DEEL 25 – HET DUBBELE SPEL
Andrew keek Sophie zwijgend na terwijl de liftdeuren achter haar dichtschoven.
Hij draaide zich langzaam naar Michael.
"Je kent haar."
Michael knikte.
"Niet als Sophie Vermeer."
"Maar onder haar echte naam."
"Sarah De Vries."
Lucas begon onmiddellijk te zoeken in de oude dossiers die Michael uit kluis 27 had meegenomen.
Na enkele minuten verscheen een vergeelde politiefoto op het scherm.
Een jonge vrouw.
Donker haar.
Dezelfde ogen.
Onderaan stond:
Sarah de Vries – Vermist sinds 1998.
Clara keek verbaasd.
"Vermist?"
Michael schudde zijn hoofd.
"Nee."
"Ze is nooit vermist geweest."
"Ze werd gerekruteerd door The Circle."
"Ze was toen pas tweeëntwintig."
Andrew fronste.
"Waarom zou ze daarna juist voor onze stichting gaan werken?"
Michael antwoordde zonder aarzelen.
"Omdat jij haar toegang gaf."
"Tot al je dossiers."
"Tot de financiën."
"En... tot je gezin."
Die laatste woorden kwamen hard aan.
Andrew voelde een steek in zijn borst.
Hij dacht terug aan alle momenten waarop Sophie bij hen thuis was geweest.
Ze had Toby en Emily cadeautjes gegeven.
Ze had met Clara vergaderd.
Ze kende hun dagelijkse routines.
Lucas keek plotseling op van zijn laptop.
"Wacht eens..."
Hij opende de camerabeelden van de stichting van de afgelopen maanden.
Na lang zoeken stopte hij de video.
Op het scherm was te zien hoe Sophie laat op een avond alleen het archief binnenliep.
Vijf minuten later kwam ze weer naar buiten.
Maar niet alleen.
Een man met een pet wachtte haar op.
Zijn gezicht was nauwelijks zichtbaar.
Toch herkende Michael hem onmiddellijk.
Zijn ogen werden groot.
"Dat..."
"...is Victor Kane."
Andrew had die naam nog nooit gehoord.
"Wie is dat?"
Michael antwoordde zacht:
"De rechterhand van de leider van The Circle."
"Als Victor hier is..."
"...dan is de leider zelf ook in Nederland."
Voordat iemand kon reageren, ging alle verlichting in het gebouw plotseling uit.
De noodverlichting sprong aan.
Een rood alarm begon te loeien.
Lucas keek op zijn scherm.
"Het beveiligingssysteem is gehackt."
"Alle deuren zijn automatisch vergrendeld."
In de donkere gang klonken langzaam voetstappen.
Niet één paar.
Meerdere.
Andrew pakte instinctief zijn pistool uit de kluis van zijn bureau.
Michael deed hetzelfde.
Toen verscheen er een stem uit de luidsprekers van het gebouw.
Rustig.
Zelfverzekerd.
"Goedenavond, Andrew."
"Je hebt lang genoeg naar mij gezocht."
"Nu ben ik naar jou gekomen."
Daarna verscheen op alle schermen in de stichting één enkel symbool.
♠ De Schoppenaas.
En daaronder slechts drie woorden:
"Het spel eindigt."
Wordt vervolgd
