DEEL 22 – DE VUURTOREN
De volgende ochtend hing er een dikke mist boven de kust van Westkapelle.
Andrew reed alleen.
Tenminste, dat dacht iedereen.
Op veilige afstand volgde Lucas hem in een onopvallende bestelwagen. Niet om in te grijpen, maar om te kunnen handelen als er iets misging.
Clara bleef achter bij de kinderen.
Voor het eerst sinds jaren voelde Andrew zich weer zoals vroeger.
Alsof hij opnieuw een oorlog inging.
Toen de oude vuurtoren voor hem opdook, zette hij de motor uit.
De wind joeg het zeewater tegen de rotsen.
Er was niemand te zien.
"Je bent op tijd."
De stem kwam van achter hem.
Andrew draaide zich onmiddellijk om.
Een oudere man, gekleed in een donkere regenjas, stond op slechts enkele meters afstand.
Zijn gezicht...
was hetzelfde als op de videoband.
"Michael?" vroeg Andrew.
De man glimlachte zwak.
"Zo noemen de meeste mensen mij."
"Maar namen betekenen weinig."
Andrew keek hem strak aan.
"Ben jij werkelijk mijn oom?"
De man haalde langzaam een oude zilveren zakhorloge uit zijn jas.
"Deze gaf jouw vader mij toen we zestien waren."
Hij overhandigde het horloge.
Binnenin stond een gravure.
"Voor mijn broer Michael. Wat er ook gebeurt, wij blijven familie."
Andrew kende het handschrift.
Het was zonder twijfel dat van zijn vader.
Zijn hart begon sneller te kloppen.
"Waarom heb je je dood in scène gezet?"
Michael keek uit over de zee.
"Niet om mezelf te redden."
"Om jouw vader te beschermen."
"Richard had zich al aangesloten bij The Circle."
"Ik ontdekte dat zij iedereen vermoordden die hen in de weg stond."
"Ik had geen keuze."
Andrew voelde woede opkomen.
"Waarom heb je ons dan al die jaren alleen gelaten?"
Michael keek hem eindelijk recht aan.
"Omdat ik dacht dat jullie veilig waren."
"Ik had ongelijk."
Voordat Andrew nog iets kon vragen, klonk plotseling een scherp fluitsignaal.
Michael verstijfde.
Zijn blik schoot naar de klif boven de vuurtoren.
"Ze hebben me gevonden."
Nog geen seconde later verbrijzelde een kogel het glas van de vuurtoren.
Michael trok Andrew hard naar de grond.
"Schutter!"
Er volgden nog twee schoten.
Steenbrokken spatten uiteen.
Ver boven hen bewoog een donkere gestalte met een sluipschuttersgeweer.
Lucas, die alles via een verrekijker had gezien, gaf direct gas richting de klif.
Maar toen hij boven aankwam...
was de schutter verdwenen.
Op de plek waar hij had gelegen, lag slechts één zwarte speelkaart.
De Schoppenaas.
Op de achterkant stond met zilveren letters geschreven:
"The Circle kiest altijd als eerste."
Michael keek naar de kaart.
Zijn gezicht verloor alle kleur.
Andrew zag het meteen.
"Je kent dit symbool."
Michael knikte langzaam.
"Ja..."
"En nu weet ik wie hun nieuwe leider is."
Hij keek Andrew aan.
Zijn volgende woorden deden Andrews wereld instorten.
"De leider van The Circle..."
"...werkt al jaren binnen jouw eigen stichting."
Wordt vervolgd
