, zoals de officiële lezing luidde," zei Daniel, terwijl hij moeizaam overeind probeerde te zitten.
Clara en ik keken hem geschokt aan.
"Wat zeg je daar?" vroeg Clara.
"Julian leeft," fluisterde Daniel. "Hij heeft zijn eigen dood in scène gezet toen de overheid de eerste onderzoeken naar zijn illegaal laboratorium begon. Hij heeft zich al die jaren schuilgehouden... en hij is degene die de geheime code van de kluis onder het bad heeft geüpdatet."
Mijn maag draaide zich om. "Mijn biologische vader... leeft nog?"
"Ja," knikte Daniel. "En hij woont niet ver hiervandaan. Aan de andere kant van de Franse grens, in een klein bergstreekje. Hij is de enige mens ter wereld die weet hoe hij de DNA-identiteit van jouw zoon definitief kan wissen uit het internationale medische register. Als we hem vinden, kan hij Thomas een nieuwe, echte identiteit geven. Een identiteit die geen enkele overheids-computer kan traceren."
Ik staarde naar het duister van de bunker. De weg naar de vrijheid leek steeds ingewikkelder te worden. Om mijn zoon te redden van het verleden, moest ik oog in oog komen te staan met de man die dit hele vreselijke experiment dertig jaar geleden was begonnen: mijn eigen vader.
"Is hij te vertrouwen?" vroeg ik met een stem vol twijfel.
Daniel keek me strak aan. "Hij is de man die jouw moeder heeft laten sterven, Eva. Vertrouwen is een groot woord... maar hij is onze enige kans op een normaal leven."
Op dat moment klonk er een dof, dreunend geluid van boven ons. Niet van helikopters, maar van zwaar graafmaterieel dat zich vlak boven de bunkerdeur bewoog.
Aegis was niet weg. Ze waren begonnen met het uitkammen van het ravijn.
