DEEL 6
De volgende ochtend werd ik wakker met één gedachte.
Ik moest de waarheid weten.
Niet voor mijn bedrijf.
Niet voor mijn geld.
Maar voor mijn dochter.
Mijn ongeboren kind was geen onderdeel van hun spel.
Ik zou niemand toestaan haar veiligheid in gevaar te brengen.
Clara zat stil aan de keukentafel.
Ze hield een kop thee vast, maar dronk er niet van.
Ik ging tegenover haar zitten.
"Waarom heb je mij nooit verteld dat Daniel naar de dokter was gegaan?"
Ze keek naar haar handen.
"Omdat ik het niet wist."
"Wat bedoel je?"
Ze haalde diep adem.
"Een paar dagen geleden belde de dokter mij. Hij vroeg of ik akkoord was gegaan met iemand die mijn medische gegevens wilde bekijken."
Mijn hart sloeg over.
"En?"
"Ik zei nee."
Ze keek me aan.
"Ik had niemand toestemming gegeven."
Op dat moment wist ik genoeg.
Iemand had mijn gezin binnengedrongen.
Ik belde onmiddellijk Lucas.
"Vind alles over Daniel's bezoek aan het ziekenhuis."
Een uur later stond hij voor mijn deur met een dossier in zijn hand.
Zijn gezicht zei al genoeg.
"Andrew..."
"Wat heb je gevonden?"
Hij legde het dossier op tafel.
"Daniel heeft geprobeerd een privéonderzoek te laten uitvoeren."
Clara werd bleek.
"Een DNA-test?"
Lucas knikte.
"Ja."
De kamer werd stil.
Toby zat verderop met zijn speelgoedauto's te spelen.
Hij wist niets van de oorlog die zich om hem heen afspeelde.
Ik keek naar mijn zoon.
Toen naar mijn zwangere vrouw.
En ik voelde iets breken in mij.
Niet omdat ik twijfelde aan Clara.
Maar omdat iemand mijn kind had gebruikt om mijn familie uit elkaar te halen.
"Waarom?" vroeg ik zacht.
Lucas opende een tweede document.
"Omdat Richard en Daniel een plan hadden."
Hij schoof het papier naar mij.
"Als zou blijken dat de baby niet van jou was, wilden ze dit gebruiken om je huwelijk ongeldig te verklaren."
Natalie had het gepland.
Mijn vader had het goedgekeurd.
Daniel had het uitgevoerd.
Maar er was één probleem.
Ze kenden Clara niet zoals ik haar kende.
Ze kenden haar kracht niet.
Ik keek naar mijn vrouw.
"Clara."
Ze keek op.
"Ik geloof jou."
Haar ogen vulden zich met tranen.
"Andrew..."
"Geen enkel document. Geen enkele leugen. Niemand verandert wat ik weet."
Ik pakte haar hand.
"Jij bent mijn vrouw."
Op dat moment ging de deurbel.
Lucas keek naar mij.
"Ik verwachtte niemand."
Ik liep naar de deur.
Toen ik opendeed, stond daar een man in een donkere jas.
Hij keek nerveus.
"Andrew Henderson?"
"Ja?"
Hij haalde langzaam een envelop uit zijn tas.
"Ik moet u dit geven."
"Wie bent u?"
Hij keek achter zich alsof hij bang was dat iemand hem volgde.
"Mijn naam is Michael. Ik werkte vroeger voor uw vader."
Mijn blik veranderde.
"Wat wilt u?"
Hij gaf mij de envelop.
"Bewijs."
Ik opende hem.
Binnenin zaten foto's.
Bankafschriften.
En een oud contract.
Maar één foto liet mijn hart stoppen.
Het was een foto van mijn vader...
met Clara's vader...
jaren voordat ik Clara ontmoette.
Op de achterkant stond één zin geschreven:
"Het huwelijk was nooit toeval."
Ik keek naar Clara.
Ze stond achter mij.
Toen ze de foto zag, liet ze haar kopje vallen.
Want ze herkende de persoon naast haar vader.
En fluisterde:
"Nee..."
"Dat kan niet."
Ik draaide de foto om.
En toen zag ik de naam.
De naam van de persoon die al die jaren achter alles zat.
Niet Richard.
Niet Daniel.
Maar iemand die dichterbij was dan iedereen dacht.
