DEEL 13
"Een broer?"
Mijn stem galmde door de oude bibliotheek.
Mijn grootvader knikte langzaam.
"Ja."
"Zijn naam is Ethan."
Ik keek hem sprakeloos aan.
"Mijn ouders hebben mij altijd verteld dat ik enig kind was."
"Dat was de leugen die ik hen liet vertellen," antwoordde hij kalm.
Hij liep naar een oude kast en haalde een vergeeld dossier tevoorschijn.
Op de voorkant stond:
ETHAN HENDERSON – VERTROUWELIJK
Ik opende de map.
Binnen lagen foto's van een jongen.
Van baby tot volwassen man.
Hij leek verbazingwekkend veel op mij.
Dezelfde ogen.
Dezelfde glimlach.
Alleen... harder.
Kouder.
"Waar is hij nu?" vroeg ik.
Mijn grootvader keek uit het raam.
"Hij werkt al jaren voor mij."
Mijn maag draaide om.
"Was hij ook betrokken bij alles wat Clara is aangedaan?"
Hij antwoordde niet.
Dat was antwoord genoeg.
Op dat moment ging de deur van de bibliotheek langzaam open.
Een lange man in een donker pak liep naar binnen.
Hij keek mij zwijgend aan.
Toen glimlachte hij.
"Hallo, Andrew."
Ik wist het meteen.
Ethan.
Mijn broer.
Hij stak zijn hand uit.
"Ik heb lang op deze ontmoeting gewacht."
Ik negeerde zijn hand.
"Jij wist van alles."
Hij haalde zijn schouders op.
"Ik voerde alleen opdrachten uit."
"Zelfs toen mijn vrouw werd vernederd?"
Hij keek mij zonder emotie aan.
"Dat hoorde bij de test."
Ik voelde mijn woede ontploffen.
Ik sloeg hem recht in zijn gezicht.
Hij viel achteruit.
Maar hij lachte.
"Goed."
"Nu begrijp ik waarom grootvader jou heeft gekozen."
Mijn grootvader stapte tussen ons.
"Genoeg."
Hij keek ons allebei aan.
"De test is voorbij."
"Welke test?" riep ik.
Hij zuchtte diep.
"Ik wilde weten wie geschikt was om het Henderson-imperium te leiden."
Hij wees naar Ethan.
"Hij koos altijd voor geld."
Daarna keek hij naar mij.
"Jij koos voor je vrouw."
"Voor je kinderen."
"Voor rechtvaardigheid."
Hij glimlachte voor het eerst.
"Daarom heb jij gewonnen."
Ethan balde zijn vuisten.
"Dit was niet eerlijk!"
Mijn grootvader schudde zijn hoofd.
"Nee."
"Het leven is niet eerlijk."
Hij pakte een dikke envelop.
"Vanaf vandaag draag ik al mijn stemrechten, aandelen en het volledige familiefonds over aan Andrew."
Ik keek hem ongelovig aan.
"Maar..."
Hij onderbrak mij.
"Onder één voorwaarde."
"Welke?"
Hij keek mij strak aan.
"Je zult nooit dezelfde fouten maken als onze familie."
Ik knikte.
"Dat beloof ik."
Op dat moment stormde Lucas, mijn advocaat, de bibliotheek binnen.
Zijn gezicht was lijkbleek.
"Andrew!"
"Wat is er?"
Hij hapte naar adem.
"Je moet onmiddellijk naar het ziekenhuis."
Mijn hart sloeg over.
"Clara?"
Hij knikte langzaam.
"Er is iemand haar kamer binnengedrongen."
Ik rende zonder één seconde te twijfelen naar buiten.
Toen ik het ziekenhuis bereikte, stonden overal politieagenten.
De kamer van Clara was leeg.
Het bed van baby Emily...
was leeg.
Op het kussen lag slechts één brief.
Ik maakte hem open.
Er stond maar één zin.
'Het spel is pas voorbij wanneer de laatste Henderson zijn prijs heeft betaald.'
Mijn handen begonnen te trillen.
Toen hoorde ik achter mij een zachte babyhuil.
Ik draaide me razendsnel om...
