DEEL 10
De kelder was volledig donker.
Ik hoorde alleen mijn eigen ademhaling.
En de zware voetstappen die steeds dichterbij kwamen.
Mijn oom sprak opnieuw.
"Andrew..."
"Je bent altijd slim geweest."
"Geef mij de USB."
"Dan hoeft niemand gewond te raken."
Ik antwoordde niet.
In plaats daarvan kneep ik de USB stevig in mijn hand.
Clara's vader fluisterde:
"Er is een geheime uitgang."
Hij wees naar een oude houten kast.
"Daarachter."
Nog voordat we konden bewegen, klonk een harde knal.
BAM!
De kelderdeur vloog open.
Zaklampen schenen recht in mijn gezicht.
Drie mannen kwamen naar beneden.
Allemaal in zwarte kleding.
Geen politie.
Geen beveiligers.
Professionele huurlingen.
"Zoek de USB!" riep één van hen.
Ik trok Clara's vader mee achter de kast.
Met een harde duw schoof hij een verborgen deur open.
"We hebben minder dan een minuut."
We renden door een smalle tunnel.
Achter ons klonken schreeuwen.
Ze hadden ontdekt dat we ontsnapten.
Toen we buiten kwamen, stond Lucas – mijn advocaat – al op ons te wachten.
Naast hem stonden meerdere politieauto's.
Blauwe zwaailichten verlichtten de nacht.
"Andrew!" riep hij.
"Hier!"
Op dat moment stormden de mannen uit de tunnel.
Maar voordat ze konden vluchten, werden ze omsingeld.
"Politie! Niemand bewegen!"
Twee mannen gaven zich direct over.
De derde rende weg.
Mijn oom.
Hij sprong in een zwarte SUV en reed met piepende banden weg.
Ik wilde achter hem aan.
Maar Lucas hield mij tegen.
"Niet doen."
"Hij ontsnapt!"
Lucas schudde zijn hoofd.
"Niet lang."
Hij wees naar de USB.
"Dat is belangrijker."
* * *
Nog dezelfde nacht bekeken we de bestanden.
Er stonden honderden documenten op.
Geheime bankrekeningen.
Valse contracten.
Opnames van gesprekken.
Maar één videobestand trok direct mijn aandacht.
Bestandsnaam:
PROJECT PHOENIX
Ik klikte erop.
Mijn oom verscheen in beeld.
Hij keek recht in de camera.
"Als je deze video ziet, Andrew..."
"...dan is mijn plan mislukt."
Mijn hart sloeg sneller.
Hij glimlachte.
"Maar je denkt nog steeds dat dit alleen om jouw bedrijf gaat."
Hij schudde langzaam zijn hoofd.
"Je vergist je."
Op het scherm verschenen oude foto's.
Van mij.
Van Clara.
Van onze bruiloft.
Van Toby als baby.
Toen verscheen een document met een officiële stempel.
HENDERSON FAMILY TRUST
Mijn advocaat verstijfde.
"Nee..."
Ik keek hem aan.
"Wat is er?"
Lucas slikte.
"Ik heb dit fonds ooit onderzocht."
"Wat is het?"
Hij keek me ernstig aan.
"Een familietrust van meer dan 850 miljoen dollar."
De kamer werd doodstil.
"En jij bent..."
Hij wees naar het document.
"...de enige wettelijke erfgenaam."
Ik voelde mijn adem stokken.
Dus daarom.
Daarom wilden ze mijn handtekening.
Daarom wilden ze mijn huwelijk vernietigen.
Daarom moest Clara verdwijnen.
Mijn oom keek opnieuw in de camera.
"Maar er is één laatste obstakel."
Hij glimlachte koud.
"Zolang jouw dochter leeft..."
"...kan niemand het volledige vermogen opeisen."
Mijn hele lichaam verstijfde.
Hij had het niet alleen op mijn bedrijf gemunt.
Hij had mijn ongeboren dochter als doelwit gekozen.
Nog voordat iemand iets kon zeggen...
ging Clara plotseling door haar knieën.
Ze greep naar haar buik.
"Andrew..."
Ze schreeuwde van de pijn.
Water stroomde over de vloer.
Lucas keek geschrokken op.
"Ze krijgt de baby!"
Ik rende naar haar toe.
Maar terwijl ik haar vasthield...
zag ik buiten door het raam een zwarte SUV stoppen.
Mijn oom was teruggekeerd.
En dit keer...
was hij niet alleen.
