Deel 14: Het Offer van de Maker
De zware helikopterrotoren gierden boven de vallei. Via de monitoren in het ondergrondse laboratorium zagen we hoe gewapende commando's van Aegis aan kabels uit de helikopters afdaalden. Ze omsingelden de oude houtzagerij met militaire precisie.
"Jullie hebben nog zeven minuten," zei Julian Vandenberg met een ijzingwekkende rust in zijn stem. Zijn magere vingers vlogen over het toetsenbord van de hoofdcomputer. Op het scherm verschenen ingewikkelde genetische sequenties, gevolgd door een groene laadbalk: DNA-OVERSCHRIJVING GESTART – 12%...
"Vader," zei Daniel, die leunend tegen een stalen tafel stond. "Er moet een andere manier zijn. We kunnen samen vluchten via de oude mijnschacht achter het gebouw."
Julian keek op van zijn scherm. Hij keek naar zijn zoon met een blik vol onuitgesproken liefde en diep schuldgevoel. "Nee, Daniel. Als ik meega, blijven ze zoeken. Aegis weet dat ik leef. Zodra ze ontdekken dat het hoofd van het oorspronkelijke project dood is, stopt de financiering van de stichting. De investeerders zullen hun verliezen nemen en de zoektocht staken. Mijn dood is de enige manier om de jacht voorgoed te beëindigen."
Hij draaide zich om naar mij. "Eva... kom hier."
Ik aarzelde, maar deed een stap naar voren. Thomas lag veilig in mijn armen.
Julian reikte naar een klein houten kistje op zijn bureau en opende het. Binnenin lag een dunne, gouden ketting met een klein, roestvrijstalen hangertje.
"Dit was van je moeder," zei hij met een trillende stem. "Er zit geen genetisch materiaal in. Geen geheimen. Alleen een foto van haar voordat het experiment begon. Toen ze nog gewoon een jonge vrouw raised die droomde van een gezin."
Hij hing de ketting voorzichtig om mijn nek. Mijn hart kromp een beetje ineen. De woede die ik al die tijd tegen deze man had gevoeld, maakte heel even plaats voor een tragisch medelijden. Hij was een genie dat verblind was door wetenschappelijke hovaardigheid, maar hij was ook een man die alles had verloren wat hem dierbaar was.
"Bedankt," fluisterde ik zacht.
DNA-OVERSCHRIJVING – 89%... 94%... 100%. PROCES VOLTOOID.
De computer piepte luid. Een groen scherm verscheen met de tekst: ORIGINEEL DNA-PROFIEL DEFINITIEF GEWIST EN VERVANGEN.
"Het is gedaan," zei Julian. Hij pakte een kleine, rode sleutel uit zijn zak en stak die in een apart paneel op de muur. Hij draaide de sleutel om.
Een luid alarm begon te loeien. Rode noodlichten begonnen in het hele laboratorium te flikkeren.
ATTENTIE: ZELFVERNIETIGINGSPROTOCOL GEACTIVEERD. EVACUATIE BINNEN DRIE MINUTEN.
"De mijnschacht achter de stalen deur leidt naar de andere kant van de berg," zei Julian, terwijl hij de zware stalen deur van de schacht ontgrendelde. "Aan het einde van de tunnel staat een oude Jeep van mij geparkeerd. De sleutels zitten in het contact. Rijd naar het zuiden... naar Frankrijk. Begin een nieuw leven."
"Vader..." zei Daniel met een verstikte stem.
Julian pakte de schouders van zijn zoon vast. "Ik ben trots op je, Daniel. Je bent een betere man geworden dan ik ooit ben geweest. Zorg voor jouw gezin."
Boven ons klonk het geluid van invallende deuren. De Aegis-commando's waren de houtzagerij binnengedrongen. Schoten weerklonken in het bovengrondse gedeelte.
"GA!" schreeuwde Julian, terwijl hij Daniel en Clara de tunnel in duwde.
Ik keek nog één keer om. Julian Vandenberg ging achter zijn grote computerbureau zitten. Hij stak op zijn gemak een pijp op, leunde achterover en staarde naar de monitoring camera's die lieten zien hoe de gewapende mannen de trap naar het laboratorium afdaalden.
Ik trok de zware tunneldeur dicht en vergrendelde hem van binnenuit.
We rennen door de duistere, smalle mijntunnel. De grond onder onze voeten trilde hevig.
Exact drie minuten later klonk er een gigantische, doffe schokgolf achter ons. De hele berg leek te schudden. Een enorme luchtdruk golf blies door de tunnel, vergezeld door het geluid van instortende rotsen. Het gehele ondergrondse laboratorium – inclusief de houtzagerij en alle bewijzen van het dertigjarige experiment – werd verpletterd onder honderden tonnen gesteente.
We bereikten het einde van de tunnel. De frisse, zuivere buitenlucht van de Franse Pyreneeën sloeg in ons gezicht.
Daar, verscholen onder een laag struikgewas, staat de oude, groene Jeep.
Clara hielp Daniel op de bijrijdersstoel. Ik klom achterin met Thomas. Clara startte de motor, die direct aansloeg met een krachtig brullen.
We reden de zandweg af, weg van de instortende berg, weg van het verleden.
Maar net toen we de hoofdweg richting het zuiden opdraaiden, zag ik in de achteruitkijkspiegel iets dat mijn bloed opnieuw deed stollen.
Aan de rand van het bos stond een enkele, onopvallende zwarte wagen. En op het dak van die wagen knipperde een klein, rood zoeklicht dat recht op onze Jeep gericht stond.
